เสียงแจ้งเตือนที่ดังไม่หยุด

"ถ้าขยับตัวอีกนิดเดียว ข้าจะถือว่านั่นคือคำประกาศสงครามนะ เรน" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยไอเย็นเยียบดังขึ้นข้างหู แอสทริดธาตุมนต์ขอบอกเลยค่ะว่าสถานการณ์ตอนนี้มันช่างน่าอึดอัดเสียจริง เรนหยุดชะงักมือที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบตำราเวทมนตร์โบราณบนชั้นสูงลิบ เขาสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่รดต้นคอ พร้อมกับแผ่นอกกว้างของเซนที่แนบชิดอยู่ด้านหลังราวกับจงใจขังเขาไว้ในวงแขน "ประธานสภานักเรียนครับ... การมาประชิดตัวคนอื่นในห้องสมุดตอนดึกดื่นแบบนี้ มันดูไม่ค่อย 'สมบูรณ์แบบ' เท่าไหร่เลยนะ" เรนเอ่ยตอบพลางกลอกตาอย่างใจเย็น แม้หัวใจจะเต้นผิดจังหวะไปบ้าง แต่ความหวังที่จะเป็นแค่ตัวประกอบจืดจางยังคงเป็นเป้าหมายหลักของเขา "ข้าไม่สนใจความสมบูรณ์แบบหรอก" เซนกระซิบชิดใบหู ดวงตาสีรัตติกาลคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้องสมุดที่ว่างเปล่า ก่อนจะหรี่ลงเมื่อเห็นบางอย่าง "แต่ข้าสนใจว่าทำไม... เจ้าถึงมีค่าพลังงานประหลาดๆ พุ่งออกมาจากตัวไม่หยุดแบบนี้ต่างหาก" ยังไม่ทันที่เรนจะได้อ้าปากอธิบาย หน้าต่างโปร่งใสสีฟ้าอ่อนของระบบก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าเขาซ้อนทับกับใบหน้าของเซนทันที! [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความผิดปกติของค่าแต้มบุญ!] [แจ้งเตือนระบบ: แต้มบุญสะสมแตะระดับวิกฤต!] [เตือน: โฮสต์ทำแต้มบุญล้นสถาบัน โปรดระงับการกระทำที่ส่งผลให้เกิดความดีงามโดยด่วน มิเช่นนั้นระบบอาจเกิดภาวะ ‘โอเวอร์โหลด’!] เสียงแจ้งเตือนดัง *ติ๊ง!* ถี่รัวจนประสาทสัมผัสของเรนแทบจะระเบิด มันไม่ใช่แค่ดังในหัว แต่เรนสาบานได้ว่าเขาสามารถได้ยินเสียงกลไกภายในระบบมันกำลังรวนเรจนเกิดเสียงวิ้งๆ คล้ายเครื่องจักรเก่าที่พยายามทำงานเกินกำลัง "นี่มันเกิดอะไรขึ้น..." เรนพึมพำ ใบหน้าเริ่มซีดเผือด "ถามข้าหรือ? ข้าก็อยากรู้เหมือนกันว่าเจ้าไปทำบุญอะไรมา ถึงทำให้หินเวทมนตร์ทั่วทั้งห้องสมุดสั่นไหวขนาดนี้" เซนขมวดคิ้วแน่น มือหนาคว้าข้อมือเรนไว้กระชับขึ้น สัมผัสถึงพลังงานมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างโปร่งบางของอีกฝ่าย มันเป็นพลังงานที่บริสุทธิ์และหนาแน่นจนน่าประหลาด วินาทีนั้นเอง พื้นห้องสมุดเริ่มสั่นสะเทือน โคมไฟระย้าด้านบนแกว่งไกวอย่างรุนแรง ตัวเลขแต้มบุญบนหน้าต่างระบบของเรนรันตัวเลขขึ้นไม่หยุดจนกลายเป็นเส้นตรงที่พุ่งทะลุขีดจำกัดสีแดง [ระบบ: ระบบกำลังทำการ Reboot... 10%... 45%... 70%...] [คำเตือน: พบสิ่งแปลกปลอมเข้าแทรกแซงฐานข้อมูล! ความลับระดับ SSS กำลังจะถูกเปิดเผย!] "เรน! เจ้าทำอะไรลงไป!" เซนตวาดเสียงหลงเมื่อเห็นประกายแสงสีทองไหลออกมาจากปลายนิ้วของเรน มันไม่ใช่เวทมนตร์ทั่วไป แต่มันคือแก่นแท้ของพลังที่สถาบันนี้พยายามปิดซ่อนเอาไว้มานับร้อยปี "ฉันไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น! ฉันแค่พยายามจะเป็นตัวประกอบที่ไม่ได้เรื่อง!" เรนพยายามสะบัดมือออก แต่ทว่าแสงสีทองกลับสว่างวาบขึ้นจนทั้งห้องกลายเป็นสีขาวโพลน ระบบที่รวนเรส่งเสียงแจ้งเตือนสุดท้ายที่ดังก้องไปทั่วประสาทสัมผัสของทั้งสองคน [วิเคราะห์เสร็จสิ้น: สถานะ 'ตัวประกอบ' ถูกยกเลิกโดยอัตโนมัติ] [ภารกิจลับระดับ SSS ปรากฏขึ้น: 'ผู้กอบกู้ที่สาบสูญ'] [ผลการประเมิน: บุคคลที่อยู่ตรงหน้าคุณ ไม่ใช่คู่แข่ง... แต่คือ 'ภัยคุกคาม' ที่คุณต้องปกป้องด้วยชีวิต] แสงสีทองหม่นลง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าขนลุก เรนหอบหายใจถี่ด้วยความเหนื่อยล้า ก่อนจะพบว่าเซนไม่ได้ปล่อยเขาไปเหมือนทุกครั้ง ทว่าประธานสภานักเรียนกลับขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแตะกัน สายตาที่เคยเย็นชาบัดนี้สั่นไหวด้วยความสับสนและแรงอารมณ์บางอย่างที่พุ่งพล่าน "ภัยคุกคามงั้นหรือ..." เซนแค่นยิ้มออกมา แต่เป็นรอยยิ้มที่เรนไม่เคยเห็นมาก่อน มันทั้งอันตรายและแฝงไปด้วยความปรารถนาที่ยากจะควบคุม "ระบบของเจ้าอาจจะเพี้ยนไปแล้วเรน... เพราะสิ่งที่ข้าอยากทำที่สุดในตอนนี้ ไม่ใช่การปกป้องเจ้า... แต่มันคือการขังเจ้าไว้ไม่ให้ใครหน้าไหนได้เห็นค่าพลังนี้อีกเลย" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องสมุด พร้อมกับไอพลังเวทมหาศาลที่กดทับลงมาจนอากาศแทบหายไป! "ประธานสภานักเรียน... ดูเหมือนว่าท่านจะแอบมาทำ 'กิจกรรมส่วนตัว' กับนักเรียนสอบตกที่นี่นานเกินไปแล้วนะ" เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นเงามืดเข้ามาในห้องสมุด รอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปากของชายแปลกหน้าคนนั้นทำให้หัวใจของเรนกระตุกวูบ เพราะชายคนนี้คือบุคคลที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่... บุคคลที่เขาควรจะหลีกเลี่ยงให้ไกลที่สุดในฐานะตัวประกอบ! แอสทริดธาตุมนต์ขอฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ!