เปิดเผยตัวตนที่แท้จริง

โลหิตสีชาดหยดหนึ่งร่วงหล่นจากปลายกระบี่ ไหลหยดลงบนพื้นศิลาขาวประดุจดอกเหมันต์ต้องทัณฑ์อัคคี เสียงครางฮือของกระบี่วิญญาณในมือยังคงก้องกังวานเสียดแทงโสตประสาท ท่ามกลางความเงียบงันอันน่าอึดอัดที่แผ่ซ่านไปทั่วลานพิธีบูรพา "วิชา... กระบี่เก้าสวรรค์สยบมาร?" น้ำเสียงของไป๋ลี่ว์เซียนสั่นเครือน้อยๆ นางไม่อาจรักษาท่าทีเยือกเย็นดั่งเซียนผู้ตัดขาดจากโลกหล้าไว้ได้อีกต่อไป นัยน์ตาคู่หงส์ที่มักราบเรียบดั่งผิวน้ำในบึงลึก บัดนี้กลับไหวระริกสะท้อนเงาของชายหนุ่มผู้ยืนตระหง่านเบื้องหน้า นางจ้องมองร่องรอยอักขระสีทองอร่ามที่ยังคงหลงเหลืออยู่บนฝ่ามือของมู่หรงเฉิน อักขระโบราณเหล่านั้นหาใช่สิ่งที่ผู้ฝึกตนในยุคปัจจุบันจะพึงมีได้ มันคือ 'เคล็ดวิชาหลอมกายเทวะบรรพกาล' วิชาต้องห้ามที่สูญหายไปพร้อมกับการล่มสลายของมหาเทพผู้สร้างยุทธภพเมื่อหมื่นปีก่อน! มู่หรงเฉินชะงักฝ่ามือที่กำลังจะเก็บกระบี่เข้าฝัก ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวหิมะเหลือบมองสตรีนางเดียวที่อยู่ในใจ แววตาไหววูบเพียงเสี้ยววินาที—ชั่วขณะที่ความลับอันเก่าแก่กว่ากาลเวลาเกือบจะถูกกระชากหน้ากากออกด้วยสายตาคาดคั้นอันเฉียบคมของนาง "เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่... ลี่ว์เซียน" น้ำเสียงของเขาต่ำทุ้ม เย็นชา ทว่าแฝงความระมัดระวังไว้อย่างแนบเนียน "ข้ากำลังคิดว่า... เหตุใดมหาเทพผู้ล่วงลับจึงถ่ายทอดวิชาชีพนี้ให้แก่เด็กหนุ่มสำนักนอกผู้หนึ่ง" ไป๋ลี่ว์เซียนก้าวเข้าไปประชิด รัศมีเย็นเยียบของนางกดดันจนบรรยากาศรอบกายพลอยหนาวเหน็บ นางยื่นมือเรียวดุจหยกขาวออกไปหมายจะแตะชีพจรที่ข้อมือของเขาเพื่อพิสูจน์ความจริง "หรือตัวตนที่แท้จริงภายใต้หน้ากากของเจ้า... คือผู้ที่สมควรตายไปตั้งแต่เมื่อหมื่นปีก่อนกันแน่!" มู่หรงเฉินไม่หลบหลีก ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาพลิกกลับ คว้าข้อมือนางไว้ได้อย่างนุ่มนวลแต่หนักแน่นดั่งคีมเหล็ก ไออุ่นจากฝ่ามือของทั้งสองปะทะกันจนเกิดประกายปราณสายเล็กๆ แตกซ่าน ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาหาใช่พลังปราณไม่ หากแต่เป็นนัยน์ตาที่สบประสานกันอย่างลึกซึ้ง—ดวงตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้น ความโหยหา และความเจ็บปวดที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้ความทรนง "หากข้าบอกว่า... ข้าคือผู้ที่กลับมาเพื่อทวงคืนทุกสิ่งจากพวกมันเล่า เจ้าจะยังกล้าเผชิญหน้ากับฟ้าดินเคียงข้างข้าหรือไม่" คำพูดนั้นมิใช่เพียงแค่การหยั่งเชิง แต่มันคือการเปิดประตูบานสุดท้ายให้ไป๋ลี่ว์เซียนได้ก้าวเข้าสู่ห้วงอดีตอันดำมืดที่เขาแบกรับไว้ หัวใจของนางกระตุกวูบ ความรู้สึกหลากหลายประเดประดังเข้ามา ทั้งความตกใจ ความหวาดหวั่น และความยินดีอย่างประหลาดที่ระคนอยู่ในอก ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ความเงียบงันกำลังจะกลืนกินความสัมพันธ์ของทั้งคู่ เสียงหัวเราะแหบพร่าดั่งภูตผีก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศ "ฮ่าๆๆๆ... ช่างเป็นภาพที่น่าซาบซึ้งใจยิ่งนัก!" เงาร่างสีดำทะมึนพุ่งทะยานผ่านม่านหมอกลงมาขวางกั้นระหว่างคนทั้งสอง พลังปราณสีโลหิตพวยพุ่งออกมาจากร่างชราภาพของ 'เจ้าสำนักเทียนอี้' ผู้อาวุโสตาบอดผู้มีรอยแผลเป็นน่าเกลียดน่ากลัวพาดผ่านใบหน้า ดวงตาสสีขาวขุ่นที่ไร้ประกายแสงบัดนี้กลับเต็มไปด้วยจิตสังหารอันบ้าคลั่ง "มู่หรงเฉิน... หรือควรเรียกว่า 'ท่านมหาเทพ' ดีล่ะ?" เจ้าสำนักเทียนอี้แสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม มือเหี่ยวย่นชี้ตรงมาที่ปลายกระบี่ของพระเอก "เจ้าคิดว่าซ่อนตัวอยู่ในร่างสวะผู้นี้แล้วข้าจะจำกลิ่นอายอัปมงคลของเจ้าไม่ได้งั้นรึ? วันนี้แหละ... คือวันที่ข้าจะสับกระดูกเจ้าเป็นร้อยท่อนเพื่อล้างแค้นเมื่อหมื่นปีก่อน!" สภาวะกดดันระดับมหาภัยพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด ท้องนภาเหนือลานพิธีพลันเปลี่ยนเป็นสีเลือด เมฆดำทะมึนหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นพร้อมกับเสียงอสนีบาตคำรามกึกก้องรับทัณฑ์สวรรค์ที่กำลังจะถูกปลดปล่อย! ไป๋ลี่ว์เซียนเบิกตากว้างเมื่อตระหนักว่าเป้าหมายที่แท้จริงของเจ้าสำนักเทียนอี้ในวันนี้หาใช่การประลองไม่ แต่มันคือ 'ค่ายกลกักวิญญาณ' ที่ถูกกางล้อมรอบตัวพวกเขาทั้งสองไว้ตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้! อักษรเวทสีแดงฉานนับพันสายผุดขึ้นจากพื้นศิลา พันธนาการข้อเท้าของมู่หรงเฉินไว้แน่นหนา ดึงดูดพลังชีวิตและลมปราณแท้ในร่างของเขาให้ไหลย้อนกลับ ทันทีที่อักษรตัวสุดท้ายสมบูรณ์ ร่างของมู่หรงเฉินก็กระตุกวูบ กระอักโลหิตสีทองคำบริสุทธิ์ออกมาคำโต พร้อมกับความจริงอันน่าตกใจที่ปรากฏขึ้นบนแผ่นหลังของเขา—รอยสักรูปมังกรเพลิงเก้าหัวที่เคยถูกลบเลือน บัดนี้กลับลุกโชนขึ้นด้วยเปลวเพลิงแห่งพันธสัญญาบรรพกาล! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนหลิวเยี่ยนซีเสมอนะคะ