การเผชิญหน้าในคืนจันทร์ดับ

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของหินโบราณคละคลุ้งอยู่ในความมืดมิดเบื้องล่าง ห่างไกลจากหอพักนักเรียนสถาบันมหาเวทนับพันเมตร เรนก้าวเท้าถอยหลังอย่างระมัดระวัง สัมผัสเย็นเฉียบของผนังหินด้านหลังย้ำเตือนว่าเขากำลังจนมุม ในขณะที่ความเงียบงันของห้องโถงใต้ดินถูกฉีกกระชากด้วยเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาอย่างใจเย็น ทว่ามั่นคงจนน่าขนลุก "ระวังตัวหน่อยสิคะ เรน... การเดินเที่ยวเล่นยามวิกาลในเขตต้องห้ามแบบนี้ มันไม่ใช่พฤติกรรมของ 'ตัวประกอบ' ที่อยากอยู่อย่างสงบสุขเลยนะคะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เจือด้วยความเย้าแหย่ดังขึ้นจากเงาหมอกสีเทาที่ปกคลุมอยู่เบื้องหน้า ร่างสูงโปร่งของใครคนหนึ่งก้าวออกมาภายใต้แสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านรอยแตกของเพดานเวทมนตร์ ดวงตาคมกริบทอดมองเด็กหนุ่มด้วยประกายระยิบระยับที่อ่านไม่ออกระหว่างความเอ็นดูและความอันตราย—เซน ประธานสภานักเรียนผู้สมบูรณ์แบบคนนั้นเอง เรนลอบถอนหายใจยาวเหยียดในใจ มือข้างที่ซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อคลุมกำลังคำนวณวงจรมานาในอากาศอย่างเงียบเชียบ เขารู้ดีว่าการเผชิญหน้ากับเซนในสถานการณ์ที่ไร้พยานรู้เห็นเช่นนี้ไม่ต่างอะไรกับการเดินเข้ากรงเสือด้วยความสมัครใจ แต่กระนั้น เขาก็ยังรักษารอยยิ้มเจื่อนๆ ประจำตัวไว้บนใบหน้าได้อย่างแนบเนียน "ประธานเซน... แหม บังเอิญจังเลยนะคะ มาเดินชมวิวแถวนี้เหมือนกันเหรอคะเนี่ย พอดีฉัน... เอえ เดินหลงทางมาจากหอสมุดน่ะค่ะ" เรนเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พยายามทำตัวให้ดูไร้พิษภัยที่สุดเท่าที่จะทำได้ เซนหยุดยืนห่างออกไปเพียงแค่เอื้อมมือถึง เขาส่งเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาคมกริบกวาดมองสำรวจร่องรอยการต่อสู้ด้วยเวทมนตร์ธาตุความมืดที่ยังหลงเหลืออยู่บนพื้นหิน ก่อนจะปรายตามองเรนตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะคาดเดา "หลงทางจากหอสมุดมาถึงห้องทดลองใต้ดินชั้นสามสิบเจ็ด... แถมยังบังเอิญมีร่องรอยการปลดผนึกพลังเวทโบราณอีกสินะคะ เรนคะ บางครั้งความฉลาดในการแกล้งโง่ของคุณเนี่ย มันก็ชวนให้ฉันรู้สึกหมั่นไส้จนอยากจะขังคุณไว้ดูคนเดียวเสียจริงๆ" บรรยากาศรอบตัวพลันกดดันขึ้นอย่างฉับพลัน มานาบริสุทธิ์รอบตัวเซนเริ่มบิดเบี้ยวจนเกิดเป็นประจุไฟฟ้าสีฟ้าครามล้อมรอบตัวเขา นี่ไม่ใช่การขู่เล่นๆ แต่เป็นพลังระดับที่สามารถลบสถาบันมหาเวทให้หายไปได้ครึ่งซีกหากเขาลงมือจริงๆ เรนตระหนักได้ทันทีว่าการเจรจาด้วยคำพูดธรรมดาคงใช้ไม่ได้ผลอีกต่อไป แววตาที่เคยฉายแววขี้เกียจและรักสบายของเด็กหนุ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเฉียบคมในชั่วพริบตา นิ้วมือเรียวยาวขยับวาดอักขระเวทล่องหนกลางอากาศอย่างรวดเร็วเพื่อสร้างบาตรป้องกันฉุกเฉิน "ถ้าคุณประธานรู้ทันขนาดนี้ ฉันก็คงไม่ต้องอธิบายอะไรแล้วมั้งคะ?" เรนกล่าวเสียงเรียบ ดวงตาสสีนิลจ้องมองตรงไปยังอีกฝ่ายอย่างไร้ความหวาดกลัว "ว่าแต่... คนที่คุมเกมอยู่เบื้องหลังการหายตัวไปของนักเรียนชั้นปีหนึ่งตลอดสัปดาห์นี้ คือคุณจริงๆ สินะคะ?" เซนไม่ได้ปฏิเสธ รอยยิ้มมุมปากของเขายิ่งเด่นชัดขึ้น ท่ามกลางความมืดมิดและแรงกดดันมหาศาล เซนก้าวเข้าไปประชิดตัวเรนอย่างรวดเร็วกชนิดที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวของเรนเบาๆ แต่แน่นหนาจนไม่สามารถสะบัดหลุดได้ ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชิดกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อย "เก่งมากค่ะ เด็กดีของฉัน... แต่คุณรู้อะไรไหมคะ? การรู้ความลับมากเกินไปในโลกเวทมนตร์เนี่ย มักจะมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ..." ฉับพลันนั้น เสียงเตือนระบบลึกลับที่เรนคุ้นเคยก็ดังขึ้นก้องในหัว สมองของเขาประมวลผลอย่างรวดเร็วท่ามกลางสถานการณ์ที่หัวใจเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อพลังของเซน แต่เป็นเพราะข้อความสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการปลดปล่อยพลังงานระดับ SSS จากเป้าหมาย 'เซน' — เงื่อนไขลับ 'พันธสัญญาแห่งจันทร์ดับ' เริ่มทำงานทันที] [คำเตือน: ทางเลือกของคุณในอีก 3 วินาทีข้างหน้า จะเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของสถาบันมหาเวทไปตลอดกาล...] เรนเบิกตากว้างเมื่อเงาสําดำทะมึนพุ่งขึ้นมาจากพื้นดินเบื้องล่าง ล้อมรอบตัวพวกเขาทั้งสองคนไว้ในโดมเวทมนตร์ปิดตาย ขณะที่เซนโน้มตัวลงมาใกล้ริมฝีปากของเขามากขึ้น พร้อมกับเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังลอดเข้ามาในโสตประสาท "ทีนี้... เรามาตกลงกันนะคะ ว่าคุณจะยอมเป็น 'ของฉัน' แต่โดยดี หรือจะให้ฉันทำลายทุกลำดับขั้นความปลอดภัยของที่นี่ เพื่อให้คุณหนีไปไหนไม่รอดอีกเลย?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งเสียงเชียร์ให้เรนผู้รักสงบคนนี้รอดพ้นจากเงื้อมมือความวุ่นวายมาจนถึงตอนนี้ค่ะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้า—แอสทริดธาตุมนต์