หน้ากากที่เริ่มหลุด

"นายกำลังจะบอกว่า... ก้อนพลังงานที่เพิ่งระเบิดออกไปเมื่อครู่คือ 'ความผิดพลาดของวงจรเวท' อย่างนั้นหรือ เรน?" เสียงทุ้มต่ำของเซนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับไปทั่วโถงทางเดินร้างชั้นใต้ดินของหอสมุดมหาเวท ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวจ้องเขม็งมาที่เรน ราวกับจะเจาะทะลุผ่านใบหน้าที่พยายามทำเป็นเฉยเมยให้เห็นถึงธาตุแท้ที่ซ่อนอยู่ภายใน เรนกระตุกยิ้มมุมปาก พยายามคุมลมหายใจให้เป็นปกติ ทั้งที่ในใจกำลังก่นด่าระบบหน้าตายที่เพิ่งบังคับให้เขาปลดปล่อย 'เวทสายฟ้าสีคราม' ออกไปเพื่อเบี่ยงเบนการโจมตีจากอสุรกายเงาที่หลุดออกมาจากตำราต้องห้าม "ก็บอกแล้วไงครับว่าผมมันพวกสอบตก ความรู้เรื่องวงจรเวทน่ะแทบเป็นศูนย์ พอทำอะไรพลาดนิดหน่อยมันก็เลย... เอฟเฟกต์แรงไปบ้าง อย่าใส่ใจเลยครับ ท่านประธาน" เรนตอบพลางขยับถอยหลังไปหนึ่งก้าว พยายามซ่อนมือขวาที่ยังคงสั่นระริกจากแรงสะท้อนของมานาที่หนาแน่นเกินไป เซนไม่ได้ขยับตัวตาม แต่กลับสาวเท้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกหนึ่งช่วงตัว กลิ่นอายความเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากชายหนุ่มทำให้เรนรู้สึกเหมือนกำลังถูกต้อนเข้ามุมจนแทบไม่มีอากาศหายใจ เซนยื่นมือขึ้นมา นิ้วเรียวยาวเชยคางของเรนให้เงยขึ้นสบตา บังคับให้คนตัวเล็กกว่าต้องเผชิญหน้ากับแววตาที่อ่านไม่ออก "สอบตกงั้นรึ?" เซนทวนคำ น้ำเสียงนั้นทุ้มพร่าและเต็มไปด้วยอันตราย "คนสอบตกที่ไหนจะมีมานาไหลเวียนเข้มข้นจนสามารถสลายเกราะป้องกันระดับสี่ของมหาเวทได้ในชั่วพริบตา อีกทั้งยังควบคุมรูปแบบเวทที่สาบสูญไปเมื่อสามร้อยปีก่อนได้อย่างแม่นยำขนาดนั้น" "ท่านประธาน... จินตนาการสูงเกินไปหรือเปล่าคะ? ผมแค่โชคดี... โชคดีจริงๆ" เรนพยายามเบี่ยงหน้าหนี แต่เซนกลับล็อกใบหน้าเขาไว้แน่นขึ้น แรงบีบนั้นไม่เบาเลย แต่ในขณะเดียวกัน มันก็แฝงไปด้วยความปรารถนาบางอย่างที่เรนไม่อยากจะตีความ "อย่าโกหกฉัน" เซนกระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนทำให้ขนอ่อนบนคอของเรนลุกชัน "หน้ากากของนายมันเริ่มร้าวแล้วนะเรน... และฉันก็ไม่ชอบเล่นเกมทายใจกับคนที่ฉันอยากเก็บไว้ใกล้ตัวมากที่สุดเสียด้วย" บรรยากาศรอบข้างเริ่มเปลี่ยนไป ไอเย็นจากเวทน้ำแข็งของเซนเริ่มก่อตัวเป็นละอองหิมะโปรยปรายในโถงทางเดิน เป็นสัญญาณว่าเจ้าตัวกำลังใช้อำนาจกดดันมานาในอากาศเพื่อไม่ให้เรนหนีไปไหนได้ นี่ไม่ใช่การสนทนาปกติ แต่มันคือการคุกคามที่มีชั้นเชิงและงดงามราวกับงานศิลปะ เรนกัดริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว ระบบยังคงนิ่งเงียบ ทิ้งให้เขาเผชิญกับสถานการณ์วิกฤตนี้เพียงลำพัง หากเขาใช้เวทตอนนี้ ความลับเรื่อง 'ระบบผู้กอบกู้แต้มบุญ' จะต้องถูกเปิดเผย แต่หากเขาไม่ทำอะไรเลย เซนที่กำลังสงสัยอย่างบ้าคลั่งอาจจะขุดคุ้ยประวัติของเขาจนไม่เหลือชิ้นดี "ถ้าอยากรู้ขนาดนั้น ทำไมไม่ลองพิสูจน์ดูล่ะคะ?" เรนตัดสินใจพลิกเกม เขาเอื้อมมือไปคว้าปกเสื้อของประธานสภานักเรียนคนเก่ง แล้วกระชากเข้ามาให้หน้าห่างกันเพียงลมกั้น แววตาของเซนไหววูบไปชั่วขณะ ความเย็นชาที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึง เรนใช้จังหวะที่อีกฝ่ายชะงัก รวบรวมมานาที่เหลืออยู่ทั้งหมดไว้ที่ฝ่ามือแล้วตบลงบนผนังด้านหลังของเซน *ตึง!* ละอองแสงสีฟ้าครามระเบิดตัวออก กระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งผ่านไปตามอากาศ ปิดกั้นเสียงจากภายนอกและสร้างอาณาเขตเวทส่วนตัวขึ้นมา เรนโน้มตัวเข้าไปใกล้ จนปลายจมูกของเขาสัมผัสกับสันจมูกของอีกฝ่าย "อยากเห็นนักใช่ไหมว่าฉันเป็นใคร?" เรนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น "งั้นก็เตรียมใจรับความจริงที่นายอาจจะรับไม่ได้ไว้ด้วยแล้วกัน... ท่านประธาน" ทว่าในวินาทีที่เรนกำลังจะปล่อยไพ่ตาย หน้าต่างระบบที่เคยเงียบสนิทกลับเด้งขึ้นมาตรงหน้าเขาพร้อมกับตัวอักษรสีแดงฉานที่สั่นระริก **[เตือนภัยระดับสูงสุด! บอสลับประจำชั้นปี 'ผู้เฝ้าหอสมุดต้องห้าม' ได้ตื่นขึ้นแล้ว!]** **[ตรวจพบการขัดขวางมิติ: หน้ากากของ 'เรน' กำลังจะถูกทำลายโดย 'เซน' ไม่ได้โดยสมัครใจ!]** สิ้นเสียงแจ้งเตือนที่ดังสนั่นในหัวของเรน พื้นที่ใต้เท้าของพวกเขาก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ผนังหินแกรนิตที่แข็งแกร่งกลับร้าวรานราวกับแก้วที่ถูกค้อนทุบ แสงสีแดงเลือดพุ่งทะลุจากเพดานลงมา กั้นกลางระหว่างเขากับเซนไว้ เซนกระชากตัวเรนมาไว้ข้างหลังสัญชาตญาณ ก่อนจะควักดาบแห่งพันธสัญญาออกมาจากความว่างเปล่า ทว่าสิ่งที่ก้าวออกมาจากรอยแยกของมิตินั้นไม่ใช่สัตว์เวททั่วไป แต่มันคือเงาที่รูปร่างหน้าตาเหมือนเรนทุกกระเบียดนิ้ว! เงาร่างนั้นเอียงคอช้าๆ ก่อนจะเผยรอยยิ้มที่เรนจำได้ดีว่าเป็น 'รอยยิ้มของเขาเอง' ในยามที่ตัดสินใจทำภารกิจเลือดเย็นที่สุด "ในที่สุด... ก็ได้เจอสักทีนะ" เงาเรนเอ่ยด้วยเสียงที่ก้องกังวานไปทั่วโถงทางเดิน "ตัวประกอบที่พยายามจะหนีโชคชะตาที่ถูกขีดไว้" ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้นะคะ หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับการเปิดเผยความลับในครั้งนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้านะคะ ด้วยรักและเวทมนตร์ แอสทริดธาตุมนต์