คะแนนแต้มบุญกับสกิลที่แปลกจนต้องกุมขมับ

เสียงปรบมือระรัวและเสียงฮือฮาดังระงมจนแก้วหูแทบแตก เมื่อผลึกประเมินพลังเวทมนตร์ใจกลางลานพิธีของสถาบันมหาเวทลูเมนส่องแสงสีทองเจิดจ้า ระดับความเข้มข้นของมานาพุ่งทะยานจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น แต่ท่ามกลางความตื่นตระหนกของเหล่าคณาจารย์และเพื่อนร่วมชั้น เรนกลับยืนถอนหายใจเฮือกใหญ่ ใบหน้าเรียบเฉยติดจะเบื่อหน่ายเสียด้วยซ้ำ ดวงตาสองสีทอดมองแผ่นหินสลักตรงหน้าอย่างปลงตก ให้ตายสิ... คะแนนแต้มบุญบ้าบออะไรกัน ทำไมผลลัพธ์มันถึงออกมาเป็นแบบนี้ได้ล่ะคะ ในฐานะคนที่ตั้งใจมั่นว่าจะใช้ชีวิตเป็น "ตัวประกอบ" ไร้ตัวตน สอบตกวิชาเวทมนตร์ขั้นสูง แล้วหลบมุมไปนอนกินบ้านกินเมืองอย่างสงบสุข การที่ผลึกแก้วตรงหน้าปรากฏตัวเลข "99,999" พร้อมข้อความแจ้งเตือนสีทองระยิบระยับว่า *“ผ่านเกณฑ์มาตรฐานระดับตำนานในรอบสหัสวรรษ”* มันช่างเป็นฝันร้ายชัดๆ “เหลือเชื่อจริงๆ... เด็กหนุ่มจากตระกูลสายรองที่ไม่มีใคร คาด Aether Core ในร่างกายกลับบริสุทธิ์ยิ่งกว่าสายเลือดราชวงศ์!” เสียงประกาศก้องของอาจารย์ใหญ่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน เรนแอบกลอกตาเป็นวงกลมอย่างเอือมระอา เขารู้ดีว่ามันไม่ใช่เพราะพรสวรรค์อะไรนั่นหรอกค่ะ แต่มันเป็นผลพวงจากการที่เขา "เผลอ" ไปช่วยชีวิตสัตว์อสูรบรรพกาล แก้ไขค่ายกลโบราณตอนเดินหลงทาง และบริจาคเหรียญทองเก็บตกให้หอสมุดเมื่อวานต่างหากเล่า แต้มบุญสะสมมันถึงได้ทะลักล้นจนระบบสุ่มรางวัลพิเศษทำงานขึ้นมาเองโดยที่เขาไม่ได้ร้องขอเลยสักนิด หมับ! ขณะที่เรนกำลังคิดหาทางเนียนแกล้งเป็นลมเพื่อหนีออกจากพิธี มือหนาอบอุ่นแต่ทรงพลังข้างหนึ่งก็เอื้อมมาคว้าข้อมือของเขาไว้เสียก่อน สัมผัสนั้นคุ้นเคยจนเรนแทบไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร เซน... ประธานสภานักเรียนผู้สมบูรณ์แบบ เจ้าของฉายา ‘น้ำแข็งไร้พ่าย’ ก้าวเข้ามาประชิดตัวเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ร่างสูงโปรดปรานในชุดเครื่องแบบสภานักเรียนปักดิ้นทองยืนบังรัศมีจากสายตานับร้อยคู่ให้อย่างแนบเนียน ดวงตาคมกริบคู่นั้นทอดมองเรนด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก—แต่มันเต็มไปด้วยความหวงแหนที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาLดนิ่งขรึม “นายคิดจะหนีไปไหนอีกแล้วล่ะ เรน” กระซิบเสียงทุ้มต่ำชิดริมหูจนเส้นขนอ่อนลุกชัน “เปล่าสักหน่อยนี่คะ ท่านประธาน... ฉันแค่รู้สึกว่าอากาศตรงนี้มันร้อนเกินไปจนหายใจไม่ออกต่างหาก” เรนตอบเสียงเรียบ พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่แรงหนีบของอีกฝ่ายกลับแน่นหนายิ่งกว่าคีมเหล็ก “ร้อนเหรอ... ทั้งๆ ที่ผลึกเวทมนตร์เมื่อกี้เกือบจะแช่แข็งลานพิธีอยู่แล้วเนี่ยนะ” เซนเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ปรากฏให้เรนเห็นแค่คนเดียวเท่านั้น “เลิกหาข้อแก้ตัวแล้วเตรียมตัวรับมือเถอะ เพราะหลังจากนี้ นายไม่มีทางได้ใช้ชีวิตสงบ ๆ อย่างที่หวังแน่” ยังไม่ทันที่เรนจะได้เถียงกลับ หน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าใสก็เด้งขึ้นตรงหน้าพร้อมกับเสียงกริ๊งใสๆ ของระบบที่ดังขึ้นในหัว [ติ๊ง! เงื่อนไขลับสำเร็จ: ปลดล็อกช่องสุ่มสกิลเฉพาะตัว (Unique Skill Slot)] [คำเตือน: เนื่องจากแต้มบุญล้นเกินขีดจำกัด ระบบจะทำการสุ่มสกิลพิเศษระดับหายากสูงสุดให้อัตโนมัติใน 3... 2...] “เดี๋ยวก่อน! ฉันไม่ต้องการสกิลอะไรทั้งนั้นนะเฮ้ย—!” เรนอุทานลั่นในใจ วูบ! แสงสีรุ้งวาบขึ้นปกคลุมร่างของเขาก่อนจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว ไม่มีเอฟเฟกต์อลังการงานสร้าง ไม่มีมังกรคำรามก้องฟ้า มีเพียงเสียงแจ้งเตือนสั้นๆ ที่ดังขึ้นราวกับจะเยาะเย้ยชะตากรรมของเขา [ยินดีด้วย! ท่านได้รับสกิลประจำตัว: ‘ปาฏิหาริย์แห่งความซวยซ้ำซ้อน (Catastrophic Mishap Blessing - SSS)’] [คำอธิบายสกิล: ทุกครั้งที่ท่านพยายามทำตัวให้โดดเด่น ท่านจะล้มเหลวอย่างน่าอนาถ แต่หากท่านพยายามจะซ่อนตัวหรือทำเรื่องไร้สาระ ความซวยนั้นจะสะท้อนกลับกลายเป็นปาฏิหาริย์พลิกสถานการณ์ระดับสั่น คลอนบัลลังก์เทพเจ้าทันที (เงื่อนไขการใช้งาน: ขึ้นอยู่กับความโบ๊ะบ๊ะเฉพาะหน้า)] เรนถึงกับอึ้งค้าง กะพริบตาปริบๆ สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ นี่มันสกิลบ้าอะไรกันคะเนี่ย! ให้ตายเถอะ ร่างกายของเขาชาหนึบราวกับถูกไฟช็อต ความรู้สึกกระอักกระอ่วนพุ่งพล่านขึ้นมาจนอยากจะทรุดลงไปนั่งกุมขมับตรงนั้นให้รู้แล้วรู้รอด นี่เขาจะได้เป็นแค่ตัวประกอบที่สอบตกสมใจอยาก หรือจะต้องกลายเป็นตัวตลกที่กู้โลกโดยไม่ตั้งใจกันแน่เนี่ย! “เป็นอะไรไป ทำไมหน้าซีดขนาดนั้น” เซนสังเกตเห็นความผิดปกติ มือข้างที่จับข้อมืออยู่เปลี่ยนมาโอบประคองแผ่นหลังบางไว้หลวมๆ ไอความร้อนจากร่างของอีกฝ่ายช่วยดึงสติเรนกลับมาสู่ความเป็นจริง เรนเม้มริมฝีปากแน่น กำมือเข้าหากันด้วยความคับแค้นใจ ทว่าก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยปากปฏิเสธความหวังดีประหลาดๆ ของประธานสภานักเรียน บรรยากาศรอบตัวก็พลันเย็นเยียบลงอย่างฉับพลัน เสียงระฆังโบราณจากหอคอยทิศเหนือที่ไม่ได้ถูกตีมานานนับร้อยปีกลับดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นสามครั้งซ้อน! บรึ้ม—! พื้นดินใต้ลานพิธีสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น รอยแยกสีดำสนิทปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับกลิ่นอายมานาโบราณอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่พุ่งออกมาจากมิติที่ฉีกขาด และก่อนที่ใครจะได้ตั้งตัว ร่างเงาสูงใหญ่ในชุดเกราะสีนิลทมิฬก็ก้าวทะลุกาลเวลาออกมา พร้อมกับคมดาบมหึมาที่พุ่งตรงมายังจุดที่เรนและเซนยืนอยู่โดยไม่เปิดโอกาสให้หายใจ!