หอพักสุดหรูที่แลกมาด้วยความซวย

กลิ่นอายของยาเคลือบเวทมนตร์กลิ่นลาเวนเดอร์ผสมสนเข็มจางๆ ลอยอบอวลอยู่ปลายจมูก ทว่ามันไม่ได้ช่วยให้เรนรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน... สัมผัสเย็นเยียบจากแผ่นหลังที่แนบชิดกับผนังห้องหินอ่อนสลักลายวิจิตรตระการตา กลับยิ่งทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนปากเหวที่ไร้ก้นบึงมากกว่า "ยินดีต้อนรับสู่ 'คฤหาสน์รัตติกาลดารา' ค่ะคุณเรน... หรือดิฉันควรจะเรียกว่า 'แขกพิเศษ' คนแรกของหอพักวีไอพีประจำปีนี้ดีคะ?" เสียงหวานใสแต่แฝงด้วยความเย้าแหย่เล็กน้อยดังขึ้นจากหญิงสาวเรือนผมสีเงินยาวสลวยในชุดเครื่องแบบผู้ดูแลหอพักระดับสูง เธอกำลังกวาดนิ้วเรียวยาวผ่านหน้าต่างเวทมนตร์ที่ฉายภาพผังโครงสร้างของห้องชุดหรูหราขนาดมหึมาตรงหน้า ห้องที่กว้างขวางเสียยิ่งกว่าสนามฝึกซ้อมเวทมนตร์ย่อยๆ เสียอีก พื้นปูด้วยพรมขนสัตว์วิเศษที่ดูดซับเสียงฝีเท้าจนเงียบกริบ ผนังฝังอัญมณีเรืองแสงที่ปรับระดับความสว่างได้ตามอารมณ์ของผู้พักอาศัย และที่สำคัญที่สุด... มันคือห้องพักที่ตั้งอยู่บนยอดสูงสุดของหอคอยกลางสถาบัน ที่ซึ่งคนธรรมดาไม่มีทางได้รับสิทธิ์แม้แต่จะเงยหน้ามอง เรนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ดวงตากลมโตฉายแววปลงตกอย่างปิดไม่มิด มือเรียวผลักกรอบแว่นทรงกลมบนสันจมูกให้เข้าที่ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่ติดจะเหนื่อยหน่าย "ผมว่าผมแสดงเจตจำนงชัดเจนแล้วนะครับ... เอ๊ย, ค่ะ! ฉันหมายถึง ฉันแสดงเจตจำนงชัดเจนแล้วนะคะ ว่าแค่อยريدอยากได้ห้องพักมุมอับเก่าๆ ใกล้ห้องเก็บฟืนก็พอ ทำไมจู่ๆ ถึงเกิดความผิดพลาดทางระบบครั้งใหญ่จนส่งฉันขึ้นมาอยู่บนยอดหอคอยที่ห่างไกลจากความสงบสุขแบบนี้ล่ะคะเนี่ย?" ผู้ดูแลหอพักสาวยิ้มหวาน เธอกดปิดหน้าต่างเวทมนตร์ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้เรนด้วยฝีเท้าที่เบาราวกับภูตพราย กลิ่นหอมจางๆ ลอยเข้าใกล้จนเรนต้องเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าว "ความผิดพลาดหรือคะ? โถ... คุณเรนคะ ไม่มีทางหรอกค่ะที่ระบบอัจฉริยะของสถาบันมหาเวทจะคำนวณพลาด โดยเฉพาะเมื่อคำสั่งย้ายนี้ได้รับการอนุมัติโดยตรงและประทับตราเวทมนตร์ด้วย 'แหวนประจำตำแหน่งประธานสภานักเรียน' แบบนี้" เธอยกมือขึ้นแตะริมฝีปากอย่างกลั้นAขำ "บอกตามตรงนะคะ การที่นักเรียนสอบตกคะแนนภาคปฏิบัติเกือบทุกวิชา แต่กลับสร้างปาฏิหาริย์กู้ชีพโครงข่ายมานาของสถาบันได้ด้วยวิธีประหลาดๆ จนได้รับแต้มบุญล้นทะลัก... ทางสถาบันเขาไม่ปล่อยให้ตัวป่วนระดับท็อปไปนอนห้องเก็บฟืนหรอกค่ะ เดี๋ยวท่านประธานสุดเนี๊ยบคนนั้นคงอกแตกตายพอดี" เรนกัดริมฝีปากเบาๆ นึกอยากจะย้อนเวลากลับไปตบปากตัวเองในวันที่ตัดสินใจเสี่ยงตายซ่อมแซมวงจรเวทมนตร์บ้าบอนั่นจริงๆ เขาแค่อยากทำตัวกลมกลืน สอบตกเงียบๆ แล้วนอนกินเบี้ยเลี้ยงตัวประกอบไปวันๆ แท้ๆ ไหงตอนนี้ถึงกลายเป็นเป้าสายตาและถูกยกย่องราวกับไข่ในหินไปได้เล่า "ฉันไม่ได้ต้องการความสะดวกสบายระดับนี้เลยสักนิดนะคะ... ที่นี่มันเงียบเกินไป หรูหราเกินไป และที่สำคัญ..." เรนหรี่ตามองออกไปนอกระจกกระจกเวทมนตร์ใสแจ๋วที่มองเห็นวิวทิวทัศน์ทั่วทั้งสถาบัน "มันตกเป็นเป้าสายตาสะกดรอยได้ง่ายเกินไปต่างหากค่ะ!" "ฮ่าๆๆ กังวลเรื่องนี้เองหรอกหรือคะ?" เสียงหัวroเมาเบาๆ ดังขึ้นจากความมืดบริเวณระเบียงห้อง ประตูบานเลื่อนกระจกถูกเปิดออกอย่างแผ่วเบา พร้อมกับร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อคลุมสีเข้มที่ปักลวดลายด้ายเงินประณีตบรรจง เส้นผมสีรัตติกาลยุ่งเหยิงเล็กน้อยเพราะแรงลมด้านนอก แต่นัยน์ตาสสีอำพันคู่นั้นกลับคมกริบและสะท้อนภาพของเรนเพียงคนเดียวอย่างชัดเจน เซนก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นอายความเยือกเย็นและทรงอำนาจแผ่ซ่านออกมาจนผู้ดูแลหอพักสาวต้องโค้งตัวคำนับด้วยความเคารพ ก่อนจะขอตัวปลีกวิสัยเดินเลี่ยงออกไปจากห้องปล่อยให้คนทั้งสองอยู่ตามลำพัง เรนเห็นดังนั้นก็รีบถอยกรูดไปจนชิดมุมห้องทันที สีหน้าปรากฏแววระแวดระวังอย่างเห็นได้ชัด "คุณเซน... นี่คุณใช้อำนาจประธานสภานักเรียนยัดเยียดห้องนี้ให้ฉันอีกแล้วใช่ไหมคะ? บอกกี่ครั้งแล้วว่าฉันชอบความเรียบง่าย!" เซนหยุดยืนห่างจากเรนเพียงแค่ก้าวเดียว ดวงตาสีอำพันกวาดมองสำรวจเรือนร่างของคนตรงหน้าอย่างละเอียดถี่ถ้วนราวกับกำลังตรวจสอบสินค้าชิ้นสำคัญที่ตนเป็นเจ้าของ ความเงียบงันโรยตัวลงชั่วขณะ ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะได้รูปจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้อบอุ่นนัก แต่กลับเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาเรนรู้สึกสันหลังวาบ "ความเรียบง่ายอะไรกันครับ... อ่า ขออภัยค่ะ ความเรียบง่ายอะไรกันคะ คุณเรน" เซนจงใจล้อเลียนสรรพนามที่เรนต้องฝืนใช้ด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ชวนให้ใบหน้าร้อนผ่าว "ห้องเก่าของคุณอับชื้นเกินไป ไม่เหมาะกับสุขภาพของคนที่เพิ่งผ่านการใช้มานาเกินขีดจำกัดมาหรอกนะคะ อีกอย่าง..." เซนก้าวเข้าไปประชิดอีกนิด จนเรนต้องเงยหน้าขึ้นสบตา บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกบีบอัดด้วยแรงกดดันเวทมนตร์อ่อนๆ ที่จงใจปล่อยออกมาเพื่อครอบงำ "คนที่ 'สร้างแต้มบุญ' จนล้นสถาบันจนระบบประเมินผลรวนเร... สมควรได้รับที่พักที่ปลอดภัยที่สุดไม่ใช่หรือคะ? หรือว่าคุณเรนอยากจะไปนอนห้องรวม แล้วให้พวกสายลับจากตระกูลขุนนางอื่นๆ แอบลอบเข้าไปหาตอนดึกๆ เพื่อเค้นความลับเรื่องวงจรมานาโบราณนั่นกันแน่ล่ะคะ?" คำพูดของเซนราดรดลงมาตรงจุดอ่อนพอดิบพอดี เรนเม้มปากแน่นอย่างขัดใจ เขารู้ดีว่าเซนพูดความจริง สถาบันแห่งนี้ไม่ได้สงบสุขอย่างที่เปลือกนอกแสดงออก การที่เขาโดดเด่นขึ้นมาอย่างกะทันหันทำให้เขาตกเป็นเป้าหมายของหลายฝ่ายในพริบตา การมาซ่อนตัวอยู่ในหอพักวีไอพีที่มีระบบป้องกันหนาแน่นที่สุดจึงเป็นทางเลือกที่ปลอดภัย... แม้จะต้องแลกมากับการอยู่ใกล้ชิดกับปีศาจเจ้าเล่ห์อย่างประธานสนักเรียนคนนี้ก็ตาม "ก็ได้ค่ะ! คุณชนะแล้ว..." เรนถอนหายใจยาวเหยียด ยอมจำนนต่อสถานการณ์ "แต่บอกไว้ก่อนนะคะ ว่าฉันจะไม่ยอมรับสิทธิพิเศษอะไรเกินเลยไปกว่าห้องพักนี่เด็ดขาด อย่ามาหวังว่าจะให้ฉันไปร่วมงานเลี้ยงน้ำชาหรือทำตัวโดดเด่นอะไรทั้งนั้น!" เซนหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาสีอำพันพราวระยับด้วยความถูกใจ เขาเอื้อมมือออกไปราวกับจะสัมผัสกลุ่มผมสีอ่อนของเรน แต่ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วจะได้แตะต้องตัว กลับมีเสียงสัญญาณเตือนภัยอันแหลม *ปี๊บ! ปี๊บ! ปี๊บ!* หน้าต่างเวทมนตร์ที่เพิ่งถูกปิดไปเมื่อครู่ พลันสว่างวาบขึ้นมาด้วยแสงสีแดงฉาน ข้อความแจ้งเตือนระบบขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ พร้อมกับเสียงระบบสังเคราะห์ที่ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องชุดหรูหรา [แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบการบุกรุกโครงข่ายมานาชั้นใต้ดินระดับลึก!] [เป้าหมาย: ห้องพักวีไอพี 'คฤหาสน์รัตติกาลดารา' กำลังถูกตัดขาดจากระบบป้องกันภายนอก] [คำเตือน: ผู้บุกรุกไม่ทราบฝ่าย กำลังใช้ 'กุญแจมานาโบราณ' เจาะทะลวงเขตอาคมเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของท่าน ณ บัดนี้—] สิ้นเสียงแจ้งเตือน ประตูระเบียงกระจกใสที่เคยปลอดภัยก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับถูกแรงกระแทกมหาศาลจากภายนอก รอยร้าวสีดำสายหนึ่งพาดผ่านเนื้อกระจกอย่างรวดเร็ว พร้อมๆ กับเงาดำทมิฬรูปร่างประหลาดที่ค่อยๆ ก้าวทะลุผ่านม่านบาเรียเข้ามาอย่างเงียบเชียบ! เรนเบิกตากว้าง สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องลั่นในหัว นี่มันไม่ใช่การลอบทำ1ในธรรมดาแล้ว... แต่มันคือการฆาตกรรมที่ถูกจัดฉากไว้ล่วงหน้า! เซนหุบยิ้มทันที แววตาเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกในเสี้ยววินาที มือหนาคว้าแขนเรinให้ถอยไปหลบอยู่ด้านหลังตนเองอย่างรวดเร็ว พร้อมกับที่ฝ่ามืออีกข้างสะบัดออกเบาๆ เปลวเพลิงสีฟ้าครามลุกโชนขึ้นบนปลายนิ้วราวกับสัตว์ร้ายที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ "ดูเหมือนว่า... จะมีคนไม่อยากให้คุณได้อยู่อย่างสงบสุขจริงๆ ซะแล้วล่ะค่ะ คุณเรน" เซนกระซิบเสียงต่ำข้างใบหู น้ำเสียงเต็มไปด้วยจิตสังหารที่น่าสะพรึงกลัว "อยู่ข้างหลังฉัน... แล้วอย่าแม้แต่จะคิดหนีไปไหนเด็ดขาดนะคะ" (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนการเติบโตของเรนมาจนถึงตอนนี้ค่ะ - แอสทริดธาตุมนต์)