สยบจอมมารโลหิต

โลหิตสีชาดกระเซ็นต้องม่านเมฆม่วงดั่งห่าฝน ท้องนภากว้างใหญ่ยามนี้ถูกฉีกขาดเป็นรอยแผลเหวอะหวะด้วยอาคมทมิฬ ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งแดนสวรรค์ผู้ลึกลับยืนสงบนิ่งอยู่หลังม่านหมอก ร่างบอบบางในอาภรณ์ขาวบริสุทธิ์ตัดกับบรรยากาศอันน่าสะพรึงกลัวรอบกาย สายตาของนางที่มองลงมายังเบื้องล่างเต็มไปด้วยความเวทนาและเยียบเย็น ทว่าในวินาทีนั้นเอง ไป๋ลี่ว์เซียนที่ถูกตรึงร่างด้วยโซ่อัคคีสวรรค์กลับแผ่ไอเย็นเยือกแข็งออกมาจนมิติรอบตัวร้าวราน นางมิได้หวาดกลัวต่อชะตากรรมของตนเองเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคู่งามดั่งหยกสลักทอดมองไปยังร่างสง่าผ่าเผยเบื้องล่าง—มู่หรงเฉิน "อาจารย์... ท่านยังคงยึดติดกับหมากกระดานนี้อยู่สินะคะ" เสียงหวานใสราวกับระฆังแก้วเอ่ยขึ้น ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสลมปราณที่กดทับจนเหล่าเซียนรอบด้านต้องกระอักเลือด มู่หรงเฉินมิได้หันกลับไปมองนาง แววตาของมหาเทพกระบี่ผู้กลับชาติมาเกิดผู้นี้กลับดิ่งลึกราวมหาสมุทรไร้ก้นบึ้ง มือเรียวยาวกุมด้ามกระบี่โบราณแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ไอพลังสีทองอร่ามเริ่มพวยพุ่งทะยานจากจุดตันตียนแผ่ซ่านออกทางผิวหนัง ทุกย่างก้าวที่เขาเหยียบลงไปบนพื้นศิลาเทวะ บังเกิดรอยร้าวลึกราวดั่งใยแมงมุม เบื้องหน้าของเขาคือ "จอมมารโลหิต" อสูรบรรพกาลที่หลุดพ้นจากการผนึก ร่างกายของมันสูงตระหง่านราวภูเขาไฟที่กำลังปะทุ เปลวเพลิงสีเลือดผสมผสานกับไออภินิหารแห่งความตายแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า มันหัวเราะร่าด้วยเสียงที่สั่นสะเทือนไปถึงรากเหง้าแห่งภพภูมิ "ไอ้มนุษย์จอมปลอม! ต่อให้เจ้าจะเคยเป็นมหาเทพผู้ยิ่งใหญ่ในอดีตชาติ แต่ในยามนี้ ร่างเนื้ออันเปราะบางของเจ้าจักทำอันใดข้าได้! จงกลายเป็นอาหารอันโอชะให้แก่ความแค้นนับหมื่นปีของข้าเสียเถอะ!" สิ้นเสียงคำราม จอมมารโลหิตเหวี่ยงหมัดมหึมาที่อัดแน่นด้วยพลังทำลายล้างพุ่งตรงเข้าใส่กลางอกของมู่หรงเฉิน แรงปะทะนี้รุนแรงเสียจนอากาศรอบด้านระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ เกิดเป็นคลื่นกระแทกสีดำสนิทแผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้างนับร้อยลี้! ทว่า... มู่หรงเฉินมิได้หลบหลีก เขายืนหยัดตระหง่านราวยอดเขาปู้โจวที่ไม่เคยสยบต่อฟ้าดิน ดวงตาคมกริบเปล่งประกายสีทองเจิดจ้าดั่งดวงอาทิตย์ยามเที่ยงวัน เขาเอ่ยพึมพำด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าทรงพลังอำนาจจนสะท้านไปถึงจิตวิญญาณของสรรพสิ่ง "เคล็ดวิชาหลอมกายเทวะบรรพกาล... วัฏจักรสุวรรณหกภพ เปิด!" *เปรี้ยง—!* เสียงคำรามกึกก้องราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจภพ ผิวหนังทั่วร่างของมู่หรงเฉินแปรเปลี่ยนเป็นสีทองโปร่งแสง อักขระโบราณนับล้านตัวผุดขึ้นมาจากใต้ชั้นผิวหนังราวกับมีชีวิต พวกมันหมุนวนประสานกันเป็นเกราะแก้วไร้ช่องโหว่ หมัดมหึมาของจอมมารโลหิตที่สามารถบดขยี้ภูเขาให้เป็นจุล กลับปะทะเข้ากับร่างของเขาเสมือนกระทบกับกำแพงเหล็กกล้าแห่งห้วงจักรวาล! *ตึง! โครม!* แรงสะท้อนกลับมหาศาลทำให้แขนขวาของจอมมารโลหิตบิดเบี้ยวผิดรูป เสียงกระดูกแตกหักดังสนั่นท่ามกลางความเงียบงันที่เกิดขึ้นชั่วขณะ ดวงตาคู่โตสีโลหิตของจอมมารเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด มันพยายามดึงหมัดกลับ ทว่ากลับพบว่าพลังปราณทองคำบริสุทธิ์กำลังดูดกลืนพลังมารของมันเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง! "เป็นไปไม่ได้...!" จอมมารโลหิตคำรามออกมาด้วยความหวาดกลัวเป็นครั้งแรกในรอบหมื่นปี ไออสูรที่เคยพวยพุ่งกลับหดตัวลงด้วยความสะพรึง "นี่มันเคล็ดวิชาต้องห้ามอันใดกันเหตุใดเจ้าจึงหลอมรวมกายาเข้ากับกฎแห่งฟ้าดินได้!" มู่หรงเฉินก้าวเท้าเดินเข้าไปหาทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่ามั่นคง ไอเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนเกล็ดน้ำแข็งสีทองเกาะกุมไปทั่วร่างของจอมมาร "กฎแห่งฟ้าดินหรือ... ข้าต่างหากคือผู้บัญญัติกฎ เจ้ากล้าดียังไงมาแตะต้องสตรีของข้า" กระบี่ในมือถูกยกขึ้นช้าๆ ไร้ซึ่งกระบวนท่าที่ซับซ้อน ทว่ากลับสะท้อนเงาของกระบี่นับแสนเล่มบนท้องฟ้า ทุกเล่มล้วนชี้ตรงมาที่หัวใจของจอมมารโลหิต ในวินาทีนั้นเอง ท่ามกลางความตึงเครียดที่แม้แต่ลมหายใจก็แทบจะหยุดนิ่ง เจ้าสำนักเทียนอี้ ผู้อาวุโสตาบอดผู้ซ่อนตัวอยู่หลังม่านเงามาตลอด กลับยกย่องมุมปากขึ้นอย่างชั่วร้าย เขากระทืบเท้าลงบนค่ายกลลับที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นศิลาเบื้องล่าง แสงสีดำทมิฬพุ่งทะยานขึ้นฟ้าตรงเข้าตรึงร่างของไป๋ลี่ว์เซียนทันที! "ฮ่าๆๆ มู่หรงเฉิน! ต่อให้เจ้าสยบจอมมารได้ แต่นางเซียนผู้นี้จักต้องดับสูญไปพร้อมกับค่ายกลสลายวิญญาณของข้า!" มู่หรงเฉินชะงักฝีเท้าลง ดวงตาคมกริบตวัดกลับไปมองเบื้องหลังทันที ทว่าก่อนที่เขาจะได้ขยับตัว ท้องนภากลับถูกผ่าแยกออกเป็นสองเสี่ยงด้วยแสงกระบี่สีโลหิตปริศนาที่พุ่งแหวกมิติลงมาปักตรงหน้าเขาอย่างจัง! ร่างของสตรีผู้หนึ่งก้าวเดินออกมาจากรอยแยกมิติ นางสวมหน้ากากเงินปกปิดใบหน้าครึ่งบน ทว่ากลิ่นอายความคุ้นเคยที่แผ่ออกมาจากตัวนางกลับทำให้มู่หรงเฉินต้องหยุดหายใจไปชั่วขณะ—นางคือเงาในอดีตที่เขาตามหามาตลอดชาติภพนี้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาอันยาวนานและดุเดือดนี้ไปกับ "หลิวเยี่ยนซี" นะคะ