สายตาที่สะท้อนเงากระบี่

โลหิตสีชาดกระเซ็นต้องผนังถ้ำศิลาโบราณราวกับดอกเหมยอัสดงที่บานสะพรั่งในเหมันตฤดู ไอทมิฬจากค่ายกลหมื่นวิญญาณแผ่ซ่านเสียดแทงกระดูกดำ บรรยากาศรอบกายบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ ในวินาทีที่คมดาบมารพุ่งแหวกอากาศเข้าประชิดจุดตายกลางแผ่นหลังของมู่หรงเฉิน ร่างของเขากลับพลันชะงักค้างด้วยความทรนง ความเจ็บปวดจากการฝืนทะลวงจุดชีพจรขั้นเก้ายังคงแผดเผาภายใน ทว่าดวงตาคมกริบกลับมิได้แสดงความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความเยือกเย็นดั่งห้วงน้ำแข็งหมื่นปี "วูบ!" แสงกระบี่สีขาวบริสุทธิ์เจิดจ้าดั่งดาราพุ่งแหวกความมืดมิดเข้ามาขวางกั้นอย่างเฉียบพลัน รัศมีปราณเซียนอันบริสุทธิ์และเยือกเย็นแผ่ซ่านสะท้อนเงาคมกระบี่นับพันสายเข้าปะทะกับไอทมิฬจนเกิดเสียงระเบิดกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่น ไป๋ลี่ว์เซียนก้าวเท้าลงสู่พื้นพสุธาท่ามกลางเศษฝุ่นผงที่ตลบอบอวล อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ของนางพลิ้วไหวตามแรงลมปราณ แม้ใบหน้างามจะยังคงเรียบเฉยราวนางพญาผู้สูงส่งเหนือโลกหล้า ทว่าเม็ดเหงื่อกาฬที่ผุดพรายขึ้นตามกรอบพักตร์กลับฟ้องความเร่งร้อนที่นางต้องฝ่าค่ายกลเข้ามาเบื้องลึกสุดขีด "ท่าน... เหตุใดจึงดื้อรั้นถึงเพียงนี้" น้ำเสียงหวานใสกังวานดั่งระฆังหยกเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ทว่าเจือไปด้วยความระทึกไหวที่ยากจะปกปิด มู่หรงเฉินหันกลับมาสบตากับนาง ดวงตาคมปลาบของมหาเทพผู้กลับชาติมาเกิดมองลึกลงไปในดวงพักตร์ของสตรีตรงหน้า ในเงาสะท้อนจากคมกระบี่ของไป๋ลี่ว์เซียน มิได้มีเพียงภาพสะท้อนของตัวเขาเอง หากแต่มีเงาของความห่วงหาอาทรและรอยร้าวลึกในจิตวิญญาณที่ถูกซ่อนเร้นมานานนับภพชาติ ความเงียบสงัดชั่วขณะเข้าปกคลุมพื้นที่ ท่ามกลางกลิ่นอายคาวเลือดและไอปราณที่ยังคงคุกรุ่น หัวใจของมู่หรงเฉินกระตุกวูบอย่างประหลาด ความรู้สึกอุ่นวาบที่ไม่เคยเกิดขึ้นนับตั้งแต่เหยียบย่างเข้าสู่เส้นทางแห่งการบำเพ็ญเพียรสายมารได้แผ่ซ่านลึกเข้าสู่ขั้วหัวใจ "เจ้าไม่ควรยื่นมือเข้ามา... ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เซียนผู้สูงส่งเช่นเจ้าควรแปดเปื้อนเลือดมาร" มู่หรงเฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ ทว่ากลับสั่นพร่าเล็กน้อยในยามที่ปลายนิ้วของเขาเกือบจะสัมผัสโดนชายผ้าขาวของนางที่เปื้อนฝุ่นละอองจากสมรภูมิ ไป๋ลี่ว์เซียนแค่นเสียงหัวเราะเย็นเยียบในลำคอ ดวงตาดอกท้อคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความดื้อรั้นที่ซ่อนอยู่ภายใน "สูงส่งกระนั้นหรือ? หากโลกหล้าไม่มีท่าน เช่นนั้นแดนเซียนเก้าชั้นฟ้าจะมีค่าอันใดให้ข้าปกป้องเล่า มู่หรงเฉิน... ท่านดูถูกความตั้งใจของข้าเกินไปแล้ว" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าที่ฟาดผ่าลงกลางใจของมหาเทพผู้เยชาชา นางเซียนผู้เย็นชาต่อโลกหล้า ไร้ซึ่งความรู้สึกต่อสรรพชีวิต กลับยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อขวางกั้นคมดาบแทนเขา ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดและอบอวลไปด้วยแรงดึงดูดอันแปลกประหลาดระหว่างทั้งสอง พลังปราณทมิฬเบื้องล่างก็เริ่มหมุนวนแปรเปลี่ยนเป็นรูปอสูรเงาพันมือ เจ้าสำนักเทียนอี้ที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านค่ายกลส่งเสียงหัวเราะก้องกังวานด้วยความริษยาและเหี้ยมเกรียม น้ำเสียงแหบพร่าราวนกแสกดังสะท้อนก้องถ้ำ "ฮ่าๆๆ ช่างเป็นภาพความรักที่น่าสมเพชยิ่งนัก! ศิษย์ทรยศกับนางเซียนผู้สูงศักดิ์ วันนี้พวกเจ้าทั้งคู่จะต้องฝังร่างไว้ ณ สุสานกระบี่โบราณแห่งนี้ร่วมกัน!" แรงกดดันจากเคล็ดวิชาสะท้อนวิญญาณพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด พื้นศิลาใต้เท้าของทั้งสองเริ่มปริร้าวแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ไป๋ลี่ว์เซียนขยับกายเข้าประชิดมู่หรงเฉินโดยสัญชาตญาณ มือเรียวดั่งลำหยกกระชับด้ามกระบี่ในมือแน่น ปราณเซียนและปราณมารหลอมรวมกันชั่วขณะก่อเกิดเป็นเกราะคุ้มกันอันเจิดจ้า มู่หรงเฉินเหลือบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของนางที่แนบชิด ท่ามกลางวิกฤตเป็นตาย ความรู้สึกผูกพันลึกล้ำไหลบ่าเข้าท่วมท้นจิตวิญญาณ เขายกมือขึ้นโอบเอวบางของนางเข้ามาแนบชิดอย่างไร้การลังเล สัมผัสอุ่นซ่านผ่านเนื้อผ้าทำให้ไป๋ลี่ว์เซียนสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนตื่นเต้น "เกาะข้าให้แน่น..." มู่หรงเฉินกระซิบชิดริมหใบหูของนาง น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังเปี่ยมด้วยความมั่นใจอันไร้ขีดจำกัด "ในเมื่อพวกมันต้องการฝังเรา... ข้าจะใช้กระบี่นี้แหละ ผ่าสวรรค์เปิดทางให้เจ้าดู!" สิ้นคำประกาศกร้าว มู่หรงเฉินก็สะบัดมือขวาเรียกกระบี่เทวะบรรพกาลกลับคืนสู่มือ อักขระโบราณสีทองนับล้านตัวระเบิดแสงสว่างวาบทั่วทั้งค่ายกล เงากระบี่มหึมาพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าทะลุเพดานถ้ำศิลา ทว่าในวินาทีที่กระบี่เล่มนั้นกำลังจะถูกชักออกจากฝักเพื่อปลิดชีพศัตรู เสียงฝีเท้าอันคุ้นเคยและทรงพลังเสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นจากความมืดมิดเบื้องหลัง... "มู่หรงเฉิน... เจ้าคิดว่าจะหนีพ้นเงื้อมมือของข้าผู้เป็นบรรพบุรุษได้อย่างนั้นหรือ?" ร่างเงาสีดำสนิทก้าวออกมาจากม่านหมอก พร้อมกับกระบี่มารโลหิตที่จ่อตรงมายังแผ่นหลังของไป๋ลี่ว์เซียนพอดิบพอดี! หลิวเยี่ยนซีขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันอันเข้มข้นนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!