งานเลี้ยงเต้นรำที่ไม่อยากไปที่สุด

กลิ่นอายของแว็กซ์ขัดพื้นเวทมนตร์และดอกลิลลี่ราตรีที่ลอยอบอวลไปทั่วห้องโถงใหญ่ ไม่ได้ทำให้เรนรู้สึกผ่อนคลายเลยแม้แต่น้อย ในทางตรงกันข้าม มันกลับส่งสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานในหัวสมองของเขา ว่าระเบียบวินัยและความสงบสุขในฐานะ ‘ตัวประกอบสอบตก’ กำลังจะพังทลายลงในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ร่างโปร่งในชุดสูทเนื้อดีสีเทาเข้ม—ซึ่งถูกบังคับให้สวมตามกฎระเบียบสตรีทของสถาบันมหาเวท—กำลังแนบแผ่นหลังพิงเสาศิลาแกรนิตต้นที่สามหลบมุมจากแสงไฟระยิบระยับของโคมไฟคริสตัลลอยได้ เรนถอนหายใจยาวเหยียดขณะใช้ปลายนิ้วเขี่ยกระดุมปกเสื้อที่ดูเหมือนจะรัดคอเขาแน่นเกินความจำเป็น สายตากวาดมองเหล่าคุณหนูและคุณชายตระกูลดังที่กำลังหมุนตัววับวามอยู่กลางฟลอร์เต้นรำ ราวกับพวกเขากำลังแสดงละครเวทีราคาแพงที่เขาไม่มีส่วนร่วม "ถ้าขยับไปทางซ้ายอีกสามก้าว นายจะพ้นจากรัศมีสายตาของพวกสภา นักเรียนที่กำลังกวาดหาเหยื่อพอดีนะฃะ..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับแรงสะกิดเบาๆ ที่ข้อศอก เรนสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองสหายร่วมชะตากรรมที่แอบหลบมุมอยู่หลังเสาต้นเดียวกัน "ฉันไม่ได้พยายามหลบแค่พวกสภานักเรียนนะวิคเตอร์ ฉันกำลังพยายามล่องหนจากทั้งงานนี้ต่างหาก" เรนกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะแห้งๆ สายตาคมปลาบกวาดสำรวจความเรียบร้อยรอบตัว "นายก็รู้ว่ากฎของหอพักระบุไว้ชัดเจนว่านักเรียนระดับคะแนนความประพฤติคาบเส้นอย่างฉัน มีสิทธิ์นอนหลับอย่างสงบในห้องหลังสามทุ่มครึ่ง นี่มันเลยเวลามาสิบห้านาทีแล้วนะ" "กฎระเบียบถูกเขียนขึ้นมาเพื่อแก้ไขโดยผู้มีอำนาจต่างหากเล่า โดยเฉพาะเมื่อผู้มีอำนาจคนนั้นกำลังเดินตรงมาทางนี้ด้วยสีหน้าเรียบเฉยที่พร้อมจะแช่แข็งทุกคนในรัศมีห้าเมตร" วิคเตอร์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พร้อมกับถอยหลังกรูดไปจนชิดผนังหิน เรนขมวดคิ้วมุ่น เขารีบหันขวับกลับไปมองทางประตูใหญ่ และพบกับร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษสีดำสนิท ประดับเข็มกลัดตราสัญลักษณ์ประธานสภานักเรียนทำจากทองคำขาวฝังนิลแท้ เซนก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าที่มั่นคงและเงียบเชียบ ราวกับเสือดาวที่กำลังย่างสามขุมเข้าหาเหยื่อในอาณาเขตของตน ดวงตาคู่คมสีเทาเข้มกวาดมองฝูงชนชั่วพริบตา ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่เสาศิลาต้นที่เรนยืนหลบอยู่ทันที ไม่มีรังสีความโกรธเกรี้ยว แต่เป็นความนิ่งสนิทที่กดดันจนคนรอบข้างต้องรีบหลีกทางให้โดยอัตโนมัติ เรนพยายามถอยหลังหนี แต่พบว่าด้านหลังคือเสาศิลาที่ไร้ซึ่งทางออกเสียแล้ว เขากะพริบตาปริบๆ ปรับสีหน้าให้ดูไร้เดียงสาที่สุดเท่าที่จะทำได้ พลางส่งยิ้มแห้งแล้งไปให้ผู้มาเยือน "โอ้ บังเอิญจังเลยนะคะท่านประธาน... อ้อ ไม่สิ ฉันหมายถึง บังเอิญจังเลยนะเซน นายมาตรวจความเรียบร้อยของงานเลี้ยงเหรอ ขยันขันแข็งสมเป็นผู้นำองค์กรนักเรียนจริงๆ ฉันชื่นชมจากใจจริงเลยนะ" เรนเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พยายามรักษามาตรการรักษาระยะห่างทางสังคมอย่างเต็มที่ เซนหยุดยืนตรงหน้าเขา ระยะห่างระหว่างทั้งสองสั้นลงจนเรนได้กลิ่นน้ำหอมกลิ่นสนซีดาร์จางๆ ที่ผสมผสานกับความเย็นยะเยือกเฉพาะตัวของอีกฝ่าย ประธานสภานักเรียนไม่ตอบคำถามในทันที ดวงตาสีเทาคู่นั้นไล่สายตาสำรวจตั้งแต่เส้นผมสีน้ำตาลยุ่งเหยิงเล็กน้อยลงมาถึงรองเท้าหนังที่ขัดจนเงับวับ ก่อนจะมุมปากจะกระตุกขึ้นน้อยมาก—เป็นรอยยิ้มที่น้อยคนนักจะมีโอกาสได้เห็น แต่สำหรับเรนมันคือสัญญาณเตือนภัยระดับเก้า "ฉันตามหานายมาทั่วห้องโถงเรน นายหายตัวไปจากรายชื่อผู้เข้าร่วมพิธีเปิดเมื่อยี่สิบนาทีที่แล้ว" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงพลังพอที่จะทำให้วิคเตอร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ค่อยๆ เนียนถอยหลังหายลับไปกับฝูงชนอย่างไร้ร่องรอยอย่างรวดเร็ว "อ๋อ พอดีอากาศข้างในมันร้อนน่ะ ฉันเลยออกมาสูดอากาศบริสุทธิ์... ตรงมุมอับทึบนี้ไง อากาศดีมากเลยล่ะ นายลองสูดดูสิ กลิ่นหินแกรนิตชื่นใจดีแท้" เรนหาข้อแก้ตัวด้วยรอยยิ้มเจื่อน "อากาศบริสุทธิ์อยู่กลางฟลอร์เต้นรำต่างหากเรน" เซนเอ่ยเสียงนุ่ม แต่แฝงด้วยความเด็ดขาดที่ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ มือเรียวยาวเอื้อมออกคว้าข้อมือของเรนไว้ได้อย่างแม่นยำ แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักแน่นพอที่จะตรึงไม่ให้คนตัวเล็กกว่าขยับหนีไปไหนได้ "ได้เวลาเปิดฟลอร์เพลงที่สองแล้ว และในฐานะคู่คונแทกต์ที่ฉันลงชื่อจองไว้ล่วงหน้าตั้งแต่เดือนก่อน นายไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ" "เดี๋ยวก่อนนะเซน! ฉันไปลงชื่อตอนไหนไม่ทราบ ฉันจำได้ว่าฉันกาช่อง 'ไม่เข้าร่วมกิจกรรมเต้นรำ' ไปแล้วนี่นา!" เรนโวยวายเบาๆ พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่แรงของอีกฝ่ายราวกับคีมเหล็กที่หล่อด้วยเวทมนตร์เสริมความแข็งแกร่ง "เอกสารฉบับนั้นตกไปอยู่ในมือฉัน และฉันก็ใช้อำนาจตามมาตราที่สิบสองแก้ไขข้อมูลให้เรียบร้อยแล้ว" เซนตอบหน้าตายอย่างไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย ก่อนจะออกแรงดึงเบาๆ ให้เรนก้าวออกจากหลังเสาศิลาเข้าสู่แสงไฟเจิดจ้าของห้องโถงใหญ่ "อย่าดื้อน่าเรน ทุกคนกำลังมองมาที่เราอยู่ ถ้าไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาไปมากกว่านี้ ยอมเดินไปดีๆ จะดีกว่านะ" เรนกัดริมฝีปากแน่นอย่างขัดใจ สายตากวาดมองรอบตัวและพบว่าสายตานับร้อยคู่กำลังจับจ้องมาที่พวกเขาจริงๆ ทั้งเสียงซุบซิบนินทา เสียงหัวเราะคิกคักจากกลุ่มคุณหนูตระกูลสูง และสายตาสอดรู้สอดเห็นจากบรรดาอาจารย์ ทำให้เรนรู้ตัวทันทีว่าเขาพลาดท่าเสียทีให้กับประธานสภานักเรียนผู้สมบูรณ์แบบคนนี้เข้าให้อีกแล้ว กลไกเวทมนตร์ของพื้นฟลอร์เริ่มเปลี่ยนสีจากสีฟ้าครามเป็นสีทองเรืองรอง เมื่อวงดนตรีออร์เคสตราลอยฟ้าเริ่มบรรเลงจังหวะวอลทซ์ที่นุ่มนวลแต่เร้าใจ เซนพาเรนก้าวเข้ามาถึงใจกลางฟลอร์อย่างสง่างาม มือข้างหนึ่งของประธานหนุ่มโอบประคองรอบเอวของเรนไว้อย่างมั่นคง ส่วนอีกมือหนึ่งกุมมือของเขาไว้หลวมๆ "ถ้าฉันเหยียบเท้าคู่นี้จนพัง นายต้องเป็นคนรับผิดชอบค่าซ่อมนะเซน" เรนขู่ลอดไรฟัน ขณะที่ต้องจำใจยกมืออีกข้างขึ้นวางบนลาดไหล่กว้างของอีกฝ่ายตามขั้นตอนการเต้นรำที่ถูกต้อง "ยินดีเสมอ..." เซนกระซิบตอบชิดริมหู น้ำเสียงนุ่มนวลและอบอุ่นจนน่าประหลาด แววตาสีเทาคู่นั้นทอประกายล้ำลึกยามที่มองสบตาเขา "ขอแค่คนๆ นั้นคือนาย ต่อให้ฟลอร์นี้ถล่มลงมา ฉันก็ยอมจ่ายไม่อั้น" ก่อนที่เรนจะได้ทันโต้ 1.5 วินาทีต่อมา เสียงดนตรีก็เร่งจังหวะขึ้นอย่างกะทันหัน แรงสั่นสะเทือนแปลกประหลาดพุ่งขึ้นมาจากพื้นศิลาเบื้องล่าง โคมไฟคริสตัลยักษ์กลางเพดานกะพริบไหวรุนแรงจนเกิดประกายไฟสีม่วงแลบแปลบปลาบ เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจดังขึ้นจากรอบด้าน เมื่อม่านพลังเวทป้องกันสถาบันที่ควรจะเสถียร กลับปรากฏรอยร้าวสีดำทมิฬพาดผ่านกลางอากาศราวกับกระจกที่กำลังจะแตกละเอียด! เซนดึงร่างของเรนเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วเพื่อกำบังแรงกระแทกจากคลื่นพลังปริศนา ขณะที่ดึงไม้กายสิทธิ์ออกจากแขนเสื้อด้วยมือข้างเดียวอย่างคล่องแคล่ว ดวงตาสีเทาเข้มหันขวับไปมองยังหน้าต่างกระจกสีบานใหญ่ที่กำลังถูกบางสิ่งบางอย่างพังทลายเข้ามาจากภายนอก [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบรอยแยกมิติระดับ 4 ณ อาคารหอประชุมกลาง พื้นที่ปลอดภัยถูกยกเลิกชั่วคราว] [เงื่อนไขภารกิจพิเศษ: ปกป้องตัวละครสำคัญ "เซน" จากการลอบสังหาร และค้นหาต้นตอของพลังความมืดที่แทรกซึมเข้าสู่ระบบสถาบัน] [แต้มบุญสะสมปัจจุบัน: 98,400 แต้ม (หากล้มเหลว แต้มทั้งหมดจะถูกรีเซ็ตเป็นศูนย์)] เรนเบิกตากว้างเมื่อมองเห็นข้อความสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศตรงหน้า พร้อมกับเงาร่างนับสิบที่กระโจนทะลุกระจกเข้ามาในห้องโถง ท่ามกลางความโกลาหลและเศษแก้วที่โปรยปรายราวกับสายฝน... แอสทริดธาตุมนต์ขอฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ!