การสืบสวนที่นำไปสู่ความจริงอันน่าสะพรึง

กลิ่นหมึกโบราณและฝุ่นละอองที่ลอยเคว้งคว้างในห้องสมุดต้องห้ามไม่ได้ให้ความรู้สึกอบอุ่นเหมือนทุกครั้ง หากแต่มันคล้ายกับกลิ่นอับชื้นของซากศพที่ถูกฝังกลบไว้ใต้ดินลึก เรนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะที่สายตายังคงตรึงอยู่กับตัวหนังสือที่สลักด้วยเวทมนตร์สีเลือดบนหน้ากระดาษแผ่นนั้น—รายชื่อผู้มีสิทธิ์เข้าถึงคลังอาถรรพ์ระดับปรมาจารย์ และหนึ่งในลายเซ็นที่ปรากฏอยู่เบื้องล่าง ก็คือลายมืออันเป็นเอกลักษณ์ของบุคคลที่ควรจะปกป้องสถาบันแห่งนี้มากที่สุด "ไม่จริงน่า..." เรนพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน สมองที่เคยประมวลผลสถานการณ์ต่างๆ ได้อย่างรวดเร็วกลับชะงักงัน ราวกับเฟืองจักรของนาฬิกาถูกหยอดด้วยทรายหยาบ ความสงบสุขในฐานะตัวประกอบที่เขาเฝ้าฟูมฟักและหลบหลีกจากจุดศูนย์กลางความขัดแย้งมาตลอด พังทลายลงในพริบตาเดียวเมื่อความจริงข้อนี้กระแทกเข้ากับหน้าผากอย่างจัง "พบอะไรที่น่าสนใจเข้าอย่างนั้นหรือคะ... คุณตัวประกอบผู้แสนจะ 'ธรรมดา' ของฉัน" น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เปี่ยมไปด้วยความเยือกเย็นและแฝงความขี้เล่นดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง เรนสะดุ้งสุดตัว หัวใจกระโจนขึ้นมาจุกที่ลำคอ ก่อนที่เขาจะทันได้หันกลับไปเผชิญหน้า ร่างสูงโปร่งของเซนก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวอย่างเงียบเชียบ ประธานสภานักเรียนผู้เพียบพร้อมในชุดเครื่องแบบเนียบกริบโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ดวงเนตรคมกริบสีนิลกวาดมองข้อความบนหน้ากระดาษเลعดก่อนจะหรี่แคบลง รังสีความกดดันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านออกจากร่างของเซนจนอากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลงอย่างฉับพลัน เรนรีบหุบสมุดเล่มนั้นลงเสียงดัง *ปัง!* จนฝุ่นฟุ้งกระจาย แต่ทุกอย่างก็สายเกินไปเสียแล้ว "เซน... นาย... มาตั้งแต่เมื่อไหร่" เรนพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น ขณะที่ถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นหนังสือเก่าแก่ เซนไม่ตอบคำถามนั้น นิ้วเรียวยาวเอื้อมออกมาราวกับกรงเล็บของนักล่าที่ค่อยๆ ตะครุบเหยื่อ เขาไม่ได้สนใจเรนที่กำลังตื่นตระหนก แต่สายตาคมกริบคู่นั้นกลับจ้องมองร่องรอยเวทมนตร์ที่ยังหลงเหลืออยู่บนโต๊ะไม้ "ร่องรอยการปลดผนึกนี้... ใช้ตราประจำตำแหน่งของรองประธานสภา นักเวทระดับสูงผู้ดูแลเขตแดนทิศเหนือ... ช่างเป็นการหักหลังที่ประณีตเสียจริงนะคะว่าไหม?" เรนลอบกลืนน้ำลายอีกครั้ง เขารู้ดีว่าเซนในยามนี้น่ากลัวเพียงใด ภายใต้ภาพลักษณ์ของประธานนักเรียนผู้แสนสุภาพและเป็นที่รักของทุกคน ซ่อนเร้นนักล่าเลือดเย็นที่พร้อมจะฉีกกระชากใครก็ตามที่บังaาจเข้ามาล้ำเส้นอำนาจของเขา—และยิ่งตอนนี้ มีหนอนบ่อนไส้ฝังตัวอยู่ลึกถึงระดับแกนกลางของสภา นั่นหมายความว่าความปลอดภัยของสถาบันมหาเวทได้กลายเป็นเรื่องล้อเล่นไปเสียแล้ว "ฉัน... ฉันแค่มือล้นมาเจอโดยบังเอิญ" เรนพยายามหาทางถอนตัวจากสถานการณ์อันตรายนี้ "นายก็รู้ว่าฉันชอบเดินหลงทาง นายเก็บเรื่องนี้ไว้แล้วปล่อยฉันกลับไปนอนเถอะนะ เซน ถือว่าฉันขอร้อง" เซนหยุดชะงัก เขามองหน้าเรน นัยน์ตาคู่คมที่เคยเย็นชาฉายแววซับซ้อนบางอย่าง ประธานหนุ่มถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือมาคว้าข้อมือของเรนไว้แน่น ไม่ยอมให้อีกฝ่ายถอยหนีไปไหน แรงบิดที่ข้อมือนั้นมั่นคงและอบอุ่นจนน่าประหลาด แต่ทว่าเด็ดขาดเสียจนเรนไม่กล้าขัดขืน "ปล่อยให้คุณไปนอนอย่างนั้นหรือคะ?" เซนกระซิบชิดริมหู เสียงนั้นทุ้มต่ำและใกล้ชิดจนเรนรู้สึกร้อนผ่าวที่ต้นคอ "คุณคิดจริงๆ หรือคะเรน ว่าหลังจากที่คุณเห็นความลับระดับคอขาดบาดตายนี้แล้ว ฉันจะยอมปล่อยให้คุณเดินออกไปใช้ชีวิตเป็น 'ตัวประกอบ' ไร้ตัวตนได้อีก?" เรนเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวระส่ำ "ด...เดี๋ยวนสิ! ฉันไม่ได้อยากรู้สักหน่อย ฉันแค่อยากนอน!" "สายไปแล้วค่ะ" เซนยิ้ม มุมปากหยักลึกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เรนลงความเห็นว่าอันตรายที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา "ในเมื่อคุณก้าวเข้ามาในเกมนี้ด้วยกันแล้ว... เราก็ต้องเล่นมันให้จบกระดาน" ทันใดนั้นเอง ก่อนที่ทั้งคู่จะได้โต้เถียงอะไรกันต่อ เสียงระฆังเตือนภัยระดับฉุกเฉินสีแดงฉานก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งสถาบันมหาเวท แสงไฟเวทมนตร์ตามผนังทางเดินเปลี่ยนเป็นสีเลือดสาดส่องเข้ามาผ่านหน้าต่างกระจกสี แผ่นดินใต้เท้าสั่นสะเทือนเบาๆ ราวกับมีบางสิ่งที่ใหญ่โตมโหฬารกำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหล เซนหุบยิ้มทันที สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมอย่างถึงที่สุด มืออีกข้างดึงด้ามไม้เท้าเวทมนตร์ประจำตัวออกมาจากความว่างเปล่าอย่างรวดเร็ว "ดูเหมือนว่า... พวกมันจะรู้ตัวเร็วกว่าที่เราคิดนะคะ" เซนเอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตากลับลุกโชนด้วยประกายแห่งการต่อสู้ เรนก้มมองลงไปที่พื้นเบื้องล่างผ่านหน้าต่างห้องสมุด ภาพที่ปรากฏแก่สายตาทำให้เขาแทบหยุดหายใจ กลุ่มควันสีดำทมิฬพวยพุ่งขึ้นมาจากลานกว้างกลางสถาบัน และเงาร่างนับร้อยในชุดคลุมสีเทาเข้มกำลังเคลื่อนตัวเข้าโอบล้อมอาคารสภาอย่างเป็นระบบ ราวกับว่าพวกมันรู้พิกัดทุกตารางนิ้วของที่นี่เป็นอย่างดี และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด—ตรงใจกลางของกลุ่มควันเหล่านั้น ร่างของบุคคลในชุดคลุมสีทองอร่ามกำลังกางอาคมบทโบราณที่เรนจำได้ขึ้นใจจากตำราต้องห้าม... มันคือคาถาเปิดประตูมิติที่จะอัญเชิญ 'ภัยพิบัติ' เข้าสู่ใจกลางโรงเรียน! เรนหน้าซีดเผือด สมองประมวลผลอย่างบ้าคลั่ง ความซวยระดับเกรด SSS กำลังมาเยือนเขาอีกแล้วหรือนี่! เซนหันมามองเรนที่กำลังยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างกาย ดวงตานิลกาลคู่นั้นทอประกายเด็ดเดี่ยว เขายื่นมือข้างหนึ่งมาจับมือของเรนไว้แน่น ราวกับจะถ่ายทอดความมั่นคงให้ท่ามกลางความโกลาหล "อยู่ข้างหลังฉันนะคะ เรน..." เซนเอ่ยกระซิบเบาๆ แต่หนักแน่นราวกับคำสาบาน "ไม่ว่าใครหน้าไหน ก็ไม่มีวันแตะต้องคุณได้... แม้แต่พวกมันที่อยู่เบื้องหลังสภาแห่งนี้ก็ตาม" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนระบบที่เรนคุ้นเคยดังขึ้นในหัว พร้อมกับหน้าต่างโปร่งใสสีฟ้าที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าอย่างกระชั้นชิด— *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบวิกฤตการณ์ระดับ SSS "การกวาดล้างสภาเวทมนตร์"!]* *[เงื่อนไขบังคับ: ท่านได้ล่วงรู้ความลับของหนอนบ่อนไส้ในสภา ท่านไม่สามารถถอนตัวได้อีกต่อไป]* *[ภารกิจเร่งด่วน: เอาชีวิตรอดจากการโจมตีระลอกแรก และเปิดโปงตัวจริงของ "ผู้บงการ" ร่วมกับประธานสภานักเรียน]* *[บทลงโทษหากล้มเหลว: ถูกลบชื่อออกจากประวัติศาสตร์สถาบัน และสูญเสียพลังเวททั้งหมดถาวร!]* เรนจ้องมองตัวอักษรสีแดงฉานบนหน้าต่างระบบด้วยความรู้สึกอยากจะเป็นลมล้มพับไปตรงนั้นให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก่อนที่เขาจะได้โอดครวญอะไร ประตูไม้บานใหญ่ของห้องสมุดต้องห้ามก็ถูกระเบิดออกเป็นจุลด้วยแรงระเบิดมหาศาล! เศษไม้และฝุ่นควันตลบอบอวล ท่ามกลางแสงสว่างวาบจากเวทมนตร์โจมตีที่พุ่งตรงเข้ามาหาพวกเขาอย่างไร้ความปรานี ร่างของใครบางคนในชุดคลุมฮู้ดสีดำสนิทก้าวเท้าพ้นกลุ่มควันเข้ามา พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "เจอตัวจนได้นะ... ท่านประธานผู้แสนฉลาด และไอ้เด็กตัวประกอบที่บังอาจรู้มากเกินไป!" ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมผจญภัยไปกับความซวยซ้ำซ้อนของเรนนะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าค่ะ!