เคล็ดวิชากายาเทวะบรรพกาล

โลหิตสีดำข้นคลั่กหยดลงกระทบพื้นศิลาเย็นเฉียบ เกิดเสียงดัง *ติ๋ง... ติ๋ง...* ดั่งเสียงเคาะระฆังแห่งความตายในหุบเหวไร้ก้น มู่หรงเฉินนั่งขัดสมาธิอยู่เบื้องหน้าค่ายกลวิญญาณเก้าอิม เส้นชีพจรทั่วร่างของเขาปูดโปนม่วงคล้ำราวกับหนอนพิษนับร้อยกำลังชอนไชกัดกินกระดูก แผลฉกรรจ์ที่หน้าอกซึ่งเกิดจากกระบี่มารผลาญสวรรค์ของเจ้าสำนักเทียนอี้ยังคงส่งกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง ทว่าแววตาของมหาเทพผู้กลับชาติมาเกิดคู่นั้นกลับมิได้มีความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย มีเพียงความเยียบเย็นดั่งน้ำแข็งพันปีและความทรนงที่ไม่เคยสยบยอมต่อฟ้าดิน "เส้นชีพจรพิการ ร่างกายมนุษย์ปุถุชนช่างเปราะบางดั่งก้านบัวแล้งน้ำ..." น้ำเสียงแหบพร่าแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นในห้วงความคิดของตนเอง มู่หรงเฉินหลับตาลง ดึงจิตเข้าสู่ห้วงสมุทรแห่งจิตวิญญาณ ที่นั่น... ผนึกโบราณนับหมื่นปีที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนแห่งสวรรค์กำลังสั่นสะเทือน ทุกครั้งที่ลมหายใจเข้าออก อักษรเวทสีทองอร่ามก็สว่างวาบขึ้นทีละตัว ดึงเอาความทรงจำอันยิ่งใหญ่ของมหาเทพแห่งบรรพกาลให้ไหลทะลักย้อนกลับมาดั่งกระแสน้ำป่า *ตูม!* พลังปราณมหาศาลระเบิดออกจากร่างของเขาจนฝุ่นผงศิลาปลิวว่อน ไป๋ลี่ว์เซียนที่ยืนอารักขาอยู่เบื้องนอกค่ายกลสะท้อนกายวูบ นางปรายตามองเศษซากศิลาที่ถูกแรงกดดันบดขยี้ แววตาคู่สวยที่ปกติเย็นชาต่อโลกหล้าบัดนี้ฉายแววกังวลระคนห่วงหา นางขยับกายเข้าใกล้ขอบเขตค่ายกลเล็กน้อย กระบี่เยือกแข็งในมือสั่นระริกราวกับรับรู้ถึงภัยคุกคามรอบด้าน "เฉินหลาง..." นางพึมพำเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา มีเพียงลมหายใจของนางเองที่ได้ยิน ความรู้สึกร้าวรานบีบคั้นหัวใจนางจนเจ็บแปลบ ภาพในอดีตชาติที่เขาต้องแบกรับชะตากรรมของสามภพไว้เพียงผู้เดียวยังคงตามหลอกหลอน "ท่านอย่าได้ฝืนจนเกินไปนักเลย..." ภายในค่ายกล มู่หรงเฉินไม่ได้ยินเสียงเรียกของนาง จิตสำนึกของเขากำลังเผชิญหน้ากับอุปสรรคที่ใหญ่หลวงที่สุด—ทัณฑ์สวรรค์ในห้วงจิต ภาพเหตุการณ์เมื่อร้อยปีก่อนย้อนกลับมาเด่นชัด เจ้าสำนักเทียนอี้ ผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นเพียงศิษย์ก้นกุฏิที่เขาชุบเลี้ยงมา กลับถือวิกลจริตแทงดาบเข้าข้างหลังในวันที่เขากำลังบรรลุขั้นมหาเทพเทวะ รอยยิ้มหยันและคำดูแคลนของตาแก่ผู้นั้นยังคงฝังรากลึกอยู่ในความทรงจำ *“อาจารย์... ท่านยิ่งใหญ่เหนือฟ้าแล้วอย่างไร? สุดท้ายร่างเนื้อของท่านก็ต้องกลายเป็นปุ๋ยผงให้ข้าเหยียบย่ำอยู่ดี!”* "หึ..." มุมปากของมู่หรงเฉินยกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน ทั่วร่างเริ่มเปล่งประกายแสงสีทองเรืองรอง "ศิษย์อกตัญญู... เจ้าคิดว่าการทำลายร่างเดิมของข้า จะพรากวิถีกระบี่บรรพกาลไปจากข้าได้งั้นหรือ?" สิ้นเสียงคำรามก้องในจิตวิญญาณ เคล็ดวิชากายาเทวะบรรพกาลถูกกระตุ้นถึงขีดสุด! เสียงกระดูกลั่นดังกรอบแกรบประสานกับเสียงคำรามต่ำในลำคอ โลหิตสีดำที่หลั่งรินไหลย้อนกลับเข้าสู่ผิวหนัง เส้นชีพจรที่ขาดวิ่นถูกหลอมรวมใหม่ด้วยอัคคีสวรรค์และปราณกระบี่บริสุทธิ์ ทุกหยดเลือดที่ถูกสร้างขึ้นใหม่แฝงไว้ด้วยพลังกดดันระดับมหาเทพที่ทำให้มิติรอบด้านบิดเบี้ยว อากาศรอบตัวกลายเป็นสุญญากาศ รอยแยกสีดำสนิทปรากฏขึ้นกลางอากาศราวกับท้องฟ้ากำลังฉีกขาด ไป๋ลี่ว์เซียนสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมา นางต้องเร่งโคจรพลังปราณเซียนเพื่อต้านทานแรงกระแทก แม้แต่นางผู้ได้ชื่อว่าเป็นเซียนผู้ไร้พ่าย ยังรู้สึกหายใจติดขัดเมื่อเผชิญหน้ากับกลิ่นอายที่กำลังตื่นขึ้นของเขา "สำเร็จแล้วหรือ..." นางพึมพำด้วยความทึ่ง ทว่า ในวินาทีที่เปลวเพลิงสีทองสว่างวาบจนกลืนกินทุกสรรพสิ่ง เงาร่างลึกลับสายหนึ่งก็พุ่งแหวกม่านหมอกค่ายกลเข้ามาอย่างไร้ซุ่มเสียง ปลายกระบี่สีเงินยวงสะท้อนแสงจันทร์ พุ่งตรงเข้าจุดตายกลางหลังของมู่หรงเฉินที่กำลังอยู่ในช่วงเวลาสำคัญของการทะลวงขอบเขตพลัง! มู่หรงเฉินยังคงหลับตา นิ่งสงบดั่งขุนเขา ไร้การเคลื่อนไหวใดๆ เพื่อปัดป้อง ไป๋ลี่ว์เซียนเบิกกว้างด้วยความตกใจ ขีดจำกัดความเร็วของนางถูกปลดปล่อย นางหวังจะพุ่งเข้าไปขวาง ทว่าระยะห่างนั้นไกลเกินกว่าจะเอื้อมถึงในเสี้ยวลมหายใจเดียว! กระบี่ลึกลับจ่อติดผิวหนังบริเวณต้นคอของมู่หรงเฉิน ห่างเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด— แล้วเปลือกตาของมู่หรงเฉินก็ลืมโพรงขึ้น นัยน์ตาสองข้างข้างหนึ่งดำสนิทดั่งห้วงนรก อีกข้างสว่างเจิดจ้าดั่งตะวันเพลิง พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากซึ่งหลุดคำพูดออกมาเพียงสั้นๆ "รอเจ้านานแล้ว... เจ้าสุนัขรับใช้แห่งเทียนอี้" หลิวเยี่ยนซีขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!