สะบัดกระบี่ล้างบางเงาทมิฬ

ความตายร้อยปีที่ผ่านมา... เป็นเพียงภาพลวงตาที่ถูกถักทอขึ้นด้วยความโลภของคนกลุ่มหนึ่ง หรือความโง่เขลาของตัวเขาเองกันแน่? ความเงียบงันในมิติรอยแยกเบื้องหน้าราวกับถูกแช่แข็งด้วยจิตสังหารอันเข้มข้น ร่างที่ก้าวออกมาจากความมืดนั้นหาใช่ผีสาง หากแต่เป็น "เฟิงอวี้" ผู้อาวุโสลำดับสองแห่งสำนักเทียนอี้ ผู้ซึ่งควรจะสลายร่างไปพร้อมกับค่ายกลบรรพกาลเมื่อร้อยปีก่อน ดวงตาของเฟิงอวี้ข้างหนึ่งบอดสนิทจากรอยแผลกระบี่ในอดีต แต่อีกข้างกลับทอประกายสีโลหิตน่าสะพรึงกลัว ริมฝีปากแห้งผากยกยิ้มเยาะหยัน "มู่หรงเฉิน... ศิษย์รัก เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าวิชากระบี่เก้าสวรรค์ของเจ้า จะตัดขาดรากเหง้าแห่งความมืดมิดในจิตใจมนุษย์ได้?" มู่หรงเฉินไม่แม้แต่จะกะพริบตา ใบหน้าคมคายดั่งรูปสลักยังคงความเย็นชาไร้คลื่นอารมณ์ ทว่าฝ่ามือที่กุมด้ามกระบี่กลับกระชับแน่นขึ้นจนเส้นเลือดปูดโปน ปราณกระบี่สีครามเข้มแผ่ซ่านออกมาจากร่างทีละน้อย จนอากาศรอบกายบิดเบี้ยวเป็นริ้วคลื่น "คนตายควรนอนสงบอยู่ในหลุม... เหตุใดต้องลุกขึ้นมาให้กระบี่ของข้าระคายเคืองผิวหนังอีกครั้งด้วยเล่า?" น้ำเสียงของมู่หรงเฉินราบเรียบ ทว่าเยือกเย็นเสียจนคนที่ได้ยินต้องสั่นสะท้าน มันไม่ใช่ความโกรธเกลียด แต่มันคือความรังเกียจเดียดฉันท์ดั่งมองดูเศษสวะที่ลอยมาตามน้ำ เฟิงอวี้หัวเราะฮ่าๆ เสียงหัวเราะแหบพร่าบาดแก้วหู "ปากดีนัก! คิดว่าเจ้าได้ครอบครองเคล็ดวิชาหลอมกายเทวะบรรพกาลแล้วจะไร้เทียมทานกระนั้นหรือ? วันนี้... ข้าจะนำกระดูกของเจ้าไปสังเวยแด่เจ้าสำนัก!" สิ้นคำประกาศิต เงาทมิฬนับร้อยสายที่ซ่อนเร้นอยู่ตามซอกหลืบของมิติก็พุ่งทะยานออกมาพร้อมกัน พวกมันคือมือสังหารเงาโลหิต ผู้ฝึกฝนเคล็ดวิชาดูดกลืนวิญญาณ รัศมีสีดำทะลายฟ้าพุ่งเข้าโอบล้อมมู่หรงเฉินจากทุกทิศทุกทาง หมายจะฉีกกระชากร่างของเขาให้แหลกเป็นจุลในพริบตาเดียว ท่ามกลางวงล้อมอันตรายถึงชีวิต มู่หรงเฉินหาได้หลบเลี่ยงไม่ เขากลับหลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้จิตประสานเป็นหนึ่งเดียวกับวิถีกระบี่ ภาพใบหน้าอันเย็นชาและสง่างามของไป๋ลี่ว์เซียนผุดขึ้นมาในห้วงคำนึง... *'รอข้าก่อน... ลี่ว์เซียน ข้าจะรีบสะสางเศษขยะเหล่านี้ แล้วไปหาเจ้า'* *ฉึบ!* ดวงตาที่ลืมขึ้นอีกครั้งทอประกายคมกلاดดั่งดาราในคืนเดือนมืด กระบี่ในมือถูกชักออกจากฝักครึ่งหนึ่ง เสียงหวีดหวิวของคมกระบี่กรีดแทงทะลุโสตประสาท เสียงคำรามของลมปราณสะท้านสะเทือนผืนปฐพี! "กระบวนท่าที่เจ็ด... ดับดาราไร้เงา!" ร่างของมู่หรงเฉินเลือนหายไปจากจุดยืนเดิม กลายเป็นกลุ่มพายุแสงสีครามที่หมุนวนด้วยความเร็วสูง กลิ่นอายความตายแผ่ขยายออกไปในรัศมีร้อยลี้ คมกระบี่ไม่ได้เพียงแค่ตัดผ่านอากาศ แต่มันตัดผ่านแม้กระทั่งมิติและกาลเวลา *ฉับ! ฉับ! ฉับ!* เสียงเนื้อและกระดูกถูกตัดขาดดังประสานกันราวกับเสียงฟ้าผ่า มือสังหารเงาโลหิตที่พุ่งเข้ามาด้วยความมั่นใจ ไม่ทันได้แม้แต่จะกรีดร้อง ร่างของพวกมันก็แข็งค้างกลางอากาศ ก่อนจะปริแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ละเอียดราวกับธุลีดิน เลือดสีดำสาดกระเซ็นย้อมผืนปฐพีให้กลายเป็นสีชาด โลหิตที่เคยไหลเวียนถูกแผดเผาด้วยปราณกระบี่อันร้อนแรงจนกลายเป็นไอสีดำพวยพุ่งสู่ท้องฟ้า เฟิงอวี้ที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่เบื้องหน้า ใบหน้าที่เคยเย่อหยิ่งแปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือด ดวงตาข้างเดียวเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด "เป็นไปไม่ได้! วิชานี้... เจ้าสำเร็จมันถึงขั้นสมบูรณ์แบบได้อย่างไร?!" "เจ้าใช้เวลาอีกร้อยปีก็ยังไม่มีวันเข้าใจว่า ขอบเขตที่แท้จริงของวิถีกระบี่คืออะไร" มู่หรงเฉินก้าวเดินผ่านซากศพเหล่านั้นอย่างเชื่องช้า รองเท้าผ้าสีดำเหยียบบนคราบเลือดโดยไม่สะดุ้งสะเทือน ปลายกระบี่ชี้ตรงไปที่คอหอยของเฟิงอวี้ ความกดดันมหาศาลกดทับจนเฟิงอวี้ทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้น กระดูกทั่วร่างส่งเสียงลั่นเอี๊ยดราวกับจะแหลกสลาย "อย่า... อย่าฆ่าข้า! ข้าเป็นแค่หุ่นเชิด... คนที่บงการเบื้องหลังจริงๆ คือ..." เฟิงอวี้ยังไม่ทันเอ่ยจบประโยค มู่หรงเฉินก็ตวัดกระบี่วาดผ่านลำคอของอีกฝ่ายอย่างไร้ความปรานี ศีรษะของอดีตผู้อาวุโสหลุดกระเด็น ดวงตายังคงเบิกค้างด้วยความหวาดกลัว ร่างไร้หัวล้มลงจมกองเลือดอย่างไร้ค่า ทว่า... ในวินาทีที่โลหิตของเฟิงอวี้หยดลงสู่พื้นดิน รอยแยกมิติด้านหลังกลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง อักขระโบราณสีทองคำเปล่งแสงเจิดจ้า และเสียงหัวเราะทุ้มต่ำอันคุ้นเคยอย่างยิ่งก็ดังสะท้อนก้องออกมาจากห้วงมิติที่ลึกที่สุด "ทำได้ไม่เลวเลยนี่... ศิษย์น้องรอง เจ้ายังคงดุร้ายเช่นเดิมไม่เปลี่ยน..." มู่หรงเฉินชะงักฝีเท้า ร่างกายแข็งทื่อในทันที ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากแสงสว่างนั้น—สตรีผู้สวมอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ แต่กลับถือกระบี่อาบโลหิตที่เขารู้จักดีกว่าผู้ใด... ไป๋ลี่ว์เซียน! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านคมกระบี่และหยาดโลหิตบทนี้ไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - หลิวเยี่ยนซี -