แผนซ้อนแผนที่ผมไม่ได้วาง

กลิ่นสนิมเหล็กและไอความร้อนระอุจากวงเวียนเวทมนตร์ใต้ดินคละคลุ้งจนแสบจมูกค่ะ ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายแขวนอยู่บนเส้นด้ายเช่นนี้ เรนกลับทำได้เพียงถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างเหนื่อยหน่าย มือเรียวแกล้งจัดปกเสื้อคลุมตัวโคร่งของตัวเองให้เข้าที่ ราวกับว่ามหันตภัยที่กำลังยืนแยกเขี้ยวอยู่เบื้องหน้าเป็นเพียงลมฟ้าอากาศที่น่ารำคาญใจในยามบ่าย "เจอตัวจนได้นะ... ท่านประธานผู้แสนฉลาด และไอ้เด็กตัวประกอบที่บังอาจรู้มากเกินไป!" เสียงคำรามทุ้มต่ำราวกับสัตว์ป่าดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงศิลาโบราณ เงาร่างกำยำในชุดคลุมสีดำสนิทของกลุ่มผู้บุกรุกก้าวออกมาจากม่านหมอกควัน มานอส... อดีตศาสตราจารย์ผู้ถูกเนรเทศเนื่องจากลักลอบวิจัยศาสตร์มืดต้องห้าม ดวงตาของเขาฉายแววบ้าคลั่ง เส้นเลือดปูดโปนตามขมับบ่งบอกถึงสติที่ใกล้ขาดผึ่ง รอบตัวเต็มไปด้วยไอพลังสีม่วงเข้มที่บิดเบี้ยวจนอากาศรอบบริเวณสั่นไหว เซนก้าวขึ้นมาบังหน้าเรนไว้ครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ แผ่นหลังกว้างของประธานสภานักเรียนแผ่รังสีความเย็นยะเยือกออกมาเพื่อเตรียมรับมือ การเคลื่อนไหวของเซนงดงามและเด็ดขาด มือเรียวยาวตวัดขึ้นวาดวงเวทสีครามซ้อนทับกันสามชั้นกลางอากาศ เกิดเป็นบาเรียป้องกันเวทที่หนาแน่นจนแสงไฟจากคบเพลิงรอบห้องสั่นไหว "ถอยไปซะ เรน" เสียงทุ้มของเซนเอ่ยเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยความตึงเครียดที่ยากจะปกปิด "หมمنيนี่อยู่ในสภาพ Over-Caste พลังเวทในตัวมันไม่เสถียร การปะทะตรงๆ จะอันตรายเกินไป" เรนเหลือบมองแผ่นหลังที่ยืนหยัดปกป้องตนเองอย่างมั่นคงแล้วอดไม่ได้ที่จะนึกหมั่นไส้ในความเอาใจใส่ที่ผิดเวลาเล็กน้อย เซนคนนี้ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์วิกฤตแค่ไหน ก็ยังคงรักษามาดประธานผู้สมบูรณ์แบบไว้ได้เสมอ แม้ว่าเหงื่อกาฬที่ซึมตามไรผมจะฟ้องชัดเจนว่าอีกฝ่ายกำลังฝืนขีดจำกัดของตัวเองอยู่ก็ตาม "ครับ... เอ่อ หมายถึง ฉันรู้แล้วน่า ท่านประธาน" เรนเกือบเผลอหลุดปากพูดคำผู้ชายออกไปตามความคุ้นเคยในอดีตชาติ รีบแก้คำพูดแทบไม่ทัน "คุณนั่นแหละ อย่าทำตัวเป็นฮีโร่ผู้เสียสละนักเลยนะคะ เดี๋ยวถ้าคุณตายคาที่ ฉันคงต้องรับภาระเอกสารสภานักเรียนทั้งหมดแทน ซึ่งนั่นเป็นฝันร้ายชัดๆ!" เซนชะงักไปนิดหนึ่ง หางตาของชายหนุ่มกระตุกเล็กน้อยด้วยความระคนขบขันและเอ็นดู ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก เขากลับหลุดยิ้มบางเบาออกมาได้ "ห่วงฉันเหรอ เรน?" "ห่วงตัวเองต่างหากล่ะคะ!" เรนสวนกลับทันควัน "บังAณนักนะ! แกสองคนยังมีแก่จิตมาจีบกันต่อหน้าฉันงั้นเรอะ!" มานอสคำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกเมินเฉย ไอความมืดมิดรอบตัวระเบิดออกเป็นวงกว้าง กลายเป็นหอกเวทมนตร์นับร้อยพุ่งเข้าใส่ทั้งสองคนด้วยความเร็วสูงราวกับห่าฝน *เคร้ง! ฉับ!* เซนสะบัดมือเรียกดาบอัศวินเวทมนตร์ออกมาปัดป้องหอกเหล่านั้นอย่างแม่นยำ ประกายไฟจากการปะทะสาดกระเซ็นไปทั่วทิศทาง ทว่ามานอสไม่ได้มีดีแค่การโจมตีทางกายภาพ ร่างสูงใหญ่หายวับไปจากจุดเดิมด้วยเวทเคลื่อนย้ายพริบตา แล้วปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งเหนือหัวของเซน กรงเล็บที่อาบด้วยพิษสีดำสนิทเงื้อขึ้นหมายปลิดชีพ "เซน! ข้างบนค่ะ!" เรนร้องเตือนเสียงหลง *ติ๊ง!* [ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบวิกฤตการณ์ระดับวิกฤต ตัวละครเป้าหมาย 'เซน' กำลังจะได้รับบาดเจ็บสาหัส ซึ่งจะส่งผลกระทบต่อความมั่นคงของเนื้อเรื่องหลัก 78%] [เงื่อนไขบังคับ: เพื่อรักษาเสถียรภาพของโลกใบนี้ ระบบจึงจำเป็นต้องออก 'คำสั่งเด็ดขาด'] [ภารกิจเฉพาะกิจ: จงกำจัดหรือทำให้ผู้บุกรุก 'มานอส' หมดสภาพการต่อสู้ภายใน 3 นาที] [บทลงโทษหากล้มเหลว: รีเซ็ตความทรงจำของตัวละคร 'เรน' กลับสู่จุดเริ่มต้น และถูกส่งไปทำความสะอาดหอคอยมืดเป็นเวลา 3 ปี] ใบหน้าของเรนซีดเผือดลงทันทีเมื่ออ่านข้อความสีแดงฉานที่เด้งขึ้นมากลางอากาศ ข้อมูลในหัวประมวลผลอย่างรวดเร็ว—*ล้างความทรงจำ? ไปขัดห้องน้ำหอคอยมืดสามปี? ไม่มีทางเด็ดขาด! ชีวิตสโลว์ไลฟ์อันแสนสงบสุขของฉันในฐานะตัวประกอบจืดจางจะต้องไม่พังทลายลงเพราะตาแก่โรคจิตคนนี้!* ในขณะที่เซนกำลังจะฝืนใช้เวทต้องห้ามเพื่อสวนกลับมานอส เรนก็ตัดสินใจพุ่งตัวเข้าไปแทรกกลางระหว่างคนทั้งสองอย่างไม่มีใครคาดคิด "เรน!" เซนเบิกตาโพรงด้วยความตกใจระคนหวatกลัวเป็นครั้งแรกในชีวิต การกระทำของเรนเสี่ยงเกินไป เกินกว่าที่คนธรรมดาจะทำได้ เรนไม่ได้หลบหนี แต่ทว่า... ดวงตาสองข้างของเด็กหนุ่มกลับเปล่งประกายแสงสีทองเรืองรองขึ้นมาวูบหนึ่ง กฎเกณฑ์รอบตัวเริ่มบิดเบี้ยวตามกลไกพลังแฝงที่ซ่อนอยู่ใต้สถานะ 'ตัวประกอบสอบตก' ที่แท้จริงแล้วคือผู้ถือครองสิทธิ์การแทรกแซงระบบมหาเวทโบราณ "ขอโทษด้วยนะคะคุณอดีตศาสตราจารย์... แต่รบกวนช่วยนอนลงไปเงียบๆ หน่อยเถอะค่ะ!" เรนยื่นมือออกไปข้างหน้า ฝ่ามือบางแบออกรับการโจมตีของมานอสโดยตรง พลังเวทมืดที่รุนแรงพุ่งเข้าปะทะกับบาไราร่าสีทองที่ถูกสร้างขึ้นอย่างกะทันหัน แรงกระแทกมหาศาลทำให้พื้นศิลาใต้เท้าแตกร้าวเป็นรอยแยกรูปใยแมงมุม ทว่าเรนกลับไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้าหวานที่ปกติมักจะแสดงความขี้เกียจอยู่เสมอ กลไกเวทมนตร์ที่เรนเคยศึกษาผ่านตำราเก่าๆ ในห้องสมุดถูกดึงมาใช้ด้วยความจำอันเป็นเลิศ มืออีกข้างวาดอักษร runes โบราณกลางอากาศด้วยความเร็วสูงจนเกิดเป็นภาพติดตา วงเวทปราบปรามธาตุหมุนวนขยายใหญ่ขึ้นครอบ 360 องศา มานอสหน้าถอดสีทันทีเมื่อรู้สึกว่าพลังเวทในร่างกายของตนเองกำลังถูกสูบออกไปอย่างรวดเร็ว "นะ... นี่มันเวทมนตร์อะไรกัน! แกเป็นใครกันแน่ไอ้เด็กนี่!" "ฉันก็แค่ตัวประกอบที่อยากนอนกลางวันค่ะ!" เรนตวาดกลับเสียงกร้าว มือซ้ายกระชากลงต่ำเพื่อกดวงเวทกดทับ *ตูมมม!* คลื่นกระแทกสีทองอร่ามระเบิดออกกวาดล้างไอความมืดทั้งหมดให้สลายหายไปในพริบตา ร่างของมานอสกระเด็นกระแทกผนังห้องอย่างแรงก่อนจะหมดสติคาที่ ทิ้งให้ความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องโถงใต้ดินอีกครั้ง ท่ามกลางเศษฝุ่นละอองที่ลอยเคว้งคว้างในอากาศ เรนหอบหายใจถี่เล็กน้อย ร่างกายทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความเหนื่อยล้าจากการฝืนใช้พลังงานเกินขีดจำกัด ทว่าก่อนที่เข่าจะสัมผัสพื้นศิลา อ้อมแขนที่อบอุ่นและคุ้นเคยก็เข้ามารับร่างของเขาไว้ได้อย่างทันท่วงที เซนดึงเรนเข้าไปกอดแนบอก ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเยือกเย็นบัดนี้เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและร่องรอยของความโกรธปะปนกับความโล่งอก มือหนาลูบกลุ่มผมนุ่มของเรนเบาๆ เพื่อปลอบประโลม ขณะที่ดวงตาคู่คมกริบมองสำรวจตามเนื้อตัวของเรนอย่างละเอียดเพื่อหาบาดแผล "เธอ... ไปเอาพลังแบบนั้นมาจากไหน เรน?" เซนกระซิบถามชิดริมหู เสียงของชายหนุ่มสั่นระริกเล็กน้อยด้วยความกลัวที่จะสูญเสีย "เธอไม่ใช่แค่ตัวประกอบธรรมดา... จริงๆ ด้วยสินะ" เรนหัวเราะแห้งๆ ในลำคอ เอียงศีรษะซบกับลาดไหล่กว้างของอีกฝ่ายอย่างอ่อนแรง ดวงตาคู่สวยปรือลงครึ่งหนึ่ง พลางคิดในใจว่า *ซวยแล้ว... ความลับแตกละเอียดไม่มีชิ้นดีเลยสิเนี่ย* *ติ๊ง!* [ภารกิจเฉพาะกิจสำเร็จ: กำจัดเป้าหมายเรียบร้อยแล้ว] [ระบบกำลังประเมินผลงาน...] [คำเตือนจากระบบ: เนื่องจากเป้าหมาย 'เซน' ได้เห็นความสามารถที่แท้จริงของคุณ ระดับความสนใจของตัวละครหลักจึงพุ่งทะยานสู่ระดับ SSS และระบบตรวจพบ... 'การปลดล็อกเงื่อนไขลับ' ที่คุณไม่อาจหลีกเลี่ยงได้อีกต่อไป] เรนยังไม่ทันได้ประมวลผลข้อความสุดท้าย เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยก็ดังสะท้อนก้องมาจากทางบันไดทางเข้าห้องโถงใต้ดิน พร้อมกับแสงคบเพลิงสว่างวาบที่สาดส่องเข้ามา และก่อนที่เซนจะทันได้เอ่ยคำถามใดๆ เพิ่มเติม ประตูเหล็กบานใหญ่ที่ควรจะถูกปิดตายไว้ด้วยเวทมนตร์โบราณ ก็ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกด้วยฝ่ามือของใครบางคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้า "ในที่สุด... ก็หาตัวเจอแล้วล่ะนะ ผู้สืบทอดแห่งพันธสัญญาที่แท้จริง" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ! — แอสทริดธาตุมนต์