ความสงสัยที่เปลี่ยนเป็นความสนใจ

เสียงกระดาษปึกใหญ่ถูกวางกระแทกเบาๆ ลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งในห้องทำงานประธานสภานักเรียน แรงปะทะนั้นไม่ได้มากพอจะทำให้ข้าวของกระเด็น แต่ก็หนักหน่วงพอจะส่งสัญญาณเตือนภัยบางอย่างตรงดิ่งไปยังโสตประสาทของเรน ผู้กำลังนั่งเอกเขนกอยู่บนโซฟาตัวนุ่มด้วยท่าทีที่พยายามทำตัวให้ลيرลอยไร้ตัวตนที่สุด "เรน... นายตรวจสอบรายงานงบประมาณของชมรมวิจัยเวทมนตร์โบราณรอบที่สามเสร็จหรือยังคะ?" น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่มักจะเจือความเยชาชาและเป็นทางการอยู่เสมอยามอยู่ในที่สาธารณะ บัดนี้กลับราบเรียบจนน่ากลัว เซนยืนค้ำหัวโซฟาตัวยาว ร่างสูงโปร่งในชุดยูนิفر์มประดับเข็มกลัดทองคำส่องประกายสะท้อนกับแสงไฟจากโคมระย้า ดวงตาคมกริบสีไพลินคู่นั้นไม่ได้มองเอกสารบนโต๊ะเลยแม้แต่น้อย เขากำลังจ้องมองคนตัวเล็กที่ขยับตัวยุกยิกพยายามหาทางมุดหลบหลังพนักโซฟาอย่างเหนר์ดอ่อน เรนแกล้งทำเป็นก้มหน้าก้มตาจดอะไรบางอย่างลงในกระดาษเปล่า มือเรียวเล็กตวัดปากกาขยุกขยิกราวกับกำลังยุ่งอยู่กับงานระดับชาติ ทั้งที่ในใจกำลังท่องคาถาล่องหนวนไปซ้ำๆ เผื่อว่าปาฏิหาริย์จะช่วยให้เขาหายตัวไปจากรัศมีร้อยเมตรนี้ได้ "อ่า... อันที่จริง ผมกำลังจะตรวจพินิจพิเคราะห์อย่างละเอียดถี่ถ้วนเลยครับ... เอ๊ย! หมายถึง... ค่ะ!" เรนเกือบหลุดปากคำต้องห้ามออกไปตามสัญชาตญาณเมื่อเจอสายตาคาดคั้นคู่นั้นกดดันเข้าอย่างจัง เขาเผลอสะดุ้งสุดตัว รีบแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ตนเองกำลังยืนอยู่ต่อหน้าประธานสภานักเรียนผู้เคร่งครัดเรื่องระเบียบวินัย (และเรื่องส่วนตัวของเขา) มากแค่ไหน เซนหรี่ตาลงเล็กน้อย มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นนิดๆ อย่างรู้ทัน รอยยิ้มที่เรนลงความเห็นว่ามันอันตรายยิ่งกว่าเวทมนตร์บทใดในตำนานห้องสมุดหลวงเสียอีก "เรียกผมว่า 'ครับ' อีกรอบสิคะ เรน..." เซนจงใจลากเสียงยาวอย่างหยอกล้อ ร่างสูงก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวโซฟามากขึ้นจนพื้นที่หายใจรอบตัวของเรนแคบลงถนัดตา ไอความร้อนจากร่างของอีกฝ่ายแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าจนเรนต้องรีบถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังติดชิดกับพนักพิง ให้ตายเถอะ! นี่มันไม่ใช่การตามจิกงานเอกสารสภานักเรียนแบบปกติวิสัยแล้ว นี่มันการคุกคามทางพื้นที่ส่วนชัดๆ! เรนส่งเสียงหัวเราะแห้งๆ กลบเกลื่อนความประหม่าที่ตีตื้นขึ้นมาจนเต็มอก หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรัวผิดจังหวะเสียได้ ทั้งที่เขาตั้งปณิธานมั่นไว้แล้วว่าชีวิตนี้จะขอเป็นแค่ตัวประกอบจืดจางที่สอบตกวิชาเวทมนตร์แล้วออกไปใช้ชีวิตเรียบง่ายตามชายป่า แต่ทำไม... ทำไมพ่อประธานสภานักเรียนผู้เพียบพร้อมคนนี้ถึงขยันเข้ามาปأسป่วนระบบระเบียบในชีวิตอันสงบสุขของเขาอยู่เรื่อยเลยนะ "ประธานเซนครับ... เอ่อ ประธานเซนคะ! คือว่า... เอกสารกองนั้นน่ะ ผมเห็นว่าตัวเลขมันลงตัวดีแล้ว ไม่มีความจำเป็นต้องตรวจซ้ำรอบที่สี่หรอกมั้งครับ เอ้ย! นะคะ!" เรนกัดลิ้นตัวเองแทบขาดเมื่อเผลอหลุดคำว่า 'ครับ' ออกมาเป็นรอบที่สอง ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความหงุดหงิดปนความเขินอายที่ควบคุมไม่ได้ เซนไม่ได้ถอยหนี เขากลับโน้มตัวลงมาใช้มือข้างหนึ่งเท้าพนักโซฟา กักขังร่างของเรนให้อยู่ในอ้อมกอดกลายๆ ใบหน้าคมคายอยู่ห่างกันเพียงคืบ จนเรนได้กลิ่นจางๆ ของชาขาวผสมกับกลิ่นอายเวทมนตร์บริสุทธิ์ที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของอีกฝ่าย "ฉันบอกนายกี่ครั้งแล้วคะ เรน ว่าเวลาอยู่กันสองคนแบบนี้ ไม่จำเป็นต้องเกร็งขนาดนั้นก็ได้..." เซนกระซิบแผ่วเบา ชิดริมใบหูขาวสะอาดจนเรนรู้สึกจักจี้และร้อนผ่าวไปทั้งแถบ "อีกอย่าง... ฉันไม่ได้สนใจเรื่องรายงานงบประมาณอะไรนั่นเลยสักนิด" เรนชะงัก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาสีไพลินที่ลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทร และในวินาทีนั้นเอง ความรู้สึกบางอย่างก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความสงสัยที่เคยมีมาตลอดหลายสัปดาห์—ความสงสัยว่าทำไมคนระดับประธานสภานักเรียนผู้แสนเย่อหยิ่งและมีแฟนคลับตามกรี๊ดค่อนโรงเรียน ถึงได้คอยตามติด ตามเช็ดตามล้าง และหาเรื่องมาวุ่นวายกับตัวประกอบหางแถวอย่างเขาอยู่เรื่อย... บัดนี้ มันถูกแทนที่ด้วยความสนใจอันร้อนรุ่มที่เซนจงใจเปิดเผยออกมาอย่างไม่คิดจะปิดบังอีกต่อไป "ถ้างั้น... ประธานสนใจอะไรล่ะครับ... เอ๊ย! คะ!" เรนถามสวนกลับไปโดยใช้ไหวพริบเฉพาะตัวเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง ดวงตาคู่สวยฉายแววท้าทายขึ้นมาเล็กน้อยตามประสาคนฉลาดที่เริ่มจับทางเกมนี้ได้ "หรือว่าเอกสารของสภานักเรียนมันขาดแคลนกระดาษชำระเหรอ ถึงได้มาตามจี้เอาจากผมเนี่ย" เซนหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นสะท้อนอยู่ในอกจนเรนรู้สึกได้ รอยยิ้มของเซนในตอนนี้ไม่ได้มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความอบอุ่นแกมเอ็นดูที่ฉายชัดอยู่ในแววตาคู่นั้น "ฉันสนใจ 'นาย' ต่างหากล่ะคะ เรน..." เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังจนเรนถึงกับลมหายใจสะดุด "สนใจมานานแล้วด้วย... ตั้งแต่วันที่นายแกล้งทำเป็นสอบตกวิชาอัญเชิญสัตว์เวท เพื่อจะได้ไม่ต้องไปเข้าค่ายภาคสนามกับพวกสภานักเรียน... นายคิดว่าแผนตื้นๆ แบบนั้นจะรอดพ้นสายตาของฉันไปได้จริงๆ หรอคะ?" เรนอ้าปากค้าง สมองประมวลผลแทบไม่ทัน ความลับสุดยอดที่เขาอุตส่าห์คำนวณสูตรเวทให้คะแนนออกมาต่ำเตี้ยเรี่ยดินเพื่อหวังจะรอดตัว กลับถูกอีกฝ่ายมองทะลุปรุโปร่งมาตั้งแต่แรกแล้วอย่างนั้นหรอ! ระบบเวทมนตร์วิเคราะห์อัตโนมัติในหัวของเรนส่งเสียงเตือนดังระรัว ราวกับเครื่องจักรที่กำลังจะระเบิดเนื่องจากความร้อนเกินพิกัด ก่อนที่เรนจะได้อ้าปากแก้ตัว ทันใดนั้นเอง บรรยากาศรอบตัวก็พลันเย็นเยียบลงอย่างฉับพลัน แสงไฟจากโคมระย้ากระพริบไหวรุนแรงจนเกิดเสียงช็อตเบาๆ ไอหมอกสีดำประหลาดเริ่มก่อตัวขึ้นที่มุมห้องทำงาน ประตูไม้บานใหญ่ที่ควรจะล็อกสนิทด้วยเวทมนตร์ป้องกันระดับสูง กลับค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะได้ยิน ณ ที่แห่งนี้ เซนผละตัวออกจากเรนในเสี้ยววินาที ร่างสูงตวัดมือวาดวงเวทสีทองป้องกันเบื้องหน้าโดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความเย็นชาดุดันพญาเหยี่ยวทันทีเมื่อมองไปยังร่างเงาที่ก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามา "นั่นใคร!" เซนตวาดกร้าว เงาร่างนั้นค่อยๆ ก้าวพ้นกลุ่มควันสีดำเผยให้เห็นเรือนผมสีเงินยวดยวงและดวงตาสีแดงฉานรากับโลหิต รอยยิ้มเยnเยาะปรากฏขึ้นบนริมฝีปากซีดเซียว พร้อมกับเสียงหัวเราะแหบพร่าที่ทำให้บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงจนติดลบ "แหมๆ ดูเหมือนว่าฉันจะมารบกวนเวลาสวีทหวานของท่านประธานสภากับ 'เหยื่อตัวน้อย' เข้าสินะคะ..." เสียงหวานเยือกเย็นเอ่ยขึ้น พร้อมกับปกรณัมโบราณเล่มหนาที่ถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังสนั่น "พอดีฉันบังเอิญไปเจอ 'บันทึกคำสาป' เล่มนี้เข้าในเขตต้องห้าม... และดูเหมือนว่าเจ้าเด็กคนนี้ จะมีชื่ออยู่ในหน้าแรกของคำสาปบรรพกาลซะด้วยสิคะ ท่านเซน..." เรนจ้องมองหนังสือเล่มนั้นตาค้าง สมองที่เคยฉลาดเฉียบคมหยุดทำงานไปชั่วขณะ เมื่อตระหนักได้ว่าความสงบสุขที่เขาพยายามไขว่คว้ามาตลอด กำลังจะพังทลายลงในพริบตาเดียวด้วยน้ำมือของผู้มาเยือนปริศนารายนี้! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครอันแสนอลวนนี้นะคะ! — แอสทริดธาตุมนต์