สกิลลับที่ปลดล็อคกลางคัน

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของหินโบราณในห้องใต้ดินเขตต้องห้าม คละคลุ้งจนน่าคลื่นไส้ เรนซ่อนตัวอยู่หลังเสาศิลาเวทมนตร์ขนาดใหญ่ที่สลักอักขระโบราณ ดวงตาสีกรมท่าหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อประเมินสถานการณ์เบื้องหน้าอย่างสุขุม ไอความร้อนจากเปลวเพลิงเวทสีม่วงเข้มกำลังแผดเผาชั้นหนังสือเก่าแก่จนกลายเป็นจุล เสียงฝีเท้าหนักหน่วงของกลุ่มผู้บุกรุกสวมหน้ากากเงินกำลังก้าวเข้ามาใกล้ทุกที "มันต้องซ่อนอยู่แถวนี้แหละ... ผู้ตรวจการณ์ระดับสูงคนนั้นทิ้งบันทึกร่องรอยพลังเวทไว้ที่นี่ หาให้เจอ!" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยสั่งการลูกน้องอีกสองคนที่กระจายกำลังค้นหาตามซอกมุม เรนแอบถอนหายใจยาวออกมาเบาๆ อย่างนึกปลigปลงในโชคชะตาของตัวเอง ทำไมตัวประกอบที่แค่อยากจะสอบตกแล้วนอนเอกเขนกใต้ร่มไม้ในสถาบันมหาเวท ถึงต้องมารับบทเป็นผู้กอบกู้สถานการณ์เฉพาะหน้าทุกทีสินะคะเนี่ย ทว่า ในสถานการณ์ที่บีบคั้นเช่นนี้ สมองอันปราดเปรื่องของเรนกลับทำงานด้วยความเร็วสูงยิ่งกว่ากลไกนาฬิกาเวทมนตร์ เรนไม่ได้ขยับตัวหนีไปไหน การวิ่งหนีในจังหวะนี้เท่ากับการเปิดเผยตำแหน่งและโง่เง่าสิ้นดี สิ่งที่เขาเลือกทำคือการใช้ประโยชน์จาก "กฎความหนาแน่นของมานา" ในห้องใต้ดินแห่งนี้ ซึ่งเป็นทฤษฎีเวทมนตร์ขั้นสูงที่พวกนักเรียนหัวกะทิยังต้องกุมขมับ แต่สำหรับเรนผู้สอบตกวิชาทางทฤษฎีเพราะขี้เกียจตอบ เขากลับเข้าใจแก่นแท้ของมันดีกว่าใครเพื่อน—เพราะความขี้เกียจทำให้เขาชอบหาวิธีลัดในการทุ่นแรงเสมอ นิ้วเรียวยาววาดผ่านอากาศเบาๆ แฝงกระแสมานาธาตุลมบริสุทธิ์ที่เจือจางเสียจนแทบไม่มีใครสัมผัสได้ เรนไม่ได้โจมตีตรงๆ เขาเลือกที่จะดีดผลึกมานาสะสมที่ตกค้างอยู่บนผนังให้สะท้อนพลังงานเข้าหากัน เป็นปฏิกิริยา "สะท้อนกลับแบบลูกโซ่" ที่จะดึงดูดเอาออกซิเจนและมานาในรัศมีสามเมตรมารวมกัน ณ จุดศูนย์กลางเดียว *ฟึบ... แกร๊ก!* เสียงกลไกเวทมนตร์ที่ถูกกระตุ้นอย่างเงียบเชียบดังขึ้นเบาหวิวราวกับเสียงแมลงปีกแข็งบินผ่าน หนึ่งในผู้บุกรุกที่เดินเข้ามาใกล้เสาต้นที่เรนซ่อนอยู่สะดุ้งสุดตัว เมื่อจู่ๆ แรงดันอากาศรอบตัวก็ลดฮวบลงอย่างกะทันหันราวกับสุญญากาศย่อมๆ "เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้นวะ ทำไมหายใจไม่ออก..." ลูกน้องคนแรกเอามือกุมลำคอ ใบหน้าเริ่มเขียวคล้ำด้วยความขาดออกซิเจนเฉียบพลัน เขาล้มพับลงไปกองกับพื้นอย่างไร้เสียงกรีดร้อง เพราะแรงดันอากาศที่ถูกบีบอัดทำให้เสียงถูกดูดกลืนหายไปในพริบตา หัวหน้ากลุ่มหันขวับมามองลูกน้องด้วยความตกใจ "เห้ย! แกเป็นอะไรวะ—อุบ!" ยังไม่ทันที่คำถามจะหลุดจากปาก แรงดันมานาที่เรนควบคุมไว้ด้วยปลายนิ้วก็สะท้อนกลับอีกระลอก คราวนี้ไม่ใช่แค่สุญญากาศ แต่เป็นคลื่นความถี่ต่ำที่ส่งตรงเข้าสู่โสตประสาทและศูนย์กลางการทรงตัวโดยตรง ผู้บุกรุกคนที่สองเซถลา ดวงตาเบิกโพ้างุนงง ก่อนจะหมดสติล้มตึงลงไปนอนราบกับพื้นศิลาอย่างไร้เรี่ยวแรง โดยที่ยังไม่ทันได้เห็นเงาของศัตรูด้วยซ้ำ เรนผ่อนลมหายใจออกช้าๆ ปัดฝุ่นตามเสื้อคลุมนักเวทของตนเองอย่างใจเย็น พลางพึมพำกับตัวเองเบาๆ "อ่า... ประหยัดพลังงานแถมไม่ต้องเปลืองแรงลงมือเอง วิธีนี้นี่แหละเวิร์กที่สุดสำหรับการใช้ชีวิตเป็นตัวประกอบ" ทว่า ในขณะที่เรนกำลังจะก้าวถอยหลังเพื่อหลบฉากออกจากพื้นที่เกิดเหตุเงียบๆ นั้นเอง แสงสีเงินยวงอันคุ้นเคยก็วาบขึ้นที่เบื้องหน้า พร้อมกับกลิ่นอายมานาอันทรงพลังที่กดดันจนบรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งขึ้นเป็นเท่าตัว ร่างสูงสง่าของประธานสภานักเรียนผู้สมบูรณ์แบบอย่าง "เซน" ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติเงา ดวงตาสีฟ้าครามเย็นเยียบกวาดมองร่างของผู้บุกรุกทั้งสองที่นอนหมดสติอยู่บนพื้น ก่อนจะเลื่อนสายตาคมกริบมาหยุดอยู่ที่ร่างบางของเรนซึ่งยืนถือเศษผลึกมานาอยู่พอดี ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เซนไม่ได้เอ่ยปากถามว่าเกิดอะไรขึ้น สายตาของเขามีร่องรอยของความกังวลที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความนิ่ง "บังเอิญจังนะคะท่านประธาน..." เรนฝืนยิ้มแห้งๆ ส่งให้ พร้อมกับถอยหลังทีละก้าว "ถ้าฉันบอกว่าแค่มาเดินเล่นชมวิว... คุณจะเชื่อไหมคะ?" เซนก้าวเข้ามาประชิดตัวเรนอย่างรวดเร็ว จนแผ่นหลังของคนตัวเล็กชนเข้ากับเสาศิลาไร้ทางหนี ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีกรมท่าอย่างคาดคั้น แต่มุมปากกลับกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างมีความหมาย "เดินเล่นไกลถึงเขตต้องห้ามแถมยังมีฝีมือในการจัดแจง 'แมลง' พวกนี้ได้อย่างสะอาดหมดจดแบบนี้... นายชักจะทำให้ฉันอยากเก็บเธอไว้ดูเล่นคนเดียวซะแล้วสิ เรน" เรนยังไม่ทันได้ตอบโต้อะไร เสียงแจ้งเตือนระบบที่ปิดตายไปนานก็ดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาทอย่างกะทันหัน พร้อมกับข้อความสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ [ติ๊ง! ตรวจพบการปลดล็อกสกิลลับระดับ SSS: "หัตถ์เงียบสยบปฐพี" สำเร็จ!] [คำเตือนจากระบบ: เป้าหมายตรงหน้า (เซน) ได้รับรู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของคุณแล้ว เงื่อนไขพันธะสัญญาบทใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น...] แอสทริดธาตุมนต์ขอฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ!