คำเตือนจากความมืด

กลิ่นอับของกระดาษโบราณผสมกับฝุ่นละอองที่ลอยเคว้งคว้างในลำแสงสีนวลจากคบเพลิงเวทมนตร์ คือสิ่งที่เรนกำลังเผชิญอยู่ ณ เบื้องล่าง ความเงียบงันของห้องใต้ดินระดับสามของหอสมุดกลางสถาบันมหาเวทนั้นหนาแน่นเสียจนได้ยินเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจตัวเอง ร่างเพรียวบางในชุดเครื่องแบบนักเรียนระดับตัวประกอบถอนหายใจออกมาเบาๆ ขณะที่มือเรียวขยับแว่นตาขอบทองให้เข้าที่ ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองพ้นชั้นหนังสือสูงตระหง่านที่ถูกทิ้งร้างมานานนับร้อยปี "ให้ตายสิ... ทำไมฉันถึงต้องมานั่งแกะรอยวงเวทย์โบราณนี่แทนที่จะได้ไปนอนกินขนมเค้กนิ่มๆ ในห้องพักกันนะ" เสียงพึมพำอย่างไม่สบอารมณ์ดังขึ้นเบาๆ ในความมืด เรนก้าวเดินไปตามพื้นหินที่สลักลวดลายซับซ้อน กลไกเวทมนตร์ที่นี่ไม่ได้ถูกใช้งานมานาน แต่ทว่า... พลังงานบางอย่างกลับยังคงไหลเวียนอยู่ใต้พื้นผิวราวกับชีพจรของสัตว์ประหลาดขนาดมหึมา ในฐานะผู้ที่มีทักษะการวิเคราะห์และแก้ปัญหาเฉพาะหน้าอันโดดเด่น (แม้เจ้าตัวจะพยายามซ่อนมันไว้สุดชีวิตเพื่อให้เป็นแค่ตัวประกอบจืดจาง) เรนสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของสนามพลังมานานนับสัปดาห์แล้ว และบันทึกโบราณที่แอบหยิบมาจากห้องทำงานของอาจารย์ใหญ่ก็ชี้เป้ามายังสถานที่แห่งนี้ กรอบสายตาของเรนสะดุดเข้ากับร่องรอยการขูดขีดบนแท่นศิลาสีดำสนิทกลางห้อง มันไม่ใช่ร่องรอยจากการผุกร่อนของกาลเวลา... แต่มันคือรอยกรงเล็บ "รอยพวกนี้... ลึกเกินกว่าจะเกิดจากเวทมนตร์ทั่วไป" นิ้วเรียวแตะลงบนพื้นผิวเย็นเฉียบอย่างระมัดระวัง ข้อมูลในสมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว ระบบเวทมนตร์ป้องกันรอบห้องใต้ดินนี้ไม่ได้ถูกทำลายจากภายนอก แต่มีบางอย่าง ‘พยายามดันตัวออกมาจากข้างใน’ ต่างหาก ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นและคุ้นเคยก็ดังสะท้อนก้องมาจากบันไดหินวนเบื้องบน "ฉันเตือนนายหลายครั้งแล้วนะเรน ว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เด็กสอบตกควรจะมาเดินเล่นยามวิกาล" น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เปี่ยมด้วยอำนาจและเสน่ห์อันเป็นเอกลักษณ์ทำให้เรนสะดุ้งเล็กน้อย เซน ก้าวออกมาจากเงาสลัวของบันได ร่างสูงสง่าในชุดประธานสภานักเรียนไร้ที่ติ แววตาคมกริบกวาดมองสำรวจรอบห้องอย่างรวดเร็ว ก่อนที่สายตาคู่นั้นจะมาหยุดอยู่ที่ร่างบางของเรน ความเย็นชาที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงความกังวลที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีนิ่งขรึม "เซน? นายตามฉันมาอีกแล้วเหรอเนี่ย... ฉันแค่มาหาหนังสือเตรียมสอบแก้ตัวต่างหาก เลิกตามติดฉันเหมือนเงาตามตัวสักทีจะได้ไหม ฉันแค่อยากอยู่อย่างสงบๆ นะ" เรนหันไปโวยวายกลบเกลื่อนความประหม่า ดวงตาเรียวรีมองค้อนคนตัวสูงที่เดินเข้าไปใกล้เรนทีละก้าวอย่างไม่เกรงกลัว "หนังสือเตรียมสอบอยู่ที่หอสมุดชั้นบนสุด ไม่ใช่ห้องใต้ดินต้องห้ามระดับสี่ที่มีผนึกเวทมนตร์โบราณกักขังอยู่" เซนยื่นมือไปคว้าข้อแขนของเรนให้ถอยห่างจากแท่นศิลาสีดำช้าๆ น้ำเสียงของเขาจริงจังขึ้น "นายไม่รู้หรอกว่าข้างใต้รอยแยกนั่นมันคืออะไร เรน... พลังงานที่นี่มันอันตรายเกินไป" "ฉันรู้ว่ามันอันตราย... แต่ถ้ารอยแยกนี่ขยายใหญ่ขึ้น นักเรียนทั้งสถาบันก็จะไม่ปลอดภัยไม่ใช่หรือไงเล่า" เรนพยายามดึงแขนกลับ แต่เซนกลับกระชับมือให้แน่นขึ้นโดยไม่มีทีท่าว่าจะปล่อย เคมีระหว่างทั้งสองคนตึงเครียดขึ้นในชั่วพริบตา ความดื้อรั้นของเรนที่มักจะนำพาตัวเองไปอยู่กลางพายุเสมอ ทำให้อดีตศัตรูอย่างเซนต้องคอยตามเช็ดตามล้างไม่เว้นแต่ละวัน แม้ปากจะบ่น แต่สายตาที่เซนใช้มองเรนกลับเต็มไปด้วยความหวงแหนอย่างปิดไม่มิด ทว่า ก่อนที่ทั้งคู่จะได้โต้เถียงกันต่อ อุณหภูมิภายในห้องใต้ดินก็ลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว *ก F F * ! เสียงคำรามต่ำทุศลสะท้อนก้องมาจากใต้พื้นศิลาสีดำ ราวกับแผ่นดินกำลังแยกออกเป็นเสี่ยงๆ แรงกดดันมหาศาลกดทับลงบนบ่าของทั้งสองคนจนแทบทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น วงเวทย์โบราณที่เคยหลับใหลเปล่งแสงสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นมาทั่วทั้งห้อง ลวดลายอักขระที่สลักไว้บนผนังแตกละเอียดทีละนิด "บ้าจริง... มันตื่นแล้ว!" เซนดึงตัวเรนเข้ามาโอบกอดไว้แนบอก พร้อมกับกางบาตรเวทมนตร์ป้องกันสูงสุดรอบตัวในเสี้ยววินาที แท่นศิลาสีดำใจกลางห้องแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ เศษหินนับร้อยพุ่งกระเด็นชนผนังห้องเสียงดังสนั่นหวั่นไหว และ ณ เบื้องล่างรอยแยกนั้น... ดวงตาสีทองอร่ามคู่มหึมาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองนับพันปี ก็ค่อยๆ ลืมขึ้นในความมืดมิด พร้อมกับเสียงคำรามที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งรากฐานของสถาบันมหาเวท! แอสทริดธาตุมนต์ขอฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ!