ความลับที่เซนเก็บงำไว้

"คุณไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายเรื่องนี้ เรน" น้ำเสียงราบเรียบดุจผิวน้ำในบึงลึก ไร้ซึ่งอารมณ์ขันและเต็มไปด้วยความกดดันอันเป็นเอกลักษณ์ของเซน ประธานสภานักเรียนผู้สมบูรณ์แบบดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานส่วนตัวที่ตั้งอยู่ชั้นบนสุดของหอคอยดาราศาสตร์ แสงจันทร์สีนวลที่สาดส่องผ่านกระจกแก้วคริสตัลบานใหญ่เผยให้เห็นฝุ่นละอองที่ลอยเค្វ้งคว้างในอากาศ ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของเรนไม่ใช่บรรยากาศอันเคร่งขรึมนั้น หากแต่เป็นคราบเลือดจางๆ ที่มุมปากของคนตรงหน้าต่างหาก เรนถอนหายใจยาว พลางวางถ้วยชาสมุนไพรกลิ่นคาโมมายล์ที่เพิ่งชงเสร็จลงบนโต๊ะไม้โอ๊กอย่างเบามือที่สุด เขารู้ดีว่าการทำตัวเป็น 'ตัวประกอบที่สอบตก' ให้แนบเนียนนั้น ต้องหลีกเลี่ยงการเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับศูนย์กลางความสนใจอย่างประธานสภานักเรียนให้มากที่สุด แต่ในเมื่อระบบเวทมนตร์ภายในร่างกายของเขากำลังส่งเสียงเตือนระรัวด้วยความผัน Aether ระดับอันตราย แถมเอกสารลับที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นยังระบุชื่อตระกูลของเขาเอง... จะให้ทำเป็นมองไม่เห็นก็คงขัดกับสามัญสำนึกเกินไปหน่อย "ถ้าฉันไม่มีสิทธิ์ แล้วใครจะมีคะ ท่านประธาน?" เรนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกึ่งหยอกล้อกึ่งจริงจัง พร้อมกับขยับตัวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานอีกนิด ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองเอกสารที่ถูกฉีกขาดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยบนพื้น "ดูสภาพคุณตอนนี้สิคะ... ต่อให้ใช้เวทมนตร์พรางตาขั้นสูงแค่ไหน แต่ร่องรอยการฝืนใช้พลังธาตุไฟเกินขีดจำกัดจนสะท้อนกลับเข้าสู่เส้นลมปราณ มันซ่อนจากเนตรวิเคราะห์ระดับทาสีของฉันไม่พ้นหรอกนะคะ" เซนชะงักไปเล็กน้อย เปลือกตาที่ปรกด้วยแพขนตายาวกะพริบถี่ขึ้นอย่างผิดวิสัย นัยน์ตาคู่คมที่มักจะมองคนอื่นราวกับมองความว่างเปล่า บัดนี้กลับไหววูบด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะคาดเดา ร่างสูงโปร่งภายใต้ชุดเครื่องแบบสภานักเรียนเนี้ยบกริบทรุดตัวลงพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างหมดแรง ราวกับเกราะป้องกันอันแข็งแกร่งที่เขาสวมใส่มาตลอดทั้งวันได้พังทลายลงในชั่วพริบตา "คุณนี่มัน... น่ารำคาญเป็นบ้าเลยนะ เรน" เซนพึมพำเสียงแผ่ว ความเยือกเย็นก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความเหนื่อยล้าที่กัดกินลึกลงไปในเนื้อตัว มือเรียวยาวสั่นเทาเล็กน้อยขณะยกขึ้นกุมขมับ พยายามปิดบังรอยแผลเป็นเรืองแสงสีแดงฉานที่ลามจากต้นคอขึ้นมาถึงกรอบหน้า เรนไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขาย่อตัวลงเก็บเศษกระดาษชิ้นสำคัญที่ถูกทำลายขึ้นมาประกอบกันอย่างรวดเร็ว ด้วยทักษะการคำนวณโครงสร้างเวทมนตร์ระดับสูงที่ซ่อนไว้ใต้มาดเด็กหลังห้อง ทำให้เรนใช้เวลาไม่ถึงสามวินาทีในการอ่านใจความทั้งหมด—มันคือบันทึกการผนึก 'เขตอาคมต้องห้าม' ใต้ร่องลึกสถาบัน ซึ่งกำลังเสื่อมสลาย และผู้ที่จะต้องแบกรับภาระในการซ่อมแซมโดยใช้พลังชีวิตเข้าแลก ก็คือตัวประธานสภานักเรียนผู้แบกโลกทั้งใบไว้คนนี้นี่เอง "ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ด้วยล่ะคะ?" เรนเงยหน้าขึ้นสบตา เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ความเจ้าเล่ห์เพทุบายและมาดกวนประสาทหายวับไป เหลือเพียงความห่วงใยอันบริสุทธิ์ที่ส่งผ่านประกตาคู่สวย "ถ้าปล่อยให้สภานักเรียนจัดการตามขั้นตอน เดี๋ยวคนอื่นๆ ก็เข้ามาช่วยเอง ไม่เห็นจำเป็นต้องแอบมาแบกรับภาระบ้าๆ นี่คนเดียวตอนดึกดื่นเลยนี่คะ" "คุณไม่เข้าใจหรอก..." เซนแค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงเจือความขมขื่นอย่างที่เรนไม่เคยได้ยินมาก่อน "ถ้าพวกเขารู้... ถ้าพวกสภาอาวุโสรู้ว่าผนึกกำลังจะแตกเพราะฉันควบคุมพลังสายเลือดไม่ได้ตั้งแต่แรก สถาบันนี้ก็จะถูกแทรกแซง และคุณ... คุณที่พยายามทำตัวกลมกลืนเป็นแค่นفاضตัวประกอบ ก็อาจจะไม่ปลอดภัยไปด้วย" หัวใจของเรนกระตุกวูบอย่างแรง คำว่า 'คุณ' ที่หลุดออกมาจากปากของเซน พร้อมกับความจริงที่ว่า... แท้จริงแล้วอีกฝ่ายคอยสังเกตความเคลื่อนไหวของเขาและพยายามปกป้องเขามาโดยตลอดจากเงามืด ทำให้ความรู้สึกบางอย่างตีรวนขึ้นมาในอก ความอบอุ่นสายหนึ่งแผ่ซ่านเข้ามาในบรรยากาศหนาวเหน็บของห้องทำงาน "ฉันดูแลตัวเองได้น่า ท่านประธาน..." เรนขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนแทบจะชิดขอบโต๊ะ มือเรียวเอื้อมออกไปแตะที่หลังมือของเซนที่กำลังสั่นเทาอย่างแผ่วเบา สัมผัสเย็นเฉียบของอีกฝ่ายทำให้เรนต้องออกแรงบีบกระชับเพื่อถ่าย "แต่คนที่กำลังจะพังคามือฉันอยู่ตอนนี้ต่างหาก ที่ดูเหมือนจะต้องการคนดูแลมากกว่าใครเพื่อน" เซนเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยยามที่ปลายนิ้วอุ่นๆ ของเรนสัมผัสโดนผิวเนื้อ ความเจ็บปวดจากพิษเวทมนตร์สะท้อนกลับราวกับถูกบรรเทาลงด้วยพลังธาตุบริสุทธิ์ที่เรนแอบปล่อยออกมาเพื่อเยียวยาอย่างเงียบๆ ไอร้อนจางๆ จากตัวของเรนทำให้เซนรู้สึกราวกับหลุดพ้นจากความหนาวเหน็บที่กัดกินจิตวิญญาณมาเนิ่นนาน "เรน..." เซนครางเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาของเรน ราวกับกำลังค้นหาความจริงใจทั้งหมดที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มกวนๆ นั้น บรรยากาศภายในห้องเงียบงันลงอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันท่ามกลางแสงจันทร์ เรนกำลังจะเอաբคำพูดปลอบโยนบางอย่างออกมาเพื่อทำลายความตึงเครียดนี้ แต่ทว่า— *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนระบบภารกิจที่เรนคุ้นเคยดังขึ้นก้องอยู่ในหัวสมองอย่างกะทันหัน พร้อมกับหน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศต่อหน้าต่อตาคนทั้งสอง ตัวอักษรสีทองอร่ามสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิด [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบค่าความสัมพันธ์ (Affection) ของตัวละคร 'เซน' พุ่งทะยานเกินขีดจำกัดระดับวิกฤต!] [ปลดล็อกภารกิจลับระดับ SSS: "อ้อมกอดในคืนร้าวราน - ร่วมมือกับประธานสภานักเรียนปิดผนึกรอยแยกมิติใต้หอคอย ก่อนที่ความลับจะรั่วไหล"] [คำเตือนจากระบบ: หากปฏิเสธภารกิจนี้ รัศมีการระเบิดของเขตอาคมจะกวาดล้างพื้นที่ 80% ของสถาบันภายใน 3 นาที และบุคคลปริศนาที่ซ่อนตัวอยู่หลังประตูมิติ กำลังก้าวเท้าออกมาแล้ว...!] เรนยังไม่ทันได้ขยับตัวทำความเข้าใจกับข้อความยาวเหยียดนั้น ประตูไม้บานใหญ่ยักษ์ของห้องทำงานก็ถูกกระชากให้เปิดออกด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับเงาสูงตระหง่านของใครบางคนก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามา พร้อมเสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่ทำให้เลือดในกายของเรนเย็นเฉียบลงทันที "แหมๆ ดูเหมือนเราจะมาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของท่านประธานกับ 'เด็กหลังห้อง' คนโปรดเข้าซะแล้วสิคะ... หรือว่านี่คือความลับที่ท่านพยายามปกปิดมาตลอดกันแน่?"