เมื่อตัวประกอบต้องเต้นตามเกมของตัวร้าย

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและกลระเหยของเวทมนตร์ธาตุไฟระดับต่ำลอยคละคลุ้งจนแสบจมูก ทว่าสิ่งที่ทำให้เรนต้องขมวดคิ้วมุ่นไม่ใช่กลิ่นฉุนเหล่านั้น หากเป็นรอยรองเท้าบูทหนังขัดมันวาวที่เหยียบย่ำลงกลางสมุดบันทึกปกหนังแท้—สมุดบันทึกที่เขาเพิ่งคัดลอกตำราเวทพื้นฐานด้วยลายมืออันประณีตเมื่อคืนนี้ "อุ๊ย ตายจริง... ฉันไม่ได้ตั้งใจเหยียบมันหรอกนะ พอดีว่าพื้นห้องสมุดเขตเหนือมันแคบไปหน่อย สำหรับคนที่มีพลังเวทระดับสูงจนต้องก้าวเดินอย่างไร้ข้อจำกัดน่ะ" น้ำเสียงเย้ยหยันที่เจือด้วยความดูแคลนดังขึ้นจากเบื้องสูง คริสโตเฟอร์ ทายาทลำดับที่สองแห่งตระกูลดยุกไวท์มอร์ ยืนกอดอกพิงชั้นหนังสือโบราณ ใบหน้าหล่อเหลาตามแบบฉบับขุนนางชั้นสูงบิดเบี้ยวด้วยรอยยิ้มเหยียดหยาม ดวงตาสีฟ้าจัดมองลงมาที่เรนราวกับกำลังมองแมลงตัวจ้อยใต้ฝ่าเท้า รอบกายของเขาเปล่งประกายออร่าสีทองอ่อนของมานาธาตุแสงขั้นที่สาม ซึ่งถูกขับออกมาเพื่อข่มขวัญนักเรียนรอบข้างโดยเฉพาะ บรรยากาศในมุมอับของห้องสมุดเงียบกริบลงทันตาเห็น บรรดานักเรียนปีหนึ่งที่กำลังค้นคว้าตำราต่างพากันถอยร่นไป A-side ของชั้นวางหนังสือ ไม่มีใครกล้าสบตาคริสโตเฟอร์ ผู้ขึ้นชื่อว่าเป็นอัจฉริยะรุ่นเยาว์และเป็นพวกชอบใช้อำนาจบาตรใหญ่ในสถาบันมหาเวทแห่งนี้ เรนค่อยๆ ย่อตัวลง หยิบสมุดบันทึกที่เปื้อนรอยโคลนและรอยขูดขีดขึ้นมาอย่างใจเย็น เขากวาดนิ้วปัดฝุ่นออกเบื้องหน้าอย่างทะนุถนอม ราวกับว่าสิ่งที่ถูกเหยียบย่ำเมื่อครู่ไม่ใช่ความพยายามแรมคืนของตน แต่เป็นเพียงเศษใบไม้แห้งที่ปลิวมาติดรองเท้าเท่านั้น ความนิ่งเงียบและท่าทีไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยวของเรน กลับทำให้คริสโตเฟอร์รู้สึกขัดใจยิ่งกว่าเดิม ดวงตาสีฟ้าคมกริบหรี่แคบลง "ทำไมล่ะ? โกรธจนพูดไม่ออกเลยหรือไง เจ้าตัวประกอบสอบตกที่บังเอิญจับฉลากเข้ามาเรียนได้" คริสโตเฟอร์ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ ส่งเสียงหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน "ในคาบประลองเวทภาคปฏิบัติบ่ายนี้ ฉันได้ยินมาว่าเราต้องจับคู่สู้กัน... หวังว่านายคงไม่รีบวิ่งไปฟ้องอาจารย์ประจำหอพักเพื่อขอถอนตัวหรอกนะ เพราะฉันเตรียม 'บทเรียนราคาแพง' ไว้ต้อนรับเจ้าขยะไร้ค่าอย่างนายโดยเฉพาะ" เรนเงยหน้าขึ้น ดวงตาสสีนิลคู่นั้นนิ่งสนิทไร้ระลอกคลื่นแห่งความหวาดกลัว ทว่ากลับมีความลึกซึ้งบางอย่างที่ยากจะคาดเดาซ่อนอยู่ภายใน รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของเด็กหนุ่มผู้รักความสงบ—รอยยิ้มที่ต่อมามักจะทำให้เซนต้องปวดหัวอยู่เสมอ "บทเรียนราคาแพงงั้นหรือครับ... เอ๊ย หมายถึง... บทเรียนราคาแพงสินะคะ" เรนเผลอหลุดสำนวนติดปากจนต้องรีบแก้คำพูดในใจอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเงยหน้าสบตากับอีกฝ่ายตรงๆ "ถ้าหมายถึงการปล่อยมานาเรี่ยราดจนสิ้นเปลืองพลังงานเปล่าประโยชน์แบบเมื่อครู่ล่ะก็ เกรงว่าฉัน... ดิฉันคงไม่มีเวลาไปใส่ใจขนาดนั้นหรอกค่ะ พอดีว่าช่วงนี้งานวิจัยเรื่อง 'วงจรเวทประหยัดพลังงานเพื่อการนอนหลับอย่างยาวนาน' ของฉันกำลังอยู่ในขั้นตอนสำคัญน่ะนะคะ" คำตอบที่ไร้ความเกรงกลัวแถมยังกวนประสาทหน้าตาย ทำให้คริสโตเฟอร์หน้าตึงขึ้นมาทันที เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโทสะ "ปากดีนักนะ! งั้นก็รอดูให้ดีก็แล้วกัน ว่าแกจะยังรักษาท่าทีน่าสมเพชแบบนี้ได้อีกนานแค่ไหน!" คริสโตเฟอร์สะบัดผ้าคลุมเดินกระแทកเท้าจากไป ทิ้งให้บรรยากาศในห้องสมุดกลับมาหายใจได้สะดวกอีกครั้ง ทว่าในเสี้ยววินาทีที่คริสโตเฟอร์หันหลังกลับ เรนกลับสังเกตเห็นรอยประทับของอักขระเวทสีดำจางๆ ที่ต้นคอของอีกฝ่าย—มันคืออักขระควบคุมจิตใจระดับสูงที่ถูกปิดผนึกไว้ใต้ชั้นผิวหนัง *โดนเล่นของใส่โดยไม่รู้ตัวเลยสินะ... คุณชายผู้สูงส่งคนนั้น* เรนถอนหายใจยาวเหยียดขณะเก็บสมุดเข้ากระเป๋า ทว่าก่อนที่เขาจะได้ก้าวเท้าออกจากห้องสมุด เงาร่างสูงสง่าในชุดเครื่องแบบสภานักเรียนสีขาวสะอาดตาก็ปรากฏขึ้นขวางทางไว้เสียก่อน เซนยืนกอดอก ใบหน้าหล่อเหลาไร้ความรู้สึกแต่แววตากลับกราดเกรี้ยวจนน่ากลัว เขากวาดสายตามองรอยเปื้อนบนสมุดของเรนแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำทุบที่กดดันจนคนรอบข้างแทบหยุดหายใจ "ปล่อยให้พวกสวะชั้นต่ำมาเหยียบย่ำถึงถิ่น... นายเริ่มใช้ชีวิตประมาทเกินไปแล้วนะ เรน" เซนเอื้อมมือมาคว้าข้อมือของเรนไว้แน่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักหน่วงพอที่จะแสดงถึงความไม่พอใจที่อีกฝ่ายปล่อยให้คนอื่นมารังแก—แม้ว่าคนๆ นั้นจะสู้เรนไม่ได้เลยก็ตาม "อ้าวนึกว่าใคร ประธานนักเรียนคนขยันนี่เอง" เรนหัวเราะแห้งๆ พยายามดึงมือออกแต่ไม่สำเร็จ "ปล่อยก่อนค่ะเซน เดี๋ยวคนอื่นก็เข้าใจผิดกันหมดหรอกว่าเรา... อุ๊ย ฉันกำลังมีปัญหาเรื่องส่วนตัวอยู่นะคะ" "ปัญหา?" เซนแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาสีเทาเข้มกวาดมองไปทางที่คริสโตเฟอร์เพิ่งเดินลับตาไป "เด็กเหลือขอที่โดนควบคุมจิตใจด้วยเวทมนตร์ระดับต่ำแบบนั้น ไม่เรียก1ว่าปัญหาหรอก... มันเป็นแค่เศษขยะที่กำลังเดินเข้าไปหาความตายต่างหาก และถ้ามันกล้าแตะต้องนายแม้แต่ปลายเล็บ ฉันจะเป็นคนลบชื่อตระกูลไวท์มอร์ออกจากบันทึกของสถาบันนี้เอง" น้ำเสียงของเซนราบเรียบ แต่มันเต็มไปด้วยจิตสังหารอันเข้มข้นที่แผ่พุ่งออกมาจนอากาศรอบตัวเย็นเยียบลงหลายองศา เรนลอบกลืนน้ำลายเบาๆ เขารู้ดีว่าเซนไม่ได้ขู่เล่นๆ ประธานสภานักเรียนคนนี้บ้าคลั่งกว่าที่ใครๆ ในโรงเรียนคาดคิดนัก ทว่า ในจังหวะที่เรนกำลังจะอ้าปากเกลี้ยกล่อมให้พ่อหนุ่มคนนี้ใจเย็นลง เสียงแจ้งเตือนอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นในหัวของเขา—เสียงที่ไม่มีใครอื่นได้ยิน [ติ๊ง! ตรวจพบความตั้งใจสังหารระดับ SSS จากบุคคลภายนอก] [ระบบภารกิจพิเศษกระตุ้นการทำงาน: "หมากตัวนี้... ข้าขอเป็นคนเดินเอง"] [เงื่อนไข: จงแกล้งทำเป็นพ่ายแพ้ในคาบประลองภาคบ่าย เพื่อล่อให้เบื้องหลังของอักขระมืดปรากฏตัวออกมา] [บทลงโทษหากปฏิเสธ: สูญเสียสิทธิ์ในการนอนหลับติดต่อกัน 7 วันเต็ม] เรนเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความง่วงเหงาหาวนอนที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา เมื่ออ่านเงื่อนไขการลงโทษที่โหดร้ายทารุณยิ่งกว่าความตาย "ให้ตายสิ..." เรนพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะหันไปสบตากับเซนที่ยังคงจ้องเขาเขม็งด้วยแววตาหวงHว่น "เซนคะ... บ่ายนี้ ถ้าเกิดฉัน... เอ่อ... เผลอแพ้ขึ้นมา นายจะช่วยอุบเงียบไว้ให้หน่อยได้ไหมคะ?" เซนชะงักไปเล็กน้อย คิ้วคมเข้มขมวดเข้าหากันทันทีด้วยความไม่เข้าใจในประโยคที่เพิ่งได้ยิน ก่อนที่เซนจะได้เอ่ยปากซักถามอะไร เสียงระฆังเตือนภัยระดับฉุกเฉินก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งสถาบันมหาเวท พร้อมกับม่านพลังป้องกันสีเลือดที่ค่อยๆ แผ่ขยายตัวครอบคลุมท้องฟ้าเหนือสนามประลองภาคปฏิบัติ—และในวินาทีนั้นเอง พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับมีบางสิ่งที่หลับใหลอยู่ใต้ดินลึกกำลังจะลืมตาตื่นขึ้นมาทวงคืนบัลลังก์! ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้แอสทริดด้วยนะคะ!