อย่ามายุ่งกับเวลาพักผ่อนของผม!

ไอ้ความเงียบสงบที่เรนเฝ้าเพียรพยายามถักทอขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและมันสมอง ตลอดช่วงสัปดาห์แรกในสถาบันมหาเวทคราวน์เวลล์กำลังถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ ด้วยปลายนิ้วเรียวยาวของประธานสภานักเรียนผู้ไม่เคยรู้จักคำว่า 'ขอบเขตส่วนบุคคล' "เซน... ฉันเตือนคุณด้วยความหวังดีในฐานะเพื่อนร่วมชั้นนะคะว่า การเอาหน้ามาใกล้จนปลายจมูกจะชนกันแบบนี้ มันไม่ได้ช่วยให้อาการปวดหัวของฉันทุเลาลงเลยแม้แต่น้อย" เรนถอนหายใจเฮือกใหญ่ เอนแผ่นหลังพิงพนักเก้าอี้เบาะหนังนุ่มในห้องสมุดลับใต้ดิน พยายามรักษาระยะห่างด้วยการดันไหล่แกร่งของอีกฝ่ายออกเบาๆ ทว่าเซนกลับดูเหมือนจะปักหลักรากฐานตรงนั้นอย่างถาวรเสียแล้ว กลิ่นอายเวทมนตร์ธาตุดาราศาสตร์ผสมผสานกับกลิ่นชาเอิร์ลเกรย์จางๆ ลอยอบอวลอยู่รอบตัวเซน ดวงตาสีไพลินเข้มคู่นั้นกวาดมองแผ่นกระดาษรายงานวิชาการเวทมนตร์ประยุกต์ที่เรนเพิ่งเขียนเสร็จหมาดๆ ด้วยหางตา ก่อนจะเหลือบกลับมามองเจ้าของร่างโปร่งที่กำลังทำหน้ามุ่ยอย่างเหนื่อยหน่าย "เพื่อนร่วมชั้นงั้นเหรอคะ? คำพูดใจร้ายแบบนั้นหลุดออกมาจากปากคนที่เพิ่งจะใช้คาถาอาคมระดับสูงล้างบางฝูงเงามายาเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนได้หน้าตาเฉยเลยสินะคะ คุณเรน" เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มราบเรียบ แต่แฝงแววตากรุ้มกริมที่ทำเอาคนฟังรู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ ที่สันหลัง "คนที่พยายามทำตัวกลมกลืนเป็นแค่น้ำใสในแก้ว แต่กลับสร้างคลื่นใต้น้ำลูกใหญ่จนคณาจารย์ต้องเรียกประชุมด่วน... ฉันควรจะเรียกคุณว่าอะไรดีล่ะคะ ตัวประกอบผู้แสนถ่อมตัว?" เรนกลอกตาขึ้นฟ้าอย่างหมดคำจะพูด สมองอันชาญฉลาดกำลังคำนวณความเป็นไปได้ทั้งหมดในการหนีออกไปทางหน้าต่างกระจกสีสเตนกลาสเบื้องหลัง แต่ทว่า— *คลิก!* เสียงกลไกเวทมนตร์โบราณที่ฝังอยู่ตามชั้นหนังสือดังขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งห้อง แสงเรืองรองสีทองแดงสว่างวาบขึ้นจากพื้นศิลา ล้อมรอบโต๊ะตัวที่พวกเขานั่งอยู่จนกลายเป็นกรงขังพลังงานเวทโปร่งใส เรนเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่พุ่งตรงเข้ามาตรึงข้อเท้าของเขาไว้กับพื้น "นี่มันอะไรกันเนี่ย?" เรนพึมพำ พยายามขยับเท้าแต่พบว่ามันเหมือนถูกถ่วงด้วยตะกั่ว [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการกระตุ้น 'เงื่อนไขบังคับร่วม' (Cooperative Mandate Protocol) ในเขตกักเก็บโบราณ] [สถานะ: ผู้ใช้ 'เรน' และผู้ร่วมผูก 1 อัตรา ('เซน') ถูกล็อคเป้าหมายในภารกิจร่วมระดับ A+] [ชื่อภารกิจ: 'พันธนาการแห่งบรรพกาล: คืนความสมดุลให้หอคอยทิศประจิม'] [เงื่อนไขความสำเร็จ: ทั้งสองต้องร่วมมือกันเคลียร์ดันเจี้ยนภายใน 3 ชั่วโมง หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งพยายามหลบหนีหรือปฏิเสธ ระบบจะทำการลงโทษด้วยการลดระดับพลังเวทลง 50% เป็นเวลาสามเดือน] ตัวหนังสือสีแดงฉานโปร่งแสงเด้งขึ้นมากลางอากาศตรงหน้า เรนแทบอยากจะเอาหัวโขกโต๊ะไม้ให้รู้แล้วรู้รอด ระบบตัวป่วนนี่ช่างสรรหาวิธีสร้างงานให้เขาเสียจริง ทั้งที่ตั้งใจไว้แล้วแท้ๆ ว่าจะใช้ชีวิตแบบสโลว์ไลฟ์นอนอ่านหนังสือใต้ต้นไม้ใหญ่ใน0วันหยุด แต่นี่อะไรกัน... แค่หลบมางีบในห้องสมุดลับใต้ดิน กลับโดนระบบล็อกสัญญาทาสพ่วงท้ายแถมมากับประธานสภานักเรียนจอมเผด็จการคนนี้เสียได้! "อืม... ดูท่าทางโชคชะตาจะไม่ยอมให้คุณได้พักผ่อนจริงๆ ซะแล้วล่ะค่ะ คุณเรน" เซนอมยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ดวงตาคู่นคมเป็นประกายพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด ชายหนุ่มขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะยื่นมือหนาออกมาตรงหน้าเรน "แบบนี้คงต้องรบกวนให้คุณร่วมมือกับฉันซะแล้วล่ะนะคะ... ตัวประกอบของฉัน" เรนมองมือที่ยื่นมาตรงหน้าสลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่ฉาบด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เขารู้ดีว่าต่อให้ดื้อดึงไปก็มีแต่จะเสียเปรียบ เปลือกตาบางกะพริบปริบๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เป็นรอบที่ร้อยของวัน "ให้ตายสิ... ฉันเกลียดวันหยุดที่มีเงื่อนไขบ้าๆ นี่จริงๆ" เรนบ่นอุบอิบ แต่ก็ยอมวางมือเรียวลงบนฝ่ามืออุ่นของอีกฝ่ายอย่างจำยอม "นำทางไปสิครับ... เอ้ย! ประธานเซน!" เซนหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างอารมณ์ดี ฝ่ามือหนากระชับมือของเรนแน่นขึ้นโดยไม่มีทีท่าว่าจะปล่อย ทันใดนั้น พื้นห้องสมุดใต้ดินก็ยุบตัวลงกลายเป็นทางลาดชันสีดำสนิท ท่ามกลางกระแสลมเย็นยะเยือกที่พัดโชยขึ้นมาจากเบื้องล่าง พร้อมกับเสียงคำรามต่ำๆ ของสิ่งมีชีวิตบางอย่างที่กำลังรอคอยการมาเยือนของพวกเขาก로้นความมืดมิด เบื้องหน้าคือประตูบานยักษ์สลักลวดลายอสูรกายพันหัว และในเสี้ยววินาทีที่เรนก้าวเท้าตามแรงดึงของเซนก้าวลงสู่ขั้นบันไดศิลาขั้นแรก เสียงแจ้งเตือนปริศนาจากระบบที่เรนไม่เคยได้ยินมาก่อนก็ดังขึ้นแทรกกลางความเงียบงัน [คำเตือนพิเศษจากระบบ: ตรวจพบ 'ตัวตนที่สาม' นอกเหนือจากเงื่อนไข... และประตูบานนั้น กำลังถูกเปิดจากด้านใน] ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้แอสทริดด้วยนะคะ!