กระบี่เดียวสยบอัจฉริยะ

"หากกระบี่ในมือของเจ้ายังสั่นเทาเช่นนี้ ทางที่ดี... ควรเก็บมันลงฝักเสียตั้งแต่ตอนนี้ยังทันนะคะ" สุ้มเสียงราบเรียบดุจผิวน้ำในบึงลึก ทว่าก้องกังวานเสียดแทงจิตวิญญาณของผู้ฟังจนใบหน้าของ 'เฟิงอี้หลัน' อัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งสำนักเทียนอี้เผือดสีลงฉับพลัน เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นเต็มหน้าผาก ท่ามกลางลานประลองกระบี่เก้าสวรรค์ที่รายล้อมด้วยศิษย์นับพันชีวิต บรรยากาศ ณ ที่นั้นกลับเงียบงัดราวกับป่าช้า ไร้ซึ่งเสียงหายใจของผู้คน มีเพียงเสียงสายลมที่พัดพาเศษใบไม้ไผ่ว่อนปลิวผ่านคมกระบี่ของทั้งสอง มู่หรงเฉิน ยืนสง่านิ่งในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์โดยปราศจากรอยเปื้อน แม้กระบี่ในมือจะยังมิได้ชักออกจากฝัก ทว่ากลิ่นอายความกดดันระดับมหาเทพกระบี่ผู้กลับชาติมาเกิดกลับแผ่ซ่านกดทับกระดูกสันหลังของทุกคนจนต้องทรุดตัวลงคุกเข่าในใจ เฟิงอี้หลันกัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน ความพ่ายแพ้ในศึกประลองก่อนหน้าและการถูกสบประมาทต่อหน้าผู้คนนับพัน บดขยี้ความทะนงตนของบุรุษผู้ถูกขนานนามว่าเป็น ‘บุตรแห่งสวรรค์’ จนแหลกละเอียด ดวงตาคมกริบฉายแววเคียดแค้นชิงชัง เคล็ดวิชา ‘กระบี่อัคคีผลาญภพ’ ถูกเร่งเร้าจนปราณสีชาดพวยพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องนภา เมฆฝนแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน อุณหภูมิรอบกายพุ่งสูงจนหินศิลาหลอมละลายเป็นลาวา "มู่หรงเฉิน! วันนี้ข้าจะใช้กระบี่เล่มนี้ ตัดหัวใจที่เย่อหยิ่งของเจ้าออกมาบูชาปรมาจารย์!" สิ้นเสียงคำรามดังกึกก้อง เฟิงอี้หลันพุ่งทะยานร่างเข้าหาด้วยความเร็วเหนือแสง ประหนึ่งอุกกาบาตเพลิงที่พุ่งชนพื้นโลก กระบี่ในมือผสานเข้ากับเคล็ดวิชาขั้นสูงสุด เกิดเป็นเงากระบี่นับหมื่นสายพุ่งตรงเข้าจุดตายทั่วร่างของมู่หรงเฉิน ท่วงทานيรวดเร็วและดุดันจนผู้อาวุโสหลายท่านต้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ ท่ามกลางพายุเพลิงที่กำลังแผดเผาทุกสิ่ง ทว่ามู่หรงเฉินกลับไม่แม้แต่จะขยับกายเขยื้อนเท้า แววตาคู่คมมองตรงไปยังคมกระบี่ที่พุ่งเข้ามาด้วยความเวทนา ดั่งเช่นเซียนผู้สูงส่งมองมดปลวกที่กำลังดิ้นรน ไหล่กว้างสง่านิ่ง ปราณเทวะบรรพกาลไหลเวียนรอบกายอย่างเชื่องช้า ทว่าทรงพลังยิ่งกว่าภูเขาไท่ซานทั้งลูก ลึกเข้าไปในหมู่ตำหนักเมฆา ไป๋ลี่ว์เซียน ยืนสง่างามอยู่ริมระเบียงหยก นางทอดสายตามองลงไปยังลานประลองเบื้องล่าง ริมฝีปากบางเฉียบแย้มยิ้มบางเบาอย่างเยือกเย็น นางรู้ดีว่าการต่อสู้ครั้งนี้หาได้มีความหมายอันใดไม่ มันเป็นเพียงการละเล่นของบุรุษผู้แข็งแกร่งที่สุดในใต้หล้า กับเด็กน้อยที่ถือดีในพรสวรรค์อันน้อยนิดเท่านั้น *ฉับพลัน!* ดวงตาสีดำสนิทของมู่หรงเฉินเปล่งประกายแสงสีทองวาววับ นิ้วเรียวยาวดั่งหยกขาวแตะลงบนด้ามกระบี่ เพียงแค่ ‘เสียงคลิก’ เบาๆ ดั่งเสียงกระซิบของมัจจุราช กระบี่โบราณในฝักถูกชักออกเพียงหนึ่งนิ้ว! *เปรี้ยงงงงง!* คลื่นกระบี่สีครามบริสุทธิ์ระเบิดออกรัศมีร้อยลี้ แรงกดดันมหาศาลบดขยี้พายุเพลิงของเฟิงอี้หลันจนสลายกลายเป็นจุลในพริบตา คลื่นพลังไร้รูปนี้ไม่เพียงแต่ทำลายกระบวนท่าของคู่ต่อสู้ หากแต่มันพัดพาพลังปราณทั้งหมดของเฟิงอี้หลันย้อนกลับเข้าสู่ร่าง จนกระอักเลือดสดๆ ออกมาคำโต ร่างลอยกระเด็นราวกับว่าวขาดสะบั้น ปักคาเข้ากับเสาศิลาเบื้องหลังจนแหลกสลายเป็นผุยผง ลานประลองเงียบสงบลงทันที ไม่มีใครกล้าส่งเสียงหายใจดัง ทุกสายตาจ้องมองไปยังบุรุษผู้ยืนถือกระบี่ที่ชักออกเพียงหนึ่งนิ้วด้วยความหวาดกลัวถึงขีดสุด นี่ไม่ใช่การประลอง... แต่นี่คือการพิพากษาจากสวรรค์! เจ้าสำนักเทียนอี้ที่นั่งอยู่บนบัลลังก์สู่อำนาจ ถึงกับลุกพรวดขึ้นด้วยความตกใจ ดวงตาที่บอดสนิทสั่นระริก ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด เขารู้ซึ้งทันทีว่าตัวตนที่แท้จริงภายใต้ร่างของมู่หรงเฉินนั้นน่าสะพรึงกลัวเพียงใด ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดถึงขีดสุดนั้นเอง... ท้องฟ้าเหนือสำนักเทียนอี้ก็พลันมืดครึ้มลงฉับพลัน เมฆสีดำทะมึนก่อตัวหมุนวนเป็นเกลียวพายุยักษ์ สายฟ้าสีทองคำฟาดผ่าลงมากลางลานประลองโดยไม่มีสัญญาณเตือน พร้อมกับเสียงหัวเราะเยียบเย็นดั่งมาจากขุมนรก ที่สะท้อนก้องกังวานไปทั่วทั้งสามภพ "ฮ่าๆๆๆ... มู่หรงเฉิน เจ้าคิดว่าการกลับมาครั้งนี้จะช่วยกอบกู้ทุกอย่างได้จริงงั้นหรือ? หึ... สหายเก่าของเจ้า มิได้รออยู่ที่นี่หรอกนะ... แต่คนผู้นั้นกำลังรอรับศพของนางเซียนไป๋ลี่ว์เซียนอยู่ต่างหากเล่า!" สิ้นเสียงปริศนา ร่างเงาดำทมิฬนับพันสายก็พุ่งทะยานลงมาจากรอยแยกของมิติ ล้อมรอบร่างของไป๋ลี่ว์เซียนบนตำหนักเมฆาไว้ทั้งหมดในพริบตาเดียว! หลิวเยี่ยนซีขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามความเข้มข้นในตอนนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!