คำสารภาพใต้แสงจันทร์

กลิ่นอายคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับไอน้ำแข็งยามราตรี บนแผ่นหลังกว้างของมู่หรงเฉิน รอยสักรูปมังกรเพลิงเก้าหัวแผดเผาผิวเนื้อจนเกิดเสียงดังซี๊ดราวกับเหล็กแดงเผาไฟ ความเจ็บปวดระดับที่สามารถแผดเผาวิญญาณเซียนให้สลายกลายเป็นจุล ไม่ได้ทำให้มหาเทพกระบี่ผู้ทรนงส่งเสียงร้องครวญครางแม้แต่ครึ่งคำ นัยน์ตาคมกริบดั่งคมกระบี่กวาดมองอักษรเวทสีแดงฉานที่ยังคงสั่นระริกอยู่เบื้องล่าง ก่อนจะป้องร่างไว้ด้วยกระบี่วิญญาณประจำกายที่แผ่ไอเย็นเยียบเสียดกระดูก "เจ้าคิดว่าพันธนาการบรรพกาลนี้ จะกักขังข้าไว้ได้ตลอดกาลจริงหรือ..." เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพญามังกรจากห้วงนรกภูมิหลุดลอดไรฟันที่ขบเข้าหากันแน่น โลหิตสีทองคำบริสุทธิ์หยดลงกระทบพื้นศิลาจนเกิดควันพวยพุ่ง ทุกหยดคือพลังชีวิตที่สูญเสีย แต่ทุกหยดเช่นกันที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในร่างเทวะให้ตื่นขึ้นจากการหลับใหล ท่ามกลางความโกลาหลและแรงกดดันระดับทำลายล้างขุนเขา ไป๋ลี่ว์เซียนพุ่งกายฝ่าม่านควันสีชาดเข้ามาดั่งผีเสื้อจำศีล ร่างระหงในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ตัดกับหยาดโลหิตสีทองราวกับภาพวาดอันน่าเวทนาแตงงดงาม นางไม่สนใจเสียงเตือนของกฎเกณฑ์สวรรค์ ไม่แยแสต่อแรงสะท้อนกลับของอักษรเวทที่พร้อมจะฉีกร่างนางเป็นชิ้นๆ สองมือเรียวดุจหยกขาวเอื้อมออกไปโอบประคองแผ่นหลังที่กำลังแผดเผาด้วยเปลวเพลิงแห่งพันธสัญญาอย่างไม่ลังเล "เฉินหลาง..." น้ำเสียงที่เคยเยียบเย็นดั่งน้ำค้างแข็งบนยอดเขาไท่ไป๋ บัดนี้กลับสั่นเครือระคนความร้าวราน นางใช้พลังปราณเซียนบริสุทธิ์ของตนเองต้านทานแรงดึงดูดของอักษรเวท แม้จะรู้ดีว่าปลายทางคือการถูกพันธนาการร่วมกันก็ตาม ปราณอัคคีและปราณเหมันต์ปะทะกันอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงระเบิดกัมปนาทในอากาศ ทว่าไม่มีผู้ใดถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว มู่หรงเฉินสะบัดหน้ามามองนาง นัยน์ตาที่เคยแข็งกร้าวฉายแววตื่นตระหนกเป็นครั้งแรก "ลี่ว์เซียน... เหตุใดเจ้าจึงโง่เขลาถึงเพียงนี้! ออกไปจากที่นี่ซะ! นี่คือทัณฑ์ของข้า..." "ทัณฑ์ของท่าน คือทัณฑ์ของข้าเช่นกัน" นางแทรกเสียงขึ้นด้วยความดื้อรั้นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งงันมาเนิ่นนาน ดวงตาคู่สวยคลอหน่วงด้วยหยาดน้ำตาที่สะท้อนแสงจันทร์สีเลือด "ท่านคิดว่าข้า... ไป๋ลี่ว์เซียน จะยอมยืนมองท่านแหลกสลายไปต่อหน้าต่อตาอย่างนั้นหรือ? หากสวรรค์ต้องการพรากท่านไปจากข้าอีกครั้ง ข้าก็จะใช้กระบี่ในมือฟันฝ่าเส้นทางนี้ทำลายล้างมันเสียให้สิ้นซาก!" คำพูดนั้นหนักแน่นดั่งหมาผา ดังก้องกังวานท่ามกลางหุบเขาที่เงียบสงัด แรงดึงดูดทางอารมณ์อันร้าวรานระหว่างทั้งสองพุ่งทะยานถึงขีดสุด ราวกับเส้นด้ายแห่งโชคชะตาที่ถูกดึงจนตึงเปรี๊ยะ ใต้แสงจันทร์สีชาดที่สาดส่องลงมา ร่างของทั้งสองแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่สะท้อนเข้าหากัน ความรู้สึกที่ถูกกดทับ ซ่อนเร้น และอดกลั้นมานานนับร้อยปี บัดนี้ระเบิดออกราวกับเขื่อนแตก มู่หรงเฉินแค่นยิ้มทั้งที่โลหิตยังไหลริน มือหนายื่นออกไปสัมผัสแก้มเนียนนุ่มที่เปรอะเปื้อนฝุ่นควัน สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่ทว่าเต็มไปด้วยความโหยหาล้ำลึกที่ไม่อาจปิดบังได้อีกต่อไป "เจ้าหญิงผู้เย็นชาเช่นเจ้า... ไฉนจึงกลายมาเป็นจุดอ่อนเดียวในหัวใจข้าเช่นนี้..." "เพราะท่านคือทั้งหมดของข้า..." ไป๋ลี่ว์เซียนกระซิบตอบ ริมฝีปากสั่นระริกก่อนที่นางจะโน้มใบหน้าลงประกบเข้าหาอย่างไม่รอช้า จูบนั้นมิใช่ความหวานล้ำตามบทกวี หากแต่เป็นรสชาติของความตาย การพลัดพราก และการพันธนาการชั่วนิรันดร์ ปราณอัคคีบนแผ่นหลังของพระเอกผสมผสานเข้ากับปราณเหมันต์ของนาง เกิดเป็นพลังงานประหลาดที่หมุนวนรอบกายทั้งคู่ราวกับพายุหมุนอัคคีเหมันต์ อักษรเวทสีแดงฉานที่เคยรัดรึงเริ่มปริแตกทีละน้อยภายใต้แรงกดดันจากหัวใจที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว ทว่า ในวินาทีที่ความหอมหวานและแรงดึงดูดกำลังดึงพวกเขาร่วงหล่นสู่ห้วงภวังค์แห่งความรักอันลึกซึ้ง เสียงหัวเราะแหบพร่าและเย็นเยียบอันคุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นทำลายบรรยากาศทั้งหมด "ช่างเป็นภาพที่น่าซาบซึ้งใจยิ่งนัก... มหาเทพผู้ยิ่งใหญ่ กับนางเซียนผู้สูงส่ง กำลังกอดกันตายอยู่บนกองเลือดของความพ่ายแพ้..." เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากม่านหมอกหนาทึบ ดวงตาที่บอดสนิททั้งสองข้างไร้ซึ่งแววตา แต่กลับแผ่รังสีอำมหิตที่กดขี่สรรพสิ่งให้ต้องสั่นสะท้าน เจ้าสำนักเทียนอี้แย้มยิ้มเหี้ยมเกรียม ในมือถือคทาโลหิตที่สลักด้วยอักขระมารโบราณ พร้อมกับเสียงกระซิบที่ทำให้ลมหายใจของมู่หรงเฉินสะดุดกึก "น่าเสียดาย... ที่ความลับของรอยสักมังกรเพลิงเก้าหัวนี้ หาใช่มีเพียงเจ้าที่รู้... และคนที่กำลังจะลงมือปลิดชีพพวกเจ้าในค่ำคืนนี้ ก็ไม่ใช่สวรรค์... แต่คือคนใกล้ตัวที่สุดที่พวกเจ้าไว้วางใจต่างหากล่ะ!" ************************************************** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความรักอันร้าวรานนี้ด้วยกันนะคะ หลิวเยี่ยนซีสัญญาว่าจะพาทุกท่านไปพบกับจุดพลิกผันที่เข้มข้นยิ่งกว่าในตอนหน้าค่ะ!