บทส่งท้าย: นิรันดร์เคียงคู่

"หยุดเสียที... เจ้าสำนักเทียนอี้" น้ำเสียงของมู่หรงเฉินราบเรียบดุจผิวน้ำในบึงลึก ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้มวลอากาศรอบกายสั่นสะท้าน เขายืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้ารอยแยกมิติที่กำลังฉีกขาดออก ดวงตาของมหาเทพกระบี่จับจ้องร่างเงาที่ก้าวออกมาจากห้วงมิตินั้นอย่างไม่กะพริบ กระบี่ ‘จันทราดับตะวัน’ ในมือสั่นไหวเบาๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะมันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันคุ้นเคยที่ถูกฝังกลบไว้ในอดีตชาติ เงาร่างนั้นค่อยๆ ปรากฏชัดขึ้น เขาหาใช่ใครอื่นนอกจาก 'อาจารย์คนแรก' ผู้ซึ่งควรจะดับสูญไปนับพันปีในทัณฑ์สวรรค์คราวก่อน "ศิษย์ทรยศ..." เสียงของเจ้าสำนักเทียนอี้ก้องกังวานดุจฟ้าร้อง เขายกมือเหี่ยวย่นขึ้นชี้มายังมู่หรงเฉิน "เจ้าคิดว่าวิถีกระบี่ที่เจ้าเพียรพยายามฝึกฝน จะสามารถตัดขาดความยึดติดในฐานะมนุษย์ได้งั้นหรือ? มู่หรงเฉิน... การเกิดและการดับเป็นวัฏจักรที่แม้แต่เทพเซียนยังไม่อาจหลีกหนี!" ไป๋ลี่ว์เซียนก้าวขึ้นมาเคียงข้างมู่หรงเฉินอย่างเงียบเชียบ มือเรียวบางของนางกุมมือหนาของเขาไว้แน่น ความเย็นเยียบจากฝ่ามือนางกลายเป็นไออุ่นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของเขาไว้ นางไม่ได้เอ่ยถ้อยคำใด ทว่าสายตาที่นางมองไปยังร่างเงาตรงหน้ากลับเด็ดเดี่ยวและไร้ซึ่งความเกรงกลัว "ข้าไม่ได้จะหลีกหนี" มู่หรงเฉินเอ่ยตอบ สายตาคมปลาบดุจคมกระบี่ "ข้าเพียงแต่กำลังจะ 'ทำลาย' วงจรนั้นทิ้งเสีย" ทันใดนั้น มู่หรงเฉินก็สะบัดข้อมือ ปราณกระบี่สีครามพุ่งทะยานออกจากฝักดุจมังกรเริงระบำ มันมิได้พุ่งเข้าหาเจ้าสำนักเทียนอี้โดยตรง แต่พุ่งเข้าใส่รอยแยกมิติที่ยังคงเปิดอ้าอยู่ อักขระเวทโบราณนับหมื่นสลักลึกลงไปในอากาศธาตุ พลังปราณเทวะบรรพกาลปะทุออกมาหลอมรวมกับไอเย็นของไป๋ลี่ว์เซียน ก่อเกิดเป็นตาข่ายแสงที่ขึงพืดเหนือห้วงมิติ "เจ้าจะทำอะไร!" เจ้าสำนักเทียนอี้แผดเสียงอย่างตื่นตระหนก "ส่งท่าน... กลับคืนสู่ความว่างเปล่าที่ท่านสมควรอยู่" สิ้นเสียงของมู่หรงเฉิน รอยแยกมิตินั้นก็ถูกบีบอัดด้วยพลังปราณอันมหาศาล เสียงกรีดร้องของห้วงมิติแผดดังราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังถูกพรากชีวิต ร่างเงาของเจ้าสำนักเทียนอี้พร่าเลือนลงเรื่อยๆ ก่อนจะสลายกลายเป็นละอองแสงสีเทา ถูกดูดกลืนหายไปในความว่างเปล่าพร้อมกับดวงตาสีแดงก่ำเบื้องบนที่มอดดับไปราวกับเทียนที่ถูกลมพัดจนมลาย ความเงียบสงัดปกคลุมไปทั่วทั้งผืนพิภพ ลมหายใจของโลกดูเหมือนจะกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง มู่หรงเฉินทรุดลงเล็กน้อย ความเหนื่อยล้าจากการใช้พลังทำลายมิติตกทอดมาถึงร่างกายนับหมื่นปี ไป๋ลี่ว์เซียนประคองเขาไว้ด้วยความอ่อนโยน นางเช็ดหยาดเหงื่อที่ซึมอยู่ตามไรผมของเขาเบาๆ "จบสิ้นแล้ว... ทั้งอดีตและอนาคต" นางกระซิบถ้อยคำที่เปี่ยมไปด้วยความหมาย มู่หรงเฉินเงยหน้าขึ้นมองนาง แววตาที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งบัดนี้ละลายหายไป เหลือเพียงความอ่อนโยนที่มอบให้แก่นางผู้เดียว "เจ้ายังปรารถนาจะท่องยุทธภพที่ไร้ซึ่งผู้คนคอยตามล่าหรือไม่?" ไป๋ลี่ว์เซียนยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่มู่หรงเฉินเคยเห็นมาในชีวิต "ตราบใดที่ยังมีท่านเคียงข้าง ข้าไม่ต้องการสิ่งใดอีกแล้ว ไม่ว่าจะเป็นอำนาจในสำนักเซียน หรือการเป็นเทพที่อยู่เหนือผู้คน... เรากลับไปเถิด ไปยังยอดเขาสูงที่ไม่มีผู้ใดรู้จัก ไปใช้ชีวิตอย่างมนุษย์ธรรมดา บำเพ็ญเพียรตามใจปรารถนา" มู่หรงเฉินโอบกอดนางไว้แน่น เขารู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันกับนาง นับจากนี้ไป จะไม่มีกรงขังของโชคชะตา จะไม่มีความแค้นจากอดีตชาติ จะเหลือเพียงคนสองคนใต้แสงจันทร์และทิวเขาที่ไม่มีวันสิ้นสุด ทั้งสองเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงดาบที่ปักลงบนพื้นดินเสมือนเครื่องหมายเตือนใจถึงสงครามที่จบสิ้นลง ท่ามกลางกระแสธารแห่งเวลาที่ไหลรินดุจสายน้ำ พวกเขาเลือกที่จะก้าวเข้าสู่ความลึกลับของโลกกว้าง ลึกลับเกินกว่าที่ผู้ใดจะติดตามได้ และเป็นนิรันดร์เกินกว่าที่กาลเวลาจะกัดกิน ท่ามกลางหุบเขาที่ปกคลุมด้วยไอหมอก เสียงหัวเราะแผ่วเบาของนางเซียนและรอยยิ้มที่หาได้ยากยิ่งของมหาเทพกระบี่ได้กลายเป็นเพียงตำนานที่เล่าขานสืบต่อกันมา ในบทส่งท้ายของมหากาพย์ครั้งนี้ สิ่งที่เหลืออยู่มิใช่ร่องรอยของความตาย แต่คือวิถีแห่งรักที่มั่นคงและยั่งยืนตราบนานเท่านาน ... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านร้อนผ่านหนาวและตรากตรำเคียงข้างตัวละครของ 'หลิวเยี่ยนซี' จนมาถึงบทส่งท้ายนี้นะคะ