รหัสผ่านที่ไม่มีอยู่จริง

"ถ้าคุณใส่รหัสผ่านผิดอีกครั้งเดียว ระบบป้องกันความปลอดภัยของสถานีจะเปลี่ยนสถานะจาก 'ล็อกดาวน์เขตวงจรอิเล็กทรอนิกส์' เป็น 'การล้างบางชีวมวลอัตโนมัติ' และเชื่อผมเถอะครับว่า ร่างกายของคุณไม่ได้ถูกออกแบบมาให้ระเหยกลายเป็นไอในอุณหภูมิสามพันองศาเซลเซียสอย่างแน่นอน" เสียงทุ้มต่ำของไคเนนดังขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของห้องควบคุมสำรอง แสงสีฟ้าอมเขียวจากหน้าจอโฮโลแกรมสาดกระทบโครงหน้าคมคายและสันจมูกโด่งเป็นสันคมของผู้คุมกฎหนุ่ม เขาไม่ได้ขยับตัวเข้ามาใกล้เกินกว่าระยะห่างที่เหมาะสม แต่น้ำเสียงที่ราบเรียบรากับกระแสน้ำวนใต้ท้องทะเลลึกนั้น เต็มไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวหนาทึบขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก เอลาร่าไม่แม้แต่จะชายตามองคู่สนทนา นิ้วมือเรียวยาวภายใต้ถุงมือนาโนไฟเบอร์ยังคงรัวลงบนแป้นพิมพ์แสงด้วยความเร็วสูง เหงื่อเม็ดละเอียดผุดพรายขึ้นตามขมับและไรผมของเธอ แต่ดวงตาสีเทาคู่สวยกลับฉายแววแน่วแน่และดุดันรากับสัตว์นักล่าที่จนมุม ปลายนิ้วของเธอสะท้อนแสงสีส้มจากบรรทัดคำสั่งที่ไหลทะลักลงมาบนจอภาพราวกับสายฝนดิจิทัล "ถ้าฉันกลัวตาย ไคเนน... ฉันคงไม่เลือกยืนอยู่ตรงนี้ ตั้งแต่แรกที่คุณเหยียบเข้ามาในห้องวิศวกรรมของฉัน คุณก็รู้ดีว่าฉันไม่ได้มาเพื่อเล่นเกมตามกฎของสภาดวงดาว" เปลือกตาของเธอขยับน้อยมากขณะเอ่ยตอบ ลมหายใจถูกผ่อนออกทางจมูกอย่างเป็นจังหวะเพื่อควบคุมสติ ท่ามกลางความตึงเครียดที่พุ่งสูงถึงขีดสุด ห้องควบคุมสำรองนี้ซ่อนอยู่ใต้ชั้นโลหะหนาเตอะของสถานีอวกาศร้าง "ไอโอ-ไนน์" ที่ลอยเคว้งคว้างอยู่ ณ ขอบสุริยะจักรวาล ที่นี่คือจุดอับสัญญาณที่ไร้ซึ่งการตรวจจับจากกองยานลาดตระเวน แต่กระนั้น ความกดอากาศที่ต่ำกว่าปกติก็ทำให้หูอื้ออึง ทุกวินาทีที่ผ่านไปหมายถึงการนับถอยหลังสู่การถูกตรวจพบโดยระบบปัญญาประดิษฐ์ส่วนกลางของสภา ไคเนนก้าวเท้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกหนึ่งก้าว รองเท้าบูทเหล็กกล้าไร้สนิมกระทบกับพื้นผิวโลหะเกิดเสียงก้องกังวานทึบๆ ในความเงียบ เขาถอนหายใจเบาๆ เชิงเหนื่อยหน่าย แต่แววตาภายใต้กรอบแว่นโลหะบางเฉียบกลับกวาดมองหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างพิจารณา มือหนาข้างหนึ่งล้วงกระเป๋าเสื้อคลุมเครื่องแบบผู้คุมกฎ ขณะที่มืออีกข้างเตรียมพร้อมที่จะดึงสลักนิรภัยของปืนพลาสม่าที่เหน็บอยู่ข้างเอวได้ตลอดเวลา "คุณกำลังพยายามไขรหัสผ่านที่ไม่มีอยู่จริง, เอลาร่า" ไคเนนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเล็กน้อย แต่มันกลับแฝงความเย้ยหยันอันลึกซึ้ง "สภาดวงดาวไม่ได้โง่พอที่จะเก็บบันทึกคำสั่งลบล้างนโยบายอพยพไว้ในฐานข้อมูลที่เชื่อมต่อกับเครือข่ายภายนอก ข้อมูลชุดนั้นถูกทำลายไปพร้อมกับดาวเคราะห์ดวงแรกที่ล่มสลาย... ไปพร้อมกับครอบครัวของคุณเมื่อสิบปีก่อน" ราวกับถูกเข็มพิษแท็กเข้าที่กลางใจ นิ้วมือที่กำลังรัวแป้นพิมพ์ของเอลาร่าชะงักกึกทันที ลมหายใจของเธอสะดุดไปเสี้ยววินาที ร่างกายผอมบางเกร็งค้าง ไหล่ทั้งสองข้างยกสูงขึ้นเล็กน้อยก่อนจะผ่อนลงช้าๆ ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างคนทั้งสองทันที มีเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนของเซิร์ฟเวอร์ที่ส่งเสียงฮัมต่ำๆ แข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรำถี่กระชั้นในอกของหญิงสาว เธอนิ่งงั้นไปชั่วขณะ ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาสีเทาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทของไคเนน ราวกับต้องการค้นหาเศษเสี้ยวความจริงหรือความเยาะเย้ยที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังท่าทีสุขุมนั้น "คุณรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนั้นบ้าง, ไคเนน" เสียงของเธอแหบพร่าเล็กน้อย แต่เต็มไปด้วยแรงปะทะทางอารมณ์ที่ควบคุมไว้อย่างยากลำบาก "คุณคิดว่าฉันกำลังตามหาแค่คำสั่งลบล้างงั้นเหรอ? คุณคิดว่าวิศวกรที่สูญเสียทุกอย่างจะยอมเสี่ยงชีวิตขนาดนี้เพื่อแค่กระดาษแผ่นเดียวในระบบดิจิทัลหรือไง?" ไคเนนไม่หลบสายตา ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงแค่ลมหายใจ กลิ่นอายเฉพาะตัวของโอโซนและโลหะเย็นยะเยือกจากเครื่องแบบผู้คุมกฎลอยปะปนกับกลิ่นเหงื่อจางๆ และความตึงเครียดในอากาศ ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นกะทันหันนี้สร้างแรงดึงดูดประหลาดที่ทรงพลัง มันเป็นความรู้สึกอันตรายของสองขั้วอำนาจที่ยืนอยู่คนละฝั่งของกฎหมาย แต่กลับเข้าใจความเจ็บปวดของอีกฝ่ายดีกว่าใคร "ผมรู้ว่าคุณกำลังเจาะลึกเข้าไปใน 'โครงสร้างเงา' (Shadow Architecture) ของสภา" ไคเนนโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของเธอ เสียงของเขานุ่มทุ้มจนเกือบกลืนไปกับเสียงเครื่องจักร แต่ทุกถ้อยคำกลับคมกริบราวกับใบมีดโกนที่จ่ออยู่บนผิวเนื้อ "และผมก็รู้ด้วยว่า ถ้าคุณดึงข้อมูลชุดนั้นออกมาสำเร็จ ไม่ใช่แค่สภาดวงดาวที่จะตามล่าคุณ แต่พวกมัน... องค์กรที่อยู่เบื้องหลังการล่มสลายครั้งนั้น... จะไม่ปล่อยให้คุณมีลมหายใจเดินออกจากสถานีนี้" เอลาร่าเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ระยะห่างที่ใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกันทำให้เธอเห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ในดวงตาคู่สีดำสนิทนั้น ความโกรธเกรี้ยวในคราแรกถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจระคนสงสัย ปลายนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อยไม่ได้เกิดจากความกลัว แต่เป็นเพราะการตระหนักรู้ว่า ผู้ชายคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอคนนี้... อาจจะรู้ดีกว่าที่เธอคาดคิด "ถ้าคุณรู้... ทำไมคุณถึงไม่จับฉัน?" เธอถามเสียงกระซิบ ดวงตาจับจ้องริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันเล็กน้อยของเขา "เพราะว่า..." ไคเนนหยุดเว้นจังหวะ ปลายนิ้วมือหนาข้างหนึ่งยื่นออกไปสัมผัสกับขอบโต๊ะโฮโลแกรมใกล้กับมือเธออย่างแผ่วเบา ราวกับจะยับยั้งแต่ก็เหมือนกับการปกป้อง "ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อหยุดคุณ... ผมมาที่นี่เพื่อบอกว่า รหัสผ่านที่คุณตามหา มันไม่ได้อยู่ในระบบฐานข้อมูลของสภา" คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันทันที "หมายความว่ายังไง?" ไคเนนไม่ได้ตอบคำถามในทันที เขากดปุ่มฉุกเฉินที่ซ่อนอยู่ใต้ขอบโต๊ะด้วยความรวดเร็ว หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดดับวูบลงในพริบตา ความมืดสนิทเข้ากลืนกินห้องควบคุมสำรอง มีเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงเรื่อๆ ที่กะพริบถี่ขึ้น เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสามดังขึ้นจากท่อระบายอากาศด้านบน "เพราะรหัสผ่านที่แท้จริง... ถูกฝังอยู่ในดีเอ็นเอของคนที่สั่งทำลายมันต่างหากล่ะ" ไคเนนเอื้อมมือมากำข้อมือข้างขวาของเอลาร่าไว้แน่น แรงกดอุ่นจากฝ่ามือของเขาถ่าย ิเททความร้อนผ่านถุงมือนาโนไฟเบอร์ ก่อนที่เขาจะดึงมือเธอให้พุ่งความสนใจไปที่หน้าจอหลักที่เพิ่งรีบูตใหม่ด้วยโปรแกรมลับส่วนตัวของเขาเอง บนจอภาพนั้น ปรากฏภาพสแกนโครงสร้างชีวภาพของมนุษย์ พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนสีทองอร่ามที่ระบุสถานะว่า... *'ยืนยันตัวตนสำเร็จ: ทายาทผู้รอดชีวิตรุ่นสุดท้ายแห่งโครงการสูญญากาศ'* เอลาร่าเบิกตากว้างอย่างตื่นตะลึง ลลมหายใจขาดห้วงไปชั่วขณะเมื่อชื่อเจ้าของรหัสผ่านปรากฏหราอยู่บนบรรทัดสุดท้าย... ไม่ใช่ชื่อของเธอ และก็ไม่ใช่ชื่อของสภาดวงดาว แต่เป็นชื่อของบุคคลที่เธอคิดว่าเสียชีวิตไปแล้วในเหตุระเบิดเมื่อสิบปีก่อน ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยถามคำถามใดๆ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังขึ้นก้องกังวานจากทางเดินด้านนอก ประตูนิรภัยของห้องควบคุมสำรองถูกกระแทกด้วยแรงมหาศาลจนโครงสร้างโลหะสั่นสะเทือน เสียงปืนพลาสม่าถูกปลดล็อกดังขึ้นติดต่อกันเป็นทอดๆ บ่งบอกชัดเจนว่ากองกำลังล่าสังหารของสภาได้มาถึงหน้าประตูแล้ว ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอวกาศอันมืดมิดและเปี่ยมด้วยปริศนานี้ไปพร้อมกับผมนะครับ