การเดินทางไปต่างเมืองที่ไม่ได้ไปเที่ยว

เสียงกระดาษแผ่นหนังส่งเสียงเสียดสีกันเบา ๆ ยามที่เรนใช้นิ้วเรียวปัดผ่านเอกสารภารกิจรอบกองไฟที่ลุกโชนอย่างอ่อนแรง กลิ่นอายของไอน้ำจากป่าสนหมอกเขตแดนใต้สะท้อนความชื้นแฉะเข้าสู่โพรงจมูกจนน่าหงุดหงิด ภารกิจสำรวจรอยแยกมานาในเมืองชายแดน "เวลทอร์" หาใช่การเดินทางท่องเที่ยวพักผ่อนอย่างที่ป้ายประกาศหน้าบอร์ดสถาบันมหาเวทโอเรียนท์โฆษณาชวนเชื่อแม้แต่น้อย มันคือการเดินทัพฝ่าดงสัตว์อสูรระดับภัยพิบัติที่พร้อมจะฉีกกระชากตัวประกอบผู้รักความสงบสุขอย่างเขาให้กลายเป็นปุ๋ยในพริบตา "ถ้าท่านประธานจะกรุณาขยับออกห่างจากโซนรัศมีวงเวทป้องกันของฉันอีกสักสองศอก ฉันคิดว่าอากาศหายใจของพวกเราน่าจะเพียงพอจนถึงรุ่งสางนะคะ" เรนเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ดวงตาสีอำพันกวาดมองร่างสูงโปรดที่กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ฝั่งตรงข้าม เซนในยามนี้ไม่ได้สวมชุดยูนิفر์มประธานสภานักเรียนเนี้ยบกริบเช่นเคย เสื้อคลุมผ้าขนสัตว์สีเข้มถูกถอดออกเหลือเพียงเสื้อเชิ้ตลินินสีขาวที่พับแขนขึ้นลวก ๆ เผยให้เห็นรอยสักรูนเวทจาง ๆ บนท่อนแขนแกร่งที่กำลังตระเตรียมฟืนเพิ่มให้กองไฟ เซนชะงักมือเล็กน้อย ดวงตาสีไพลินคมกริบช้อนขึ้นมองคนตรงข้าม ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างมีความหมาย "เกรงว่าถ้าฉันขยับออกไปไกลกว่านี้ อาคมสะกดรอยของพวกโจรป่าที่ดักซุ่มอยู่รอบค่ายเมื่อชั่วโมงก่อน อาจจะทำงานเร็วกว่ากำหนดก็ได้นะ เรน... หรือเธออยากลองสัมผัสประสบการณ์ถูกลักพาตัวกลางดึกดูสักครั้ง?" "ถ้าเลือกได้ ฉันอยากนอนหลับตาเฉย ๆ ในห้องพักนุ่ม ๆ มากกว่าจะต้องมานั่งเฝ้ายามกับคนบ้าอำนาจที่ชอบหาเรื่องใส่ตัวแบบคุณค่ะ" เรนถอนหายใจยาวเหยียดพร้อมกับโยนกิ่งไม้แห้งลงกองไฟ ประกายไฟแตกปะทุสะเก็ดสีส้มกระจายไปในอากาศยามค่ำคืน เหตุผลที่เขาต้องมาติดแหง็กอยู่ ณ เมืองชายแดนห่างไกลนี้ เป็นเพราะระบบเจ้ากรรมดันมอบเควสต์ลับเชื่อมโยงกับ "ผลึกศิลาแห่งอดีตกาล" ที่บังเอิญตกลงมาในเขตอาณาจักรเวลทอร์พอดิบพอดี และตัวการสำคัญที่ทำให้เขาปฏิเสธไม่ได้ ก็คือประธานสภานักเรียนจอมเผด็จการที่ใช้สิทธิ์อนุมัติเร่งด่วน บังคับให้ชื่อของ "เรน" ติดอยู่ในรายชื่อผู้ติดตามภาคสนามกรณีพิเศษอย่างไร้ทางเลี่ยง บรรยากาศรอบกายเงียบงันลงอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงลมพัดหวีดหวิวผ่านยอดสนสูงชันและเสียงไม้ลั่นเปรี๊ยะ ๆ จากกองไฟ ความใกล้ชิดในระยะประชิดท่ามกลางป่าลึก ทำให้เรนต้องคอยระมัดระวังจังหวะการหายใจของตัวเองอย่างยิ่งยวด เซนไม่ได้ขยับตัวหนีตามคำท้วงติง ตรงกันข้าม ร่างสูงกลับโน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นอายอับชื้นผสมผสานกับกลิ่นจาง ๆ ของหิมะและไม้สนจากตัวอีกฝ่ายโชยเข้าแตะจมูกจนเรนต้องเบนสายตาหนีไปยังแผนที่บนตัก "หนาวเหรอ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามขึ้นทำลายความเงียบอีกครั้ง คราวนี้มันใกล้เสียจนเรนรู้สึกได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของคนถาม "ไม่ได้หนาวค่ะ ฉันแค่กำลังคำนวณว่าถ้าเราเดินเท้าต่ออีกสามกิโลเมตรในวันพรุ่งนี้ โอกาสที่ข้อเท้าของฉันจะเคล็ดเพราะรองเท้าเวทมนตร์คุณภาพต่ำนี่มีมากแค่ไหนต่างหาก" เรนตอบเสียงเรียบ พยายามรักษาอาการนิ่งสงบอย่างเต็มที่ เซนหัวเราะในลำคอเบา ๆ เป็นเสียงทุ้มต่ำที่ชวนให้รู้สึกจั๊กจี้ในโสตประสาท มือหนายื่นเข้ามาใกล้จนเรนสะดุ้งเล็กน้อย ทว่าอีกฝ่ายเพียงแค่หยิบผ้าคลุมกันหนาวขนสัตว์สำรองที่พับวางไว้ข้างตัว มาคลุมลงบนไหล่บางอย่างเบามือ สัมผัสจากปลายนิ้วที่ปัดผ่านเส้นผมสีอ่อนโดยไม่ตั้งใจทำเอาหัวใจของเรนกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ "ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก..." เซนกระซิบแผ่วเบา ดวงตาสีไพลินจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเรนราวกับต้องการค้นหาความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังท่าทีเฉยชา "เพราะตราบใดที่ฉันยังอยู่ตรงนี้ จะไม่มีทางปล่อยให้ตัวประกอบคนโปรด... เอ๊ย หมายถึงนักเรียนทุนพิเศษอย่างเธอ ต้องเดินจนเท้าพองเด็ดขาด" เรนชะงักกุนซือในใจประมวลผลคำพูดเมื่อครู่ทันที '...เมื่อกี้เขาเกือบหลุดคำว่าอะไรนะ?' ทว่าก่อนที่เรนจะได้ทันเอ่ยปากซักไซ้ไล่เลียง บรรยากาศรอบค่ายพักแรมก็พลันเปลี่ยนไปในเสี้ยววินาที ลมหายใจของป่าที่เคยสงบกลับเย็นยะเยือกขึ้นอย่างฉับพลัน เปลวไฟในกองไฟไหววูบกลายเป็นสีน้ำเงินเข้ม กลิ่นอายมานาเข้มข้นจนผิดธรรมชาติแผ่พุ่งทะลักขึ้นมาจากพื้นดินเบื้องล่าง ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างที่หลับใหลอยู่ใต้ดินลึกกำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้น *ติ๊ง!* [ระบบตรวจพบความผิดปกติระดับ A: พลังงานมานาโบราณในเขตพื้นที่เวลทอร์เกิดการสั่นพ้อง] [เงื่อนไขภารกิจพิเศษกระตุ้น: "เสียงกระซิบจากใต้พิภพ" เริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้] [คำเตือน: ห้ามขยับออกจากอาณาเขตคุ้มครองของเป้าหมายหลัก (เซน) มิฉะนั้นอัตราการรอดชีวิตจะลดลงเหลือ 0%] เรนเบิกตากว้างเมื่อมองเห็นหน้าจอสีฟ้าใสที่เด้งขึ้นมาตรงหน้า ขณะที่เซนลุกขึ้นยืนเต็มความสูงในเสี้ยววินาที มือขวาชักดาบเรเปียร์ประจำตัวออกจากฝัก แววตาที่เคยมีความผ่อนคลายเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเฉียบคมดุดันอย่างน่ากลัว ร่างสูงก้าวเข้ามาขวางหน้าเรนไว้โดยสัญชาตญาณ พร้อมกับที่พื้นดินใต้ฝ่าเท้าเริ่มสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นอย่างรุนแรง รอยแตกสีดำสนิทปรากฏขึ้นกลางค่ายพักแรม แรงดันมานาพาลมพายุหมุนวนซัดกระหน่ำจนเต็นท์และข้าวของกระจัดกระจาย และก่อนที่เรนจะได้ตั้งตัว เสียงคำรามกึกก้องที่สะั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณก็ดังขึ้นมาจากหลุมลึก พร้อมกับร่างเงาดำมหึมาที่มีดวงตาสีแดงฉานนับสิบคู่ค่อย ๆ พยุงตัวเองขึ้นมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง! แอสทริดธาตุมนต์ขอฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ!