ตรรกะปะทะวินัย

เสียงโลหะสะท้อนก้องกังวานในท่อส่งพลังงานหลัก คล้ายเสียงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะท่ามกลางสุญญากาศอันเยือกเย็น เอลาร่ายืนนิ่งค้างอยู่ตรงนั้น ร่างกายของเธอยังคงจดจำสัมผัสและแรงสั่นสะเทือนจากเหตุการณ์เกือบเอาชีวิตไม่รอดเมื่อครู่ แต่ความเงียบงันในห้องควบคุมความดันมิได้นำพามาซึ่งความสงบ มันคือความกดดันก่อนพายุใหญ่จะมาเยือน หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวฉายภาพโครงสร้างสามมิติของสถานีอวกาศเซนทอรี รอยแตกขนาดสามเซนติเมตรบริเวณแกนระบายความร้อนปรากฏเด่นชัดราวกับรอยแผลเป็นบนร่างกายนางฟ้าเหล็ก แสงไฟฉุกเฉินกะพริบเป็นจังหวะสม่ำเสมอ สาดกระทบสันกรามคมชัดและแววตาที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นของวิศวกรสาว "ถ้าเราเชื่อมรอยต่อด้วยโลหะผสมไทเทเนียม-คาร์ไบด์ แรงดันภายในสามร้อยวินาทีข้างหน้าจะบดขยี้แนวเชื่อมนั้นจนแหลกละเอียด คุณกำลังใช้ตรรกะแบบเด็กฝึกงานมาเดิมพันกับชีวิตคนเจ็ดร้อยชีวิตบนสถานีแห่งนี้หรือครับ เอลาร่า" เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบดังขึ้นจากด้านหลัง ไคเนนก้าวเท้าเข้ามาในระยะประชิดอย่างเงียบเชียบราวกับเสือดาวที่คุ้นชินกับแรงโน้มถ่วงจำลอง ชุดเครื่องแบบของสภาดวงดาวไร้รอยยับ แม้ในสถานการณ์วิกฤตเช่นนี้ เขากลับรักษาท่าทีสุขุมเยือกเย็นได้อย่างน่าประหลาด เอลาร่าไม่หันกลับไปมอง เธอยังคงจ้องมองตัวเลขการไหลเวียนของพลังงานที่กำลังดิ่งลงเหว นิ้วเรียวยาววาดผ่านอากาศ ปรับแต่งค่าความหนาแน่นของสนามแม่เหล็กบนจอภาพด้วยความรวดเร็ว "สภาของคุณรู้จักแต่การออกคำสั่งตามคู่มือระเบียบปฏิบัติมาตรการฉุกเฉินบทที่เจ็ด แต่วิศวกรรมไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยตัวหนังสือในกระดาษ ไคเนน" น้ำเสียงของเธอเย็นชาและเฉียบคมพอกัน "ถ้าเชื่อมด้วยไทเทเนียมธรรมดา มันจะแตก แต่ถ้าฉันเหนี่ยวนำสนามแม่เหล็กไฟฟ้าเข้าไปช่วยพยุงแรงดันในวินาทีที่สามร้อยพอดิบพอดี โลหะจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวโดยไร้จุดอ่อน" "ความเสี่ยงสูงถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์" ไคเนนก้าวเข้ามาจนยืนอยู่เคียงข้างเธอ กลิ่นอายจางๆ ของโอโซนและน้ำหอมบุรุษสะอาดสะอ้านลอยปะปนกับอากาศอับชื้นในห้องควบคุม "ในฐานะผู้คุมกฎ ผมไม่อนุญาตให้ใช้วิธีการที่อยู่นอกเหนือกรอบมาตรฐานความปลอดภัยเด็ดขาด ต่อให้ทฤษฎีของคุณจะงดงามแค่ไหนบนกระดานชนวน แต่ถ้ามันพลาด หมายถึงความตายแบบฉับพลัน" เอลาร่าหันขวับมาเผชิญหน้า ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนแทบสัมผัสได้ถึงไออุ่น ดวงตาสีนิลคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเทาเข้มของเขาอย่างไม่เกรงกลัว ความโกรธเคืองผสมผสานกับความท้าทายปะทุขึ้นในอกของเธอ "แล้วถ้าฉันทำตามระเบียบของคุณ สถานีนี้ก็จะค่อยๆ ขาดอากาศหายใจตายอย่างช้าๆ ภายในสองชั่วโมง แบบไหนมันทารุณน้อยกว่ากันล่ะครับ... ท่านผู้คุมกฎ" เธอจงใจเน้นเสียงคำว่า 'ครับ' ด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก เป็นการท้าทายอำนาจของสภาผ่านทางสีหน้าและแววตาอย่างโจ่งแจ้ง ไคเนนชะงักไปเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบกวาดมองใบหน้าเนียนใสที่เปื้อนคราบเขม่าควันจางๆ ความฉลาดและสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ภาพลักษณ์วิศวกรผู้เย็นชา ทำให้หัวใจภายใต้อุดมการณ์อันแข็งกร้าวของเขาเกิดอาการกระตุกวูบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน มือหนายื่นออกไปเหนือนิ้วของเธอที่กำลังจะกดคำสั่งยืนยัน ปลายนิ้วของเขาสัมผัสกับหลังมือของเธอโดยบังเอิญ ความเย็นเยียบจากถุงมือโลหะถูกแทนที่ด้วยความอุ่นร้อนอันน่าประหลาด ทั้งสองนิ่งค้างอยู่ในท่าทางนั้น ราวกับกาลเวลาบนสถานีอวกาศได้หยุดเดินลงชั่วขณะ "ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อมองคุณฆ่าตัวตาย... และไม่ได้มาเพื่อเป็นสักขีพยานในความล้มเหลวของคุณ" ไคเนนกระซิบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย ทว่ายังคงไว้ซึ่งความเด็ดเดี่ยว "ถ้าคุณยืนกรานจะใช้สนามแม่เหล็ก... คุณต้องให้ผมควบคุมระบบจ่ายไฟสำรองด้วยตัวเอง เพื่อบล็อกกระแสไฟไม่ให้เกินขีดจำกัด นั่นคือการประนีประนอมเดียวที่คุณจะได้จากผม" เอลาร่ามองลึกลงไปในแววตาของชายหนุ่ม พยายามค้นหาเล่ห์เหลี่ยมหรือกับดักใดๆ แต่สิ่งที่เธอพบกลับมีเพียงความมุ่งมั่นที่จะปกป้องผู้คนในแบบฉบับของเขาเอง เธอเม้มริมฝีปากแน่นชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ เป็นเชิงยอมรับ "ตกลง... แต่อย่ามาถ่วงแขนถ่วงขาฉันก็แล้วกัน" เธอหันกลับไปที่หน้าจอ นิ้วมือรัวพิมพ์คำสั่งชุดใหม่อย่างดุเดือด เสียงระบบคอมพิวเตอร์ส่งเสียงเตือนถี่รัว ไคเนนขยับตัวเข้าประชิดด้านหลัง มือของเขาววางทับลงบนแผงควบคุมรองเพื่อเตรียมซิงโครไนซ์พลังงาน แรงกดดันมหาศาลจากภายนอกตัวสถานีเริ่มส่งเสียงคำรามครืนครางราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังพยายามพังประตูเข้ามา ในวินาทีที่กระแสไฟฟ้าแรงดันสูงถูกปล่อยเข้าสู่จุดเชื่อมต่อ แสงสว่างวาบสีฟ้าเจิดจ้าก็สาดส่องไปทั่วห้องควบคุมจนแสบตา แรงสั่นสะเทือนมหาศาลเหวี่ยงร่างของเอลาร่าเซถลาไปด้านหลัง ไคเนนยื่นมือคว้าเอวบางของเธอไว้ตามสัญชาตญาณ ร่างทั้งสองแนบชิดกันในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย ขณะที่หน้าจอหลักแสดงผลกราฟสถานะที่ค่อยๆ นิ่งสงบลง สีเขียวสว่างวาบขึ้นทั่วทั้งกระดานควบคุม เป็นสัญญาณว่ารอยต่อได้รับการซ่อมแซมอย่างสมบูรณ์แบบ ท่ามกลางความโล่งอกที่แผ่ซ่าน ไคเนนยังคงโอบเอลาร่าไว้ในวงแขน กลิ่นกายหอมสะอาดของเธอลอยวนอยู่ปลายจมูก เขากำลังจะเอաբاتพูดบางอย่างเพื่อทำลายความเงียบ แต่สายตากลับเหลือบไปเห็นสัญญาณแจ้งเตือนสีแดงเข้มที่กระพริบขึ้นอย่างลับๆ บนหน้าจอสำรองมุมขวาบนของห้องควบคุม มันไม่ใช่รอยแตกจากอุบัติเหตุ... ไคเนนหรี่ตาลงเมื่อถอดรหัสข้อมูลชุดนั้นสำเร็จ รอยร้าวเมื่อครู่นี้เกิดจากการถูกยิงด้วยลำแสงเลเซอร์ความถี่สูงจากภายในสถานีเอง และเป้าหมายของมันคือการทำลายระบบออกซิเจน ไม่ใช่แค่ท่อระบายความร้อน ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมในตอนนี้นะครับ