การสอบคัดเลือกที่ไม่มีใครคาดฝัน

คมดาบมหึมาสีนิลทมิฬกรีดผ่านอากาศจนเกิดเสียงแหลมหวีดหวิวบาดแก้วหู แรงกดดันจากมานาโบราณแผ่ขยายวงกว้างจนพื้นหินแกรนิตใต้ฝ่าเท้าของเหล่านักเรียนปีหนึ่งแตกร้าวเป็นลายงา เรนกะพริบตาปริบๆ มองเงาสูงใหญ่ที่พุ่งทะลวงมิติออกมาด้วยความรู้สึกแรกคือ 'ความรำคาญใจ' อย่างถึงที่สุด เป้าหมายของเขาในวันนี้คือการสอบตกวิชาภาคปฏิบัติเพื่อจะได้ถูกคัดแยกไปอยู่ห้องท้ายๆ ใช้ชีวิตโลว์โปรไฟล์นอนตีพุงสบายใจเฉิบไปจนจบการศึกษา แต่ดูเหมือนสวรรค์ (หรือจะเรียกว่าระบบส้นตีนอะไรนี่ดี) จะไม่ยอมปล่อยให้เขาได้อยู่อย่างสงบสุข "หลบไป!" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังขึ้นพร้อมกับวงแหวนเวทสีครามรัศมีเจิดจ้าที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า เรนถูกดึงคอเสื้อลอยหวือด้วยฝีมือของเซน ประธานสภานักเรียนผู้สมบูรณ์แบบที่มักจะโผล่มาถูกจังหวะราวกับติด GPS คอยตามติดชีวิตเขา ดวงตาสีเพลิงของเซนฉายแววเย็นเยียบและจริงจังอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน มือเรียวยาวตวัดคทาประจำตัวสร้างบาตรป้องกันเวทมนตร์ชั้นสูงขึ้นต้านรับคมดาบของอดีตอัศวินเงาที่หลุดออกมาจากรอยแยกมิติได้อย่างเฉียดฉิว *เปรี้ยง!* แรงปะทะสร้างคลื่นกระแทกมหาศาลจนฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วลานประลอง เรนแอบถอนหายใจยาวเหยียดขณะที่ขาข้างหนึ่งเตรียมก้าวถอยหลังเพื่อเนียนวิ่งหนีไปแอบหลังเสา แต่มือของเซนกลับล็อกข้อมือเขาไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก "อย่าแม้แต่จะคิดหนีเชียวนะ เรน" เสียงกระซิบกระเส่าชิดริมหูเจือไปด้วยความหงุดหงิดปนเป็นห่วง "สถานการณ์ตรงหน้าไม่ใช่การทดสอบปกติแล้ว... นี่มันคดีพิเศษระดับภัยพิบัติ" "อ้าว ประธานเซนครับ... อ้ะ ฉันหมายถึง ประธานเซนคะ" เรนรีบแก้คำพูดเมื่อเหลือบไปเห็นสายตาพิฆาตที่ส่งมาเตือนเรื่องการใช้สรรพนาม "ฉันก็แค่... อยากจะเปิดโอกาสให้คนอื่นได้แสดงฝีมือบ้างไงคะ การโดดเด่นเกินไปมันเหนื่อยนะรู้ไหม" "หุบปากแล้วยืนนิ่งๆ ซะ" เซนตวดย้อนกลับเสียงเข้ม นัยน์ตาสีเพลิงหันกลับไปจ้องมองร่างสูงใหญ่ของอัศวินเงาที่กำลังแผ่ไอทมิฬทะกาลเวลาออกมาเป็นระลอก เบื้องหน้าของพวกเขานั้นหาใช่หุ่นเชิดฝึกซ้อมทั่วไปไม่ แต่มันคือ "เงาบรรพกาล" สิ่งมีชีวิตเวทมนตร์ระดับบอสลับที่ถูกผนึกไว้ใต้สถาบันมหาเวทแห่งนี้มานานนับพันปี การที่มันหลุดออกมาได้หมายความว่าระบบความปลอดภัยของสนามสอบถูกเจาะจงทำลายจากภายในอย่างแน่นอน และที่แย่ที่สุดคือ เหล่าคณาจารย์ที่ควรจะเข้ามาควบคุมสถานการณ์กลับถูกม่านพลังลึกลับตัดขาดจากโลกภายนอกไปเสียแล้ว เหล่านักเรียนปีหนึ่งต่างพากันกรีดร้องและวิ่งหนีตายอลหม่าน บางคนถึงกับเป็นลมล้มพับไปตั้งแต่เห็นรัศมีดาบแรก มีเพียงไม่กี่คนที่ยังตั้งสติได้แต่ก็ทำได้เพียงตั้งรับอย่างตื่นกลัว เรนกวาดตามองรอบตัวอย่างรวดเร็ว สมองอันปราดเปรื่องวิเคราะห์กลไกมานาที่ไหลเวียนอยู่ในอากาศอย่างเงียบเชียบ แม้ภายนอกเขาจะทำท่าทางเอื่อยเฉื่อย แต่ภายในหัวกลับคำนวณสูตรเวทมนตร์และจุดอ่อนของอัศวินเงาตัวนั้นเสร็จสรรพเรียบร้อยแล้ว — *ถ้าโจมตีด้วยเวทไฟธาตุบริสุทธิ์ผสมกับแรงโน้มถ่วงที่จุดข้อต่อหัวเข่าขวา มันก็จะเสียการทรงตัว...* "นายกำลังคิดจะทำอะไรแผลงๆ อีกแล้วใช่ไหม?" เซนถามขึ้นราวกับอ่านใจอีกฝ่ายได้ เมื่อเห็นประกายแสงวับวาวในดวงตาสีมรกตของเรน "เปล่าสักหน่อยค่ะ ฉันก็แค่... กลัวตาย" เรนตีหน้าเศร้าเลียนแบบลูกกวางน้อยผู้ไร้เดียงสา ทั้งที่มือข้างหนึ่งแอบร่ายเวทมนตร์บทเล็กๆ ซ่อนไว้ใต้ชายเสื้อคลุม "ประธานต่างหากล่ะคะที่ควรจะถอยไปตั้งหลัก ไม่อย่างนั้นภาพลักษณ์ประธานนักเรียนผู้ไร้พ่ายอาจจะด่างพร้อยเอานะคะ" "ฉันไม่สนภาพลักษณ์อะไรทั้งนั้น..." เซนพึมพำเบาๆ ประโยคหลังกลืนหายไปในลำคอเมื่ออัศวินเงากวัดแกว่งดาบสร้างคลื่นดาบสุญญากาศพุ่งตรงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่อีกครั้ง คราวนี้เป้าหมายคือการกวาดล้างทุกสิ่งที่ขวางหน้า เซนเตรียมร่ายเวทป้องกันระดับสูงเพื่อต้านรับ แต่เรนรู้ดีว่าบาตรป้องกันนั้นจะรับแรงกระแทกได้ไม่เกินสามวินาที และถ้าปล่อยให้เป็นแบบนั้น ทั้งคู่คงได้กลายเป็นเนื้อบดละเอียดคาลานประลองแน่ๆ ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย เรนจึงตัดสินใจละทิ้งแผนการ "สอบตก" ที่เพียรพยายามมาตลอดครึ่งปี "เฮ้อ... น่ารำคาญจริงๆ ให้ตายเถอะ" เรนพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย ร่างเพรียวบางก้าวออกไปยืนบังหน้าเซนไว้โดยไม่ทันให้อีกฝ่ายได้ทักท้วง ดวงตาสีมรกตคู่สวยฉายประกายคมกริบราวกับสัตว์นักล่าที่ตื่นจากการจำศีล นิ้วเรียวยาวดีดอากาศเบาๆ หนึ่งครั้ง *แป๊ะ* เสียงดีดนิ้วดังขึ้นท่ามกลางเสียงคำรามกึกก้องของอัศวินเงา ทว่าวินาทีต่อมา อาณาเขตมานาโดยรอบรัศมีห้าร้อยเมตรก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน! ม่านพลังสีทองอร่ามที่ถักทอขึ้นจากอักษรเวทโบราณนับหมื่นตัวปรากฏขึ้นบนพื้นดินและท้องฟ้า ล็อกตรึงการเคลื่อนไหวของอัศวินเงาทมิฬให้หยุดชะงักลงราวกับถูกตรึงไว้ด้วยตะปูยักษ์ เซนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบลืมหายใจ เวทมนตร์อาณาเขตขั้นสูงที่ต้องใช้จอมเวทระดับปรมาจารย์ถึงสิบคนร่ายร่วมกันเป็นเวลาสามวัน... กลับถูกเรนดีดนิ้วเรียกออกมาได้ภายในเสี้ยววินาทีโดยปราศจากการร่ายบทสวดมนต์ใดๆ ทั้งสิ้น! "นะ... นี่มันเวทอะไรกัน เรน หรือว่านาย..." เซนมองแผ่นหลังบางของคนที่มักจะทำตัวเหลาะแหละมาตลอดด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งทึ่ง ตะลึง และหัวใจที่เต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก "อุ๊ย... เผลอปล่อยพลังมือหนักไปหน่อยแฮะ" เรนแกล้งทำเป็นยกมือขึ้นปิดปากด้วยท่าทางตกใจเกินจริง ทั้งที่ในใจกำลังร้องไห้โฮเพราะรู้ตัวว่าคะแนนพฤติกรรมดีเด่นและโอกาสสอบตกของเขาได้ปลิวหายไปกับสายลมแล้วเรียบร้อย "คือว่านะวะ... ประธานคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะโชว์พาวหรอกนะ แค่ไม่อยากให้ชุดนักเรียนราคาแพงนี่เปื้อนฝุ่นต่างหากล่ะคะ" อัศวินเงาทมิฬส่งเสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดเมื่อแรงโน้มถ่วงมหาศาลกดทับร่างของมันจนทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นหิน ไอทมิฬที่เคยพวยพุ่งเริ่มสลายกลายเป็นละอองแสงสีขาวบริสุทธิ์ภายใต้การควบคุมมานาอันสมบูรณ์แบบของเรน ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังจะคลี่คลายและทุกคนคิดว่าภัยพิบัตินี้ได้จบลงแล้วนั้น... พื้นดินเบื้องล่างกลับสั่นสะเทือนรุนแรงยิ่งกว่าเดิม รอยแยกสีดำสนิทมิใช่มีเพียงร่องเดียวอีกต่อไป แต่มันขยายตัวออกกว้างจนกลายเป็นหลุมดำขนาดยักษ์กลางลานประลอง และจากความมืดมิดอันไร้ก้นบึ้งนั้นเอง... เสียงหัวเราะเยือกเย็นก้องกังวานที่สั่นประสาทของสิ่งมีชีวิตที่เหนือกว่ามนุษย์ก็ดังขึ้น พร้อมกับดวงตาสีแดงฉานคู่มหึมานับสิบคู่ที่ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นท่ามกลางความมืดมิด! *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสิ่งมีชีวิตระดับภัยพิบัติพิเศษ "ราชันเงาบรรพกาล" และบริวารจำนวน 100 ตน ปลดล็อกภารกิจลับระดับ SSS: "การล่มสลายของสถาบันมหาเวท" — เงื่อนไขความสำเร็จ: เอาชีวิตรอดและปิดผนึกประตูมิติภายใน 10 นาที หรือเผชิญหน้ากับการทำลายล้างแบบ 100%]* ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมผจญภัยไปกับความปั่นป่วนในครั้งนี้นะคะ --- **แอสทริดธาตุมนต์**