ระบบสั่งให้ทำดี แต่หัวใจสั่งให้หนี

“ฉันบอกแล้วไงว่ากระดาษคำตอบแผ่นนั้น... แกตั้งใจสลับมันใช่ไหม, ไอ ้เศษสวะโซน D!” เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหวจนเศษฝุ่นเวทมนตร์สีครามที่ลอยอบอวลอยู่บริเวณระเบียงทางเดินทิศเหนือของสถาบันมหาเวทแอสเทรียร่วงกราวลงมาเหมือนละอองหิมะ แรงปะทะจากเวทลมระดับต่ำที่ถูกเคลือบไว้บนฝ่ามือของ ‘ลูคัส’ ทายาทตระกูลดยุกสายรอง กำลังกดทับร่างของเด็กหนุ่มผมยุ่งเหยิงคนหนึ่งให้จมดิ่งลงกับพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ เรนยืนพิงเสาศิลาแกรนิตสีนิลอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสามเมตร ดวงตาสือกประกายสีนิลคู่คมกริบกวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่แทบอยากจะเอาหัวโขกเสาให้รู้แล้วรู้รอด นี่มันบ้าชัดๆ... หลังจากตัวเลขคะแนนเต็มร้อยประกาศหราอยู่บนหน้าจอเวทมนตร์กลางห้องสอบใหญ่เมื่อวานนี้ ชีวิตอันแสนสงบสุขในฐานะ ‘ตัวประกอบสอบตกเกรดห่วย’ ที่เขาวางแผนมาอย่างดิบดีตลอดสามปีก็พังทลายลงในพริบตาเดียว แถมระบบเวทมนตร์บ้านี่ก็ยังแถมภารกิจระดับ SSS มาให้เป็นของขวัญวันซวยอีกต่างหาก และตอนนี้... เป้าหมายแรกของการทำความดีเพื่อสะสมแต้มบุญก็ดันมาตกอยู่ที่ ‘ลูคัส’ จอมอันธพาลประจำชั้นเรียนเวทประยุกต์ ที่กำลังระบายอารมณ์ใส่ ‘คาร์ล’ เด็กหนุ่มทุนผู้มีพลังเว ธธาตุพฤกษาอ่อนด้อย เพียงเพราะคะแนนสอบภาคปฏิบัติของคาร์ลดันพุ่งขึ้นมาติดอันดับท็อปยี่สิบอย่างไร้สาเหตุ “ฉัน... ฉันไม่ได้ทำนะ ลูคัส” คาร์ลส่งเสียงสั่นเครือ ใบหน้าซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด สองมือพยายามกอดกองตำราเวทมนตร์แนบอก ป้องกันไม่ให้มันกระจัดกระจายไปมากกว่านี้ “โกหก! แกมันก็แค่ไอ้พวกไร้แก่นเวท จะเอาปัญญาที่ไหนมาแก้ค่ายกลเวทระดับกลางได้ด้วยตัวคนเดียว!” ลูคัสเงื้อมือกำหมัดแน่น ออร่าเวทสีแดงฉานเริ่มก่อตัวเป็นรูปกรงเล็บเพลิงขนาดย่อมที่ปลายมือ บ่งบอกชัดเจนว่าอีกฝ่ายไม่ได้แค่ขู่ แต่ตั้งใจจะสั่งสอนให้อีกฝ่ายพิการคาที่เพื่อระบายความหงุดหงิดที่ตระกูลของตนเสียหน้าในผลการสอบ เรนถอนหายใจออกมาเบาๆ เสียงถอนหายใจนั้นแผ่วเบาเสียจนถูกกลืนหายไปกับเสียงลมหนาวภายนอกอาคาร แต่ในหัวของเขากลับทำงานด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่าฟันเฟืองของนาฬิกาจักรกลเวท [ติ๊ง! ตรวจพบเหตุการณ์คุกคามในพื้นที่สาธารณะ] [เงื่อนไขภารกิจ: ช่วยเหลือ ‘คาร์ล’ จากการถูกทำร้ายร่างกาย โดยไม่ให้บุคคลภายนอก (รวมถึงเหยื่อและผู้กระทำผิด) ล่วงรู้ตัวตนของผู้ช่วยเหลือ] [บทลงโทษหากล้มเหลว: รีเซ็ตค่าสถานะทั้งหมดกลับสู่ศูนย์ และถูกผนึกพลังเวทเป็นเวลา 7 วัน] “ให้ตายเถอะ ระบบนี่มันใช้แรงงานทาสชัดๆ” เรนพึมพำกับตัวเองเบื้องหน้าเสาศิลา นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนผิวหินเป็นจังหวะสามครั้ง—ซึ่งเป็นรหัสลับของการปรับแต่งคลื่นเรโซแนนซ์เวทที่เขาแอบศึกษามาจากตำราโบราณในห้องสมุดลับ ถ้าเขาเข้าไปห้ามตรงๆ ลูคัสจะจำหน้าได้ และนั่นจะทำให้แผนการใช้ชีวิตแบบสโลว์ไลฟ์ในฐานะคนไร้ตัวตนของเขาพังไม่เป็นท่า แต่ถ้าปล่อยไว้... ระบบก็จะลงโทษเขาอย่างโหดเหี้ยม มีทางเดียวเท่านั้น... ต้องใช้หลักการ ‘ยืมมือเงา’ และ ‘หักล้างอนุภาค’ เรนสะบัดข้อมือขวาอย่างแนบเนียน ปล่อยละอองมานาบริสุทธิ์สีขาวนวลออกไปเป็นเส้นใยบางเฉียบราวกับเส้นไหมแมงมุม เส้นใยเหล่านั้นเลื้อยไปตามรอยต่อของแผ่นหินบนพื้นอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะไปหยุดอยู่ใต้รองเท้าบูทหนังของลูคัสพอดิบพอดี ในเสี้ยววินาทีที่หมัดเพลิงกำลังจะพุ่งเข้าประชิดใบหน้าของคาร์ล เรนก็ดีดนิ้วเบาๆ *เป๊าะ!* แรงดันมานาใต้พื้นหินถูกปลดปล่อยออกอย่างเฉียบพลัน ส่งผลให้พื้นผิวบริเวณนั้นลื่นราวน้ำแข็ง ลูคัสที่กำลังทุ่มน้ำหนักตัวไปข้างหน้าเสียหลักกะทันหัน ร่างหนาเซถลาไปด้านข้างอย่างไม่เป็นท่า หมัดเพลิงที่ควรจะซัดเข้าเบ้าหน้าคาร์ลกลับพุ่งเลยเป้าไปชนเข้ากับเสาหินข้างๆ จนเกิดเสียงระเบิดดังสนั่น ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ “เฮ้ย! เกิดบ้าอะไรขึ้นวะเนี่ย!” ลูคัสสบถลั่นด้วยความหัวเสีย ขณะพยายามยันตัวเองลุกขึ้นจากพื้นด้วยสภาพน่าสมเพช เสื้อคลุมนักเรียนราคาแพงเปื้อนคราบเขม่าสีดำสนิท คาร์ลเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันซ้ายหันขวาด้วยความงุนงงเพราะไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น จังหวะนั้นเอง เรนอาศัยจังหวะชุลมุนก้าวเท้าถอยหลังเข้าสู่เงาของซุ้มประตูโค้งอย่างรวดเร็ว พร้อมกับโยนศิลาเวทลวงตาก้อนเล็กๆ ไปกระแทกกับผนังอีกด้าน เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของทุกคนไปยังทิศทางตรงกันข้าม *เคร้ง!* เสียงศิลากระทบผนังดังขึ้นที่ปลายทางเดินอีกฝั่ง ลูคัสสะուսตัวขวับไปมองทันที “ใครวะ! ออกมานะ!” เขาคำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว ก่อนจะวิ่งไล่ตามเสียงนั้นหายลับไปจากมุมตึกพร้อมกับกลุ่มผู้ติดตาม บรรยากาศหน้าห้องเรียนกลับมาเงียบสงบลงอีกครั้ง เหลือเพียงคาร์ลที่ยังคงนั่งกอดเข่าตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวอยู่บนพื้น เรนก้าวเดินออกมาจากมุมมืดอย่างเงียบเชียบ เขาก้มตัวลงต่ำเล็กน้อย วางขวดน้ำยาฟื้นฟูมานาอย่างดีเลิศราคาสองเหรียญทองที่แอบหยิบมาจากกระเป๋าลงข้างกายของเด็กหนุ่มทุน ก่อนจะหันหลังเดินจากไปโดยไม่เอ่ยคำใดสักคำ [ติ๊ง! ยินดีด้วย ผู้เล่นทำภารกิจลับสำเร็จ] [ได้รับแต้มบุญสะสม: +500 แต้ม] [สถานะปัจจุบัน: ปลดล็อกฉายา "เงาผู้ปิดทองหลังพระ" เรียบร้อยแล้ว] เรนยิ้มเยาะให้กับข้อความแจ้งเตือนสีฟ้าที่ลอยเคว้งอยู่กลางอากาศในใจ *ใครอยากได้ฉายาน่าขนลุกแบบนี้กันเล่า แค่ไม่อยากให้ชีวิตสงบสุขของฉันต้องมีตารางงานยุ่งเหยิงเพิ่มขึ้นก็เท่านั้นเอง* ทว่า... ในขณะที่เขากำลังจะก้าวเท้าเดินเลี้ยวผ่านหัวมุมบันไดเวียนเพื่อกลับไปยังหอพัก เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นแต่นุ่มนวลเป็นจังหวะก็ดังขึ้นจากด้านหลัง เสียงรองเท้าหนังขัดมันกระทบกับขั้นบันไดหินอ่อนทีละก้าว... ทีละก้าว... อย่างจงใจให้ผู้ฟังรับรู้ถึงการมาเยือน เรนชะงักฝีเท้าโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องเตือนภัยในหัวทันที “แก้เกมได้แนบเนียนดีนี่ครับ... เรน” น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจและความเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ลอยมาปะทะโสตประสาท เรนค่อยๆ หันกลับไปมองช้าๆ ตรงเชิงบันไดขั้นที่สาม... ร่างสูงโปร่งในชุดเครื่องแบบประธานสภานักเรียนสีดำสนิทปักดิ้นทองกำลังยืนกอดอกพิงผนังอยู่ ดวงตาคมกราบสีไพลินคู่นั้นมองตรงมาที่เขาโดยไม่มีความแปลกใจเจือปนแม้แต่น้อย มีเพียงรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก... รอยยิ้มที่ทำให้เรนรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นหนูตัวน้อยที่กำลังติดอยู่ในกรงเล็บของแมวป่าตัวใหญ่ เซนป้องปากเล็กน้อยด้วยความเอ็นดู ปลายสายตาคมกริบกวาดมองคราบเขม่าจางๆ ที่ติดอยู่บนปกเสื้อของเรนอย่างรู้ทัน “การใช้แรงดันมานาสะท้อนพื้นเพื่อหักล้างแรงโน้มถ่วงชั่วขณะ... เป็นเทคนิคการคำนวณขั้นสูงที่ไม่มีทางสอนในหลักสูตรปีหนึ่งแน่นอน คุณไปเอาวิชานี้มาจากไหนกันล่ะครับ หืม... ตัวประกอบผู้สอบได้คะแนนเต็มร้อย?” เรนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองประมวลผลด้วยความเร็วสูงสุดเพื่อหาทางแก้ตัว แต่ไม่ว่าจะคิดอย่างไร สายตาที่เซนใช้มองมาในตอนนี้ก็ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยเขาไปง่ายๆ เลยสักนิด... [ติ๊ง! คำเตือนจากระบบ: ผู้เล่นถูกจับตามองโดยบุคคลอันตรายระดับ MAX] [เงื่อนไขพิเศษเปิดใช้งาน: เซนกำลังเข้าประชิดระยะอันตรายในอีก 3 วินาที... โปรดเตรียมรับมือ] แอสทริดธาตุมนต์ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ ดินแดนแห่งเวทมนตร์นี้ด้วยกันนะคะ