ท่านประธานสภานักเรียนที่สายตาแปลกๆ

"รอยร้าวบนแผ่นศิลาเวทมนตร์ระดับสาม... ไม่ได้เกิดจากการถ่ายพลังมากเกินไปอย่างที่รายงานประจำสัปดาห์ระบุไว้หรอกค่ะ เรน" ปลายนิ้วเรียวยาวดุจลำหญ้าสวรรค์เคาะเบาๆ ลงบนขอบโต๊ะทำงานไม้ฮอกกานีเนื้อดี เสียง *ก๊อก ก๊อก* นั้นก้องกังวานอยู่ในห้องสภานักเรียนที่เงียบสงบจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจ เซน ประธานสภานักเรียนผู้เพียบพร้อมและขึ้นชื่อเรื่องความไร้ความปรานีต่อผู้ละเมิดกฎ ปรายตามองเอกสารรายงานอุบัติเหตุในมือสลับกับใบหน้าของเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลเข้มที่ยืนทำตัวลีบอยู่เบื้องหน้า ฉันเหลือบมองความพยายามที่จะทำตัวเป็น "แค่ตัวประกอบหลังห้อง" ของเรนแล้วอดอมยิ้มในใจไม่ได้ เด็กคนนี้มักจะมีวิธีหลบหลีกสายตาผู้คนได้แนบเนียนเสมอ... ทว่าไม่ใช่กับคนอย่างเซน ผู้ซึ่งมีดวงตาคู่คมกริบดั่งเหยี่ยวและสัญชาตญาณนักล่าที่ถูกขัดเกลามาตั้งแต่ชาติกำเนิด เรนกะพริบตาปริบๆ รอยยิ้มเจื่อนๆ ถูกยกขึ้นมาประดับบนใบหน้าอย่างรวดเร็วเพื่อกลบเกลื่อนพิรุธ "อ่า... รุ่นพี่เซนหมายถึงอะไรเหรอครับ เอ๊ย! หมายถึง... นะครับ... เอ๊ย... หนูหมายถึง... ค *แคะ* ค่ะ! ฉันหมายถึงอย่างนั้นแหละค่ะ!" ความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ ในการสรรพนามและน้ำเสียงของเรน ทำให้มุมปากของเซนกระตุกขึ้นเล็กน้อย—รอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่งและอันตรายเป็นที่สุด "นายเรียกตัวเองว่า 'ฉัน' สลับกับ 'ผม' แถมสำเนียงเมื่อครู่ยังเกือบหลุดคำลงท้ายของผู้ชายออกมา..." เซนลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างสูงโปร่งในชุดเครื่องแบบสภานักเรียนตัดเย็บประณีตเคลื่อนกายเข้ามาใกล้จนเรนต้องผถอยหลังไปชนกับชั้นวางตำราเวทมนตร์โบราณ "และที่สำคัญที่สุด... รอยร้าวบนแผ่นศิลานั่น ปล่อยคลื่นความถี่เวทมนตร์ที่สะท้อน 'อัตลักษณ์' แบบเดียวกันกับที่ตกค้างอยู่บนเสื้อคลุมของนาย เมื่อตอนที่นายช่วยซ่อมแซมวงแหวนเวทของหอพักหญิงเมื่อสามวันก่อน" บรรยากาศในห้องสภานักเรียนพลันอึดอัดขึ้นมาทันตาเห็น กลิ่นอายมานาบริสุทธิ์แต่กดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวของประธานสภานักเรียน เซนไม่ได้แสดงท่าทีโกรธเคือง ตรงกันข้าม... ดวงตาสสีเงินอมฟ้าคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยความสนใจใคร่รู้ที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะเรียกว่าการสอบสวนทั่วไป เรนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองอันปราดเปรื่องกำลังคำนวณความเป็นไปได้นับร้อยแปดเพื่อหาทางเอาตัวรอดจากการถูกจับโป๊ะครั้งนี้ การแสร้งทำเป็นสอบตกและใช้ชีวิตเรียบง่ายในสถาบันมหาเวทแอสเทรียแห่งนี้ช่างยากเย็นแสนเข็ญเสียเหลือเกิน เมื่อดันมี "ตัวละครระดับบอส" มาคอยจ้องจับผิดอยู่ทุกฝีก้าวเช่นนี้ "รุ่นพี่เข้าใจผิดแล้วล่ะค่ะ... ฉันก็แค่บังเอิญเดินผ่านไปแล้วใช้คาถาพื้นฐานช่วยปัดกวาด..." "คาถาพื้นฐาน?" เซนทวนคำ เสียงทุ้มต่ำน่าฟังแต่กลับทำเอาเรนรู้สึกหนสันหลังวาบ "คาถาพื้นฐานชนิดไหนกัน ที่สามารถแก้ 'คำสาปสลายมานา' ระดับหก ที่อาจารย์ประจำวิชาเวทมนตร์โบราณยังต้องกุมขมับได้ภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที แถมยังเขียนวงแหวนเวทแก้ทางด้วยลายเส้นมือซ้ายที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ" เซนเอื้อมมือออกไป ปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงบนเส้นผมสีน้ำตาลยุ่งเหยิงของเรนเบาๆ ราวกับจะหยอกเย้า แต่สายตากลับจริงจังและคมปลาบจนเรนไม่กล้าขยับเขยื้อน "นายเป็นใครกันแน่... เรน? หรือฉันควรจะเรียกว่า 'ผู้สรรค์สร้างเงา' นามแฝงที่สมาคมนักเล่นแร่แปรธาตุตามหาตัวมาครึ่งปีดีล่ะ?" หัวใจของเรนกระตุกวูบ ไหวพริบทั้งหมดถูกงัดออกมาใช้ในเสี้ยววินาที รอยยิ้มใสซื่อถูกฉาบขึ้นใหม่อย่างแนบเนียน ก่อนที่เจ้าตัวจะเอียงคอเล็กน้อยแล้วกระพริบตาปริบๆ อย่างน่าเอ็นดู "รุ่นพี่พูดเรื่องอะไรเหรอคะเนี่ย... ฉันก็เป็นแค่นักเรียนปีหนึ่งผู้แสนธรรมดาที่เกือบจะสอบตกวิชาปรุงยาเมื่อสัปดาห์ก่อนเองนะคะ ถ้าฉันเก่งขนาดนั้น ป่านนี้คงไม่ต้องมานั่งคัดรายงานการลงโทษร้อยจบอยู่ตรงนี้หรอกค่ะ!" เซนจ้องมองใบหน้าเนียนใสที่ไม่มีพิษภัยนั้นนิ่งนาน ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักคำพูดทุกคำ ความเงียบโรยตัวปกคลุมระหว่างคนทั้งสอง ท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามบ่ายที่สาดส่องผ่านกระจกสีสไตล์โกธิค ทอดเงาทับซ้อนกันอย่างน่ามอง ก่อนที่เซนจะได้เอ่ยอะไรต่อ เสียงสัญญาณเตือนภัยเวทมนตร์ระดับสูงก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งสถาบันมหาเวท *หวอนนน—!* แสงไฟสีแดงฉานกะพริบวาบไปตามทางเดินด้านนอก *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนระบบที่คุ้นเคยดังขึ้นในโสตประสาทของเรน พร้อมกับตัวอักษรสีทองเรืองแสงที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้า [ภารกิจลับระดับ SSS: "ผู้บุกรุกจากรอยแยกมิติใต้ดิน" ถูกกระตุ้นเนื่องจากความหนาแน่นของมานาที่รั่วไหล] [เป้าหมาย: ร่วมมือกับประธานสภานักเรียน (เซน) ยับยั้งการตื่น 0% ของบอสลับแห่งหอคอยบรรพกาล ก่อนที่ระบบป้องกันอัตโนมัติจะทำลายล้างพื้นที่รัศมี 5 กิโลเมตร] [เวลาที่เหลือ: 03:59 นาที] เซนชักมือกลับทันที สีหน้าผ่อนคลายเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมจริงจังในพริบตา เขาหันไปคว้าดาบคาตานะเวทมนตร์ที่พิงอยู่กับมุมห้องมาถือไว้กระชับมือ ก่อนจะหันมามองเรนด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง—ไม่ใช่สายตาของการจับผิดอีกต่อไป แต่เป็นสายตาของคู่หูที่พร้อมจะลุยไฟไปด้วยกัน "ดูเหมือนว่าความลับของนาย คงต้องเก็บไว้คุยกันหลังเราจัดการเจ้าตัวน่ารำคาญข้างล่างนั่นเสร็จแล้วล่ะนะ... คุณตัวประกอบ" เซนยิ้มมุมปาก พลางยื่นมืออีกข้างออกไปตรงหน้าเรน "จับมือฉันไว้... อย่าคิดหนีไปไหนเด็ดขาด เรน" **แอสทริดธาตุมนต์**