เงาในห้องควบคุม

"หมอบลง!" ไคเนนคว้าข้อมือเรียวของเอลาร่ากระชากเข้าหาตัวอย่างแรง แรงเหวี่ยงนั้นทำให้แผ่นหลังของเธอชนเข้ากับแผงควบคุมระบบระบายอากาศที่เย็นเฉียบ กลิ่นโอโซนและน้ำมันเครื่องสังเคราะห์คละคลุ้งปะปนกับลมหายใจที่กระชั้นชิดของเขาสองคนที่แนบชิดกันในมุมอับสายตา ความมืดสลัวของห้องควบคุมสำรองถูกแทนที่ด้วยแสงกะพริบสีแดงวาบจากหน้าจอโฮโลแกรมที่สะท้อนอยู่ในนัยน์ตาคมกริบของชายหนุ่ม เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสคู่หยุดลงตรงหน้าประตูห้องควบคุม เสียงโลหะกระทบกันของเกราะรบมาตรฐานสภาดวงดาวดังชัดเจนจนเอลาร่าต้องกลั้นหายใจ นิ้วเรียวยาวของไคเนนเอื้อมมาปิดเรียวปากอิ่มของเธอไว้อย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วของเขาตัดกับความเย็นเยือกของสถานการณ์ได้อย่างประหลาด ดวงตาสีเทาเข้มของเขาจ้องมองลึกลงไปในตาเธอ ส่งสัญญาณเตือนที่ไร้เสียง—*อย่าขยับ* "ตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีใครรอดเล็ดลอดออกไปได้" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจลอดผ่านช่องระบายอากาศมาจากด้านนอก เป็นเสียงของนาธาน ผู้บัญชาการกองกำลังรักษาความปลอดภัยที่ขึ้นตรงต่อสภาชั้นใน "ท่านอธิการต้องการให้แน่ใจว่า บันทึกการขุดเจาะชั้นหินแปรเมื่อสามปีก่อนถูกลบหายไปจากระบบอย่างถาวร" เอลาร่าขมวดคิ้วแน่น หัวสมองอันปราดเปรื่องของวิศวกรสาวประมวลผลอย่างรวดเร็ว สามปีก่อน... นั่นคือปีที่เกิดเหตุการณ์ระเบิดนิคมอุตสาหกรรมดาวเคราะห์ภาคพื้น C-4 ซึ่งคร่าชีวิตผู้คนนับแสน รวมถึงครอบครัวของเธอเอง ข้อมูลที่เธอเพิ่งกู้คืนมาได้เมื่อไม่กี่นาทีก่อนไม่ใช่แค่เรื่องการละเมิดลิขสิทธิ์พลังงาน แต่มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่ชี้ว่าหายนะครั้งนั้นไม่ใช่ "อุบัติเหตุทางธรรมชาติ" ตามที่สภาดวงดาวประกาศ หากแต่เป็นการทำลายล้างเพื่อปิดปากพยานที่ล่วงรู้ความลับการขุดแร่ต้องห้าม ไคเนนสังเกตเห็นแววตาที่ไหววับและประกายความโกรธเกรี้ยวที่ฉายชัดขึ้นในดวงตาคู่สวยของหญิงสาว เขารู้ดีว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ ความดื้อรั้นและอุดมการณ์ที่ยึดมั่นในความจริงอย่างไร้ความยืดหยุ่นของเธอมักจะนำพาหายนะมาสู่ตัวเสมอ แต่ในขณะเดียวกัน ความกล้าหาญนั้นก็เป็นสิ่งที่ทำให้หัวใจภายใต้เครื่องแบบผู้คุมกฎระเบียบของเขาสั่นคลอนอย่างรุนแรง เมื่อเสียงฝีเท้าเคลื่อนตัวห่างออกไปทางปีกซ้ายของสถานี ไคเนนจึงค่อยๆ ลดมือลงจากเรียวปากของเธออย่างช้าๆ แต่ยังคงตรึงร่างกายของเธอไว้ด้วยแขนแกร่งที่ยันกับผนังห้องเพื่อกันไม่ให้เธอขยับตัวไปไหน "คุณบ้าหรือเปล่า เอลาร่า?" ไคเนนกระซิบ, น้ำเสียงของเขาเจือไปด้วยความกังวลที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดขรึม "การดึงข้อมูลชุดนั้นออกมาตรงๆ ทำให้เซ็นเซอร์ของสภาดองดาวส่งสัญญาณเตือนภัยระดับสีแดง คุณกำลังเอาชีวิตมาทิ้งเพื่อแลกกับกระดาษดิจิทัลแผ่นเดียวที่มีแต่นำความตายมาให้" เอลาร่าเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้ว่าระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งสองจะใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของกันและกัน เธอกลับเลือกที่จะใช้มันเป็นอาวุธในการท้าทายอำนาจที่เขาเป็นตัวแทน "และคุณล่ะ ไคเนน?" เอลาร่าสวนกลับด้วยเสียงกระซิบที่เฉียบคมราวกับใบมีดโกน "ผู้คุมกฎผู้เที่ยงธรรมแห่งสภาดวงดาว... ถ้าข้อมูลชุดนั้นถูกลบไปจริงๆ คนนับแสนที่ตายไปก็จะกลายเป็นแค่ตัวเลขในรายงานอุบัติเหตุไปตลอดกาล คุณทนมองความอยุติธรรมนี้ได้จริงๆ หรือ หรือว่าหน้าที่สุนัขรับใช้มันสำคัญกว่าความจริงในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง?" คำพูดนั้นแทงใจดำผู้คุมกฎหนุ่มเข้าอย่างจัง ไคเนนชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาของเขาฉายแววเจ็บปวดที่ซ่อนเร้นมาเนิ่นนาน ความขัดแย้งระหว่างกฎหมายที่เขาต้องปกป้องกับศีลธรรมในจิตใจกำลังกัดกินตัวเขาจากภายใน เขาไม่ใช่คนไร้หัวใจ—เพียงแต่เขารู้ดีกว่าใครว่า การลุกขึ้น  สู้กับสภาดวงดาวโดยไม่มีแผนการรองรับ มีจุดจบเพียงสถานเดียวคือความตาย "คุณไม่เข้าใจ..." ไคเนนถอนหายใจยาว แววตาอ่อนลงชั่วขณะก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอด "ผมไม่ได้ปกป้องสภา... ผมกำลังปกป้องคุณต่างหาก" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่งลงชั่วขณะ คำพูดนั้นไม่ใช่คำขู่ แต่มันคือสารภาพจากก้นบึ้งของจิตใจที่ชายหนุ่มผู้ยึดมั่นในระเบียบไม่เคยเอ่ยปากบอกใครมาก่อน เอลาร่าชะงักไปเล็กน้อย หัวใจที่ด้านชาจากการสูญเสียกลับเต้นผิดจังหวะขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา พยายามค้นหาความเสแสร้ง แต่สิ่งที่เธอพบกลับมีเพียงความจริงใจอันหนักอึ้งและห่วงใยที่ขัดแย้งกับหน้าที่ของเขาโดยสิ้นเชิง ก่อนที่ใครจะได้เอื้อnคำพูดใดออกมาอีก เสียงสัญญาณเตือนภัยอันเงียบเชียบแต่รุนแรงก็ดังขึ้นที่หน้าจอหลัก แสงไฟสีแดงเปลี่ยนเป็นสีส้มกระพริบถี่รัว *ระบบกำลังถูกแทนที่ข้อมูล* *คำเตือน: กำลังมีการเข้าถึงโหนดความจำสำรองจากภายนอก* เอลาร่าเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอลืมตัวผละออกจากอ้อมแขนของไคเนนแล้วพุ่งตรงไปยังแผงควบคุมหลักทันที นิ้วมือเรียวรัวแป้นพิมพ์โฮโลแกรมด้วยความเร็วสูงเพื่อตรวจสอบสถานะของไฟล์ข้อมูลที่เธอเพิ่งกู้มาได้เมื่อครู่ "แย่แล้ว..." เสียงพึมพำของเธอสั่นเครือเล็กน้อย "พวกมันไม่ได้แค่จะมาลบข้อมูล... แต่กำลังเขียนทับมันด้วยโปรแกรมทำลายล้างระยะไกล" ไคเนนก้าวเข้าไปประชิดด้านหลังเธอทันที สายตาคมกลาดมองกราฟฟิกการถ่ายโอนข้อมูลที่กำลังวิ่งสวนทางกันบนจอภาพ หน้าต่างคำสั่งสีดำปรากฏขึ้นพร้อมกับโค้ดตัวเลขที่รันอัตโนมัติอย่างรวดเร็วราวกับผีดิบที่กำลังกัดกินความทรงจำ "ใครเป็นคนสั่งการ?" ไคเนนถามเสียงเครียด "ไม่ใช่คนของนาธาน..." เอลาร่ากวาดสายตาอ่านโปรโตคอลการเข้ารหัสที่ซับซ้อนซึ่งกำลังทำงานอยู่เบื้องหลัง รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ แม้สถานการณ์จะคับขันเพียงใด ความเป็นวิศวกรอัจฉริยะในตัวเธอกลับตื่นตัวถึงขีดสุด "ชุดคำสั่งนี้มีความซับซ้อนระดับศูนย์... มันเป็นรหัสส่วนตัวของประธานสภาดวงดาวเอง" เธอกดปุ่มคำสั่งเพื่อตัดการเชื่อมต่อเครือข่ายภายนอก แต่ทว่า หน้าจอกลับแสดงข้อความปฏิเสธการเข้าถึง พร้อมกับเสียงระบบสังเคราะห์ที่ดังขึ้นด้วยโทนเสียงเรียบเฉยแต่เย็นยะเยือก *คำเตือน: ตรวจพบความพยายามละเมิดสิทธิ์ความปลอดภัยระดับสูงสุด* *ระบบกำลังสำรองข้อมูลชุดสุดท้ายไปยังตำแหน่งที่กำหนด* หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าไม่ได้ดับลงอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับขยายภาพออกเป็นแผนผังสามมิติของสถานีอวกาศแห่งนี้ จุดสีแดงกะพริบจุดหนึ่งปรากฏขึ้นในพื้นที่ที่ควรจะเป็นเขตหวงห้ามสูงสุด—ห้องนิรภัยใต้ฐานรากที่ไม่มีใครเคยเข้าไปเหยียบมาก่อนนับตั้งแต่สถานีแห่งนี้ถูกสร้างขึ้น และสิ่งที่ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุดกึก ไม่ใช่เพราะข้อมูลกำลังถูกลบ หรือเพราะพวกเขากำลังตกอยู่ในอันตรายจากการถูกล่า บนหน้าจอหลักนั้น ปรากฏภาพวิดีโอจากกล้องวงจรปิดภายในห้องนิรภัยดังกล่าว ภาพเคลื่อนไหวของร่างหนึ่งในชุดคลุมสีดำสนิทกำลังยืนหันหลังให้กล้อง มือข้างหนึ่งกำลังดาวน์โหลดข้อมูลทั้งหมดลงในไดรฟ์จัดเก็บข้อมูลโบราณ—อุปกรณ์รุ่นเก่าที่ใช้เทคโนโลยีทางกายภาพซึ่งไม่สามารถถูกลบได้จากระยะไกล ร่างนั้นหันกลับมามองตรงมายังเลนส์กล้อง รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากภายใต้เงาฮู้ดทำให้ไคเนนถึงกับผงะถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยความตกใจขีดสุด "เป็นไปไม่ได้..." ไคเนนพึมพำชื่อนั้นออกมาเบาหวิว ราวกับไม่อยากเชื่อสิ่งที่ตาตัวเองกำลังเห็น "นั่นมัน... ดร.อาร์เคน? อดีตหัวหน้านักวิจัยที่เสียชีวิตไปแล้วเมื่อสิบปีก่อนไม่ใช่หรือ" เอลาร่าหันขวับมามองไคเนน แววตาของเธอเต็มไปด้วยคำถามที่นับร้อยพันที่ถาโถมเข้ามาในหัวสมอง ในขณะที่ความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวปกคลุมทั่วห้องควบคุม เมื่อประตูห้องควบคุมหลักด้านหลังพวกเขากำลังเลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาหาพวกเขาในความมืด ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในห้วงอวกาศอันเวิ้งว้างด้วยกันนะครับ