ความลับใต้แท่นขุด

เสียงรองเท้าบูททหารกระทบกับพื้นโลหะตารางสี่เหลี่ยมดังสะท้อนก้องในอุโมงค์ระบายความร้อนระดับลึก เอลาร่าเคลื่อนไหวด้วยความเงียบเชียบที่สุดเท่าที่ทักษะวิศวกรภาคสนามจะเอื้ออำนวย แสงไฟฉายแบบพกพาคาดศีรษะสาดลำแสงสีขาวนวลตัดกับความมืดมิดและไอน้ำที่พวยพุ่งออกมาจากรอยต่อของท่อแรงดันสูง อุณหภูมิรอบตัวลดต่ำลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ทุกย่างก้าวของเธอบ่งบอกถึงความระแวดระวัง แต่ในขณะเดียวกัน มันก็คือการเดินเข้าสู่กรงเล็บของความเสี่ยงที่ไม่อาจประเมินผลได้ จากเบาะแสที่ไคเนนถอดรหัสได้เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน รอยร้าวบนท่อส่งออกซิเจนหลักไม่ได้เกิดจากความล้าของวัสดุตามธรรมชาติ แต่มันคือรอยไหม้จากลำแสงเลเซอร์กำลังสูง ร่องรอยระดับโมเลกุลเช่นนั้นสามารถทิ้งไว้ได้โดยเครื่องมือภาคสนามระดับยุทโธปกรณ์ของสภาดวงดาวเท่านั้น และสถานที่เดียวในสถานีอวกาศรกร้างแห่งนี้ที่ถูกปิดตายและมีบันทึกการใช้พลังงานผิดปกติ คือ "แท่นขุดเจาะชั้นใต้ดินระดับห้า" ซึ่งถูกระบุในผังทางการว่าเป็นพื้นที่ร้างมานานกว่าทศวรรษ เอลาร่าหยุดยืนอยู่หน้าประตูนิรภัยไฮดรอลิกที่ถูกงัดแงะ แผงวงจรควบคุมด้านข้างถูกเชื่อมสายไฟลัดวงจรไว้ด้วยอุปกรณ์ชั่วคราว กลิ่นอับชื้นของสนิมผสมกับกลิ่นฉุนจางๆ ของสารเคมีสังเคราะห์ที่เธอคุ้นเคยดีลอยมาแตะจมูก มันคือกลิ่นของ "อีเทอร์-เก้า" สารหล่อเย็นที่ใช้ในห้องทดลองลับทางทหารเท่านั้น นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือกันความร้อนกดลงบนแผงควบคุมสำรองที่เธอแอบต่อสายพ่วงมาด้วย เสียงมอเตอร์ไฮดรอลิกส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอก่อนที่บานประตูเหล็กหนาหลายนิ้วจะค่อยๆ แยกตัวออกจากกันอย่างฝืดเคือง เผยให้เห็นความมืดมิดที่ลึกล้ำยิ่งกว่าเดิมราวกับปากของอสุรกาย ภายในห้องใต้ดินนั้นกว้างใหญ่กว่าที่โครงสร้างภายนอกควรจะเป็น แสงไฟฉายกวาดผ่านเสาเหล็กค้ำยันขนาดมหึมาและเครื่องมือวิเคราะห์ชีวภาพที่ถูกทิ้งร้าง แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเอลาร่าไม่ใช่โครงสร้างทางวิศวกรรม หากแต่เป็นแท่นทดลองตรงกลางห้องที่มีร่องรอยการใช้งานล่าสุดไม่ถึงยี่สิบชั่วโมงที่ผ่านมา หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักถูกเปิดทิ้งไว้ ข้อมูลดิบวิ่งผ่านหน้าจอเป็นชุดตัวเลขและรหัสพันธุกรรมที่ถูกเข้ารหัสด้วยอัลกอริทึมขั้นสูง เอลาร่าก้าวเข้าไปใกล้ แสงสีฟ้าจากหน้าจอสาดสะท้อนแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและคำถาม เธอป้อนคำสั่งลงบนแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วสูง สัญชาตญาณนักวิทยาศาสตร์บอกเธอว่านี่ไม่ใช่การขุดเจาะแร่ตามสัญญาประทานบัตรทั่วไป แต่มันคือห้องปฏิบัติการทดลองอาวุธชีวภาพที่ใช้ประชากรบนสถานีนี้เป็นเพียงหนูทดลอง "คุณประเมินความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองต่ำไปหน่อยนะ, เอลาร่า" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืดหลังเสาคอนกรีต ทำเอาหัวใจของเธอเกือบกระโดดหลุดออกมาจากอก เอลาร่าไม่จำเป็นต้องหันกลับไปมองก็รู้ว่านั่นคือเสียงของใคร ไคเนนก้าวออกมาจากเงานั้น มือข้างหนึ่งของเขายังคงสอดไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ทเครื่องแบบ ขณะที่มืออีกข้างถือปืนพกเลเซอร์ประจำตัวโดยไม่ได้เล็งมาที่เธอ แต่ทว่าวิถีการยืนของเขากลับปิดตายเส้นทางหนีเดียวที่มี เอลาร่าสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมสั่นเทาของเสียง ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาสีเข้มของทั้งคู่สบกันท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบจะจุดประกายไฟได้ "ฉันคิดว่าคุณน่าจะกำลังนอนหลับพักผ่อนอยู่บนห้องควบคุมเสียอีก, ท่านผู้คุมกฎ" เอลาร่ากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย พยายามกลบเกลื่อนความตระหนกด้วยเกราะกำบังทางวิชาชีพ "หรือว่าการตรวจตราความปลอดภัยยามวิกาลรวมถึงการสะกดรอยตามวิศวกรซ่อมบำรุงด้วย?" ไคเนนเดินเข้ามาใกล้ขึ้นทีละก้าว เสียงฝีเท้าของเขาก้องกังวานในความเงียบ "ผมไม่ได้สะกดรอยตามคุณ... ผมแค่รู้ว่าคนฉลาดอย่างคุณยอดเยี่ยมเกินกว่าจะปล่อยให้ปริศนาคาใจอยู่เพียงลำพัง และผมก็รู้อีกเช่นกันว่า ถ้าผมไม่ตามลงมา คุณอาจจะเผลอทำลายหลักฐานชิ้นสำคัญที่สภาดวงดาวพยายามปกปิดมาตลอดสิบปีเข้า" คำพูดนั้นทำให้เอลาร่าชะงักไปชั่วขณะ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย "หมายความว่าอย่างไร? คุณรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว?" "ผมรู้ว่าที่นี่มีความผิดปกติ แต่ผมไม่คิดว่ามันจะเชื่อมโยงกับนโยบายจัดสรรทรัพยากรของสภาโดยตรงจนกระทั่งเห็นข้อมูลที่คุณกำลังเปิดดูอยู่นี่แหละ" ไคเนนหยุดยืนห่างจากเธอเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นอายเฉพาะตัวและความนิ่งสงบของเขาแผ่ซ่านจนทำให้พื้นที่แคบๆ นี้ยิ่งอึดอัดเข้าไปใหญ่ "และตอนนี้ เราทั้งคู่ก็ยืนอยู่บนจุดที่ลึกเกินกว่าจะหันหลังกลับแล้ว" ก่อนที่เอลาร่าจะได้ตอบโต้อะไร เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสามก็ดังลั่นขึ้นอย่างกะทันหัน แสงไฟฉุกเฉินสีแดงสลับขาวกะพริบวาบไปทั่วห้องใต้ดิน หน้าจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานพร้อมข้อความแจ้งเตือนตัวโต *[System Warning: Biometric Containment Breach. Lockdown Initiated.]* ไคเนนขมวดคิ้วทันที ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องก่อนจะดึงแขนของเอลาร่าให้หลบมาอยู่ด้านหลังเสาคอนกรีตหนา พร้อมกับชักปืนขึ้นเล็งไปยังประตูทางเข้าที่พวกเขาเพิ่งเดินผ่านเข้ามา "เราไม่ได้อยู่กันแค่สองคนแล้วครับ..." ไคเนนกระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำและจริงจัง ขณะที่เสียงฝีเท้าจำนวนมากกำลังดังเร่งรีบเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จากอุโมงค์ด้านบน ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในห้วงอวกาศอันเวิ้งว้างนี้ด้วยกันนะครับ