บทเรียนเวทมนตร์ที่ทำไมมันยากจัง

"ถ้าท่านยังเขียนวงแหวนเวทมนตร์ด้วยความรู้สึก 'ฟรุ้งฟริ้ง' แบบนี้อีกรอบ ดิฉันเกรงว่าคาถาเรียกอัคคีภัยบทนี้จะกลายเป็นแค่การจุดเตาผิงปิ้งมาร์ชเมลโลว์นะคะ... คุณเรน" เสียงถอนหายใจยาวเหยียดพร้อมกับรอยขีดสีแดงฉานบนกระดาษหนังแท้ดังขึ้นอย่างไม่ไว้หน้า ทว่าเจ้าของชื่อกลับทำเพียงแค่กะพริบตาปริบๆ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ไม้เนื้อแข็งอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว เรนทอดสายตามองกองตำราเวทมนตร์หนาเตอะบนโต๊ะอ่านหนังสือห้องสมุดหลวงด้วยความรู้สึกเหนื่อยหน่ายถึงขั้วหัวใจ นี่คือสถาบันมหาเวทแอสเทรีย สถานที่ที่รวบรวมเหล่าอัจฉริยะผู้กุมชะตากรรมของอาณาจักร แต่สำหรับเรนแล้ว เป้าหมายสูงสุดในชีวิตคือการได้เป็นแค่ "ตัวประกอบ" ที่สอบตกเงียบๆ แล้วใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบสุขในชนบท ไฉนเลยสวรรค์จึงส่งบททดสอบแสนประหลาดนี้มาให้เขาเล่า เรนไม่ได้ตอบคำถามทันที ดวงตาสสีนิลคู่คมกวาดมองสัญลักษณ์เวทมนตร์ย معقد บนแผ่นกระดาษสลับกับร่องรอยการร่ายคาถาที่ผิดพลาดเมื่อครู่ สมองอันชาญฉลาดและเปี่ยมด้วยไหวพริบของเขากำลังประมวลผลบางอย่างที่คนในโลกเวทมนตร์แห่งนี้ไม่มีวันเข้าใจ... หรือต่อให้เข้าใจ ก็ไม่มีใครมองเห็นมันในมุมมองเดียวกัน "ศาสตราจารย์มาร์ธาบอกว่า การร่ายเวทต้องใช้ 'จิตวิญญาณที่สอดคล้องกับธรรมชาติ' สินะคะ" เรนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พลางใช้นิ้วเรียวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ "แต่ถ้าเราลองมองข้ามเปลือกนอกที่เป็นพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์เหล่านั้นล่ะ..." เซน ประธานสภานักเรียนผู้สมบูรณ์แบบในชุดยูเครื่องแบบประดับเข็มกลัดทองคำ ซึ่งยืนกอดอกนิ่งอยู่มุมห้อง ปรายตามองคนตรงหน้าด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา แม้ภายนอกเขาจะรักษามาดเยชาชาและเคร่งขรึมตามวิสัยผู้นำ แต่ลึกๆ แล้ว ดวงตาคู่นั้นกลับกวาดสำรวจทุกรายละเอียดบนใบหน้าของเรนอย่างหลงใหล คอยจับตาดูไม่ให้ใครหน้าไหนเข้าใกล้ "คนของเขา" ทั้งยังคอยตามล้างตามเช็ดปัญหาที่เรนสร้างขึ้นอย่างเงียบเชเชียบเสมอ "เธอคิดจะทำอะไรอีก เรน" เซนเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทีละน้อย กลิ่นอายความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวเขามักจะทำให้คนอื่นถอยห่าง แต่ไม่ใช่กับเรน "ฉันแค่กำลังคิดว่า..." เรนหยิบแท่งถ่านเวทมนตร์ขึ้นมาอีกครั้ง มือขวาเริ่มลากเส้นสายลงบนกระดาษอย่างรวดเร็ว หาใช่การวาดอักขระโบราณเพื่อสื่อสารกับเทพเจ้าไม่ แต่เป็นเส้นตรง เส้นทแยงมุม และวงเล็บปีกกาที่ถูกจัดเรียงอย่างเป็นระบบ "เวทมนตร์เนี่ย มันไม่ได้ทำงานด้วยอารมณ์หรือพรสวรรค์หรอกค่ะ แต่มันทำงานด้วย 'ตรรกะ' ต่างหาก" เซนขมวดคิ้วเล็กน้อย ชะโงกหน้าเข้ามามองสิ่งที่เรนกำลังร่าง ความใกล้ชิดทำให้กลิ่นหอมจางๆ จากตัวของประธานสภานักเรียนลอยเข้าจมูกจนเรนต้องเบี่ยงตัวหนີเล็กน้อย ทว่าเซนกลับจงใจขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิมเพื่อกดดัน "ตรรกะ?" เซนทวนคำ น้ำเสียงเจือความฉงน "เวทมนตร์คือพลังแห่งมานา เป็นการยืมอำนาจจากมิติเบื้องบน มันจะมีตรรกะอะไรกัน?" "มีสคะ... มีเพียบเลยด้วย" เรนระบายยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ดวงตาเป็นประกายวับด้วยความตื่นเต้นของการค้นพบ "ดูนี่สคะ ถ้าอักขระวงแหวนเวทมนตร์นี้คือ 'ฟังก์ชัน' (Function) ที่รอการถูกเรียกใช้งาน ค่าพลังมานาที่เราใส่เข้าไปก็คือ 'ตัวแปร' (Variable) ที่ส่งเข้ามาในระบบ... และเงื่อนไขการร่ายคาถา ก็คือคำสั่ง 'If-Else' ดีๆ นี่เอง!" เซนชะงัก ดวงตาคมกริบกวาดมองโครงสร้างเส้นสายแปลกประหลาดที่เรนเพิ่งเขียนลงไป มันไม่ใช่รูนโบราณ แต่เป็นผังตรรกะที่ถูกย่อส่วนลงมาอย่างน่าอัศจรรย์ "ถ้าเงื่อนไข A เป็นจริง (อุณหภูมิความร้อนถึงจุดเดือด) และเงื่อนไข B เป็นจริง (ปริมาณมานาเพียงพอ) ระบบจะรันคำสั่ง 'ยิงลูกไฟ' ออกไป แต่ถ้าเงื่อนไขใดเงื่อนไขหนึ่งเป็นเท็จ มันก็จะขึ้น Error คล้ายกับตอนที่ฉันทำเตาผิงเกือบไหม้เมื่อกี้ยังไงล่ะคะ!" เรนอธิบายด้วยความกระตือรือร้น ลืมตัวไปชั่วขณะว่าตนกำลังคุยอยู่กับใคร เผลอเอื้อมมือไปคว้าชายเสื้อคลุมของเซนมาเขย่าเบาๆ เพื่อให้ผู้ฟังคล้อยตาม "เห็นไหมคะ? มันไม่ได้ต่างอะไรกับการเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์ในโลก... เอ้อ ในตำราโบราณเลยสักนิด!" เซนก้มมองมือเรียวที่กำชายเสื้อของเขาอยู่ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอของประธานสภานักเรียนกระตุกวูบอย่างรุนแรง ใบหน้าที่มักจะเรียบเฉยขึ้นสีแดงจางๆ อย่างรวดเร็ว แม้เขาจะพยายามควบคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ก็ตาม "เธอ... เปรียบเทียบเวทมนตร์อันสูงส่ง ว่าเป็นกลไกของเครื่องจักรกลงั้นหรือ?" เซนเอ่ยเสียงพร่า พยายามเบนความสนใจไปที่กระดาษตรงหน้าเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มร้อนผ่าวของตนเอง "แต่มัน... บ้าสิ้นดี... แต่มันดันอธิบายความล้มเหลวของเธอทุกครั้งได้อย่างสมเหตุสมผลซะด้วยสิ" "ไม่ใช่แค่สมเหตุสมผลนะคะ แต่มันทำให้เรา 'แฮก' ระบบได้ด้วยต่างหาก!" เรนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคู่สวยเป็นประกายระยิบระยับด้วยความซุกซน ในเมื่อเวทมนตร์มันถูกสร้างขึ้นด้วยโครงสร้างและกฎเกณฑ์ หากเขาสามารถถอดรหัสตรรกะเบื้องหลังเหล่านี้ได้ เขาก็ไม่ต้องไปฝึกฝนคาถาให้เหนื่อยยาก แค่ปรับแต่งโค้ด... เอ๊ย ปรับแต่งอักขระนิดๆ หน่อยๆ เขาก็สามารถควบคุมผลลัพธ์ให้มัน "สอบตก" ได้อย่างแนบเนียนที่สุดแล้ว! เรนหยิบปากกาขนนกขึ้นมาเตรียมแก้ไขอักขระบนกระดาษ โดยไม่รู้ตัวเลยว่า ระยะห่างระหว่างเขากับเซนในตอนนี้นั้นใกล้ชิดเกินกว่าจะเรียกว่าเป็นการติวหนังสือปกติ เซนโน้มตัวลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ข้างกกหูของเรน สัมผัสได้ถึงกลิ่นกายหอมสะอาดที่ชวนให้สติหลุดลอย "ถ้าเธอคิดจะแฮก 'ระบบ' ของสถาบันมหาเวทแห่งนี้จริงๆ ล่ะก็..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบแผ่วเบaชิดริมฝีปากของเรน จนคนฟังต้องสะดุ้งสุดตัว "เธอรู้ไหมว่า บทลงโทษสำหรับคนที่คิดจะแก้ไขโครงสร้างของหอคอยเวทมนตร์คืออะไร?" เรนชะงัก หันกลับไปมองสบตาสีไพลินเข้มที่พกพาความปรารถนาลึกล้ำบางอย่างที่อ่านไม่ออก หัวใจของตัวประกอบผู้รักสงบเริ่มเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะกลัวบทลงโทษ แต่เป็นเพราะบรรยากาศรอบตัวที่มันชักจะ "เกินขอบเขต" ของตัวประกอบและประธานสภานักเรียนไปไกลโขแล้ว "ฉ... ฉันจะไปรู้เหรอคะ? ฉันก็แค่นักเรียนหัวทึบที่อยากเรียนให้มันจบๆ ไปเท่านั้นแหละ" เรนถอยหลังกรูดจนหลังชนพนักเก้าอี้ แต่เซนกลับใช้มือข้างหนึ่งค้ำโต๊ะกักตัวเขาไว้ในวงแขนอย่างสมบูรณ์แบบ ปิดตายทุกเส้นทางหลบหนี รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากของประธานสภานักเรียนผู้สมบูรณ์แบบ ผิดวิสัยคนเคร่งระเบียบอย่างสิ้นเชิง "งั้นเรามาลองทดสอบ 'โค้ด' ของเธอดูก100% ดีไหมล่ะ... ว่ามันจะทำให้ระบบหัวใจของฉัน Error ได้ด้วยหรือเปล่า" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนใสๆ ดังขึ้นในอากาศอย่างไร้ที่มา พร้อมกับหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าเรืองแสงที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าเรน โดยมีตัวอักษรสีทองอร่ามสลักไว้เด่นชัด **[แจ้งเตือนระบบภารกิจลับระดับ SSS: ตรวจพบการแทรกแซงโค้ดแก่นแท้แห่งมาปะทุ! เงื่อนไขการปลดล็อก: ยอมรับ "ข้อเสนอ" ของประธานสภานักเรียน หรือเผชิญหน้ากับระบบรีเซตความทรงจำทั้งหมด!]** เรนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ จ้องมองหน้าต่างระบบที่โผล่มาถูกจังหวะเวลานรกแตกเสียเหลือเกิน ในขณะที่เซนยังคงโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เรนเรื่อยๆ จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ท่ามกลางความเงียบงันของห้องสมุดยามวิกาลที่ระอุไปด้วยความตึงเครียดอันตราย ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้แอสทริดด้วยนะคะ!