ระบบอัปเกรดเป็นเลเวล 2

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและไอระเหยของมานาที่ถูกเผาไหม้จนเจือจางในอากาศ คือสิ่งแรกที่เตือนสติเรนว่า เขายังไม่ตาย—อย่างน้อยก็ยังไม่ใช่ตอนนี้ “ระวังตัวด้วย เรน เจ้าพวกนี้ไม่ได้มาเพื่อเจรจา” เสียงทุ้มต่ำของเซนดังขึ้นชิดริมหู พร้อมกับสัมผัสอุ่นจัดบริเวณข้อศอกที่ถูกดึงรั้งให้หลบพ้นวิถีคมดาบธาตุแสงที่เฉียดผ่านปลายจมูกไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร ประธานสภานักเรียนผู้ขึ้นชื่อเรื่องความไร้พ่ายกำลังยืนบังร่างของเขาไว้ครึ่งหนึ่ง ด้านหลังผ้าคลุมสีขาวสะอาดตาเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบฝุ่นจากการปะทะกับกลุ่มมือสังหารนอกรีตที่บุกรุกเข้ามากลางงานประลองเวทมนตร์ประจำปี เรนถอนหายใจยาวเหยียด ใบหน้าเรียบเฉยซ่อนความเหนื่อยหน่ายไว้ภายใต้กรอบแว่นตาเวทมนตร์ที่ร้าวเป็นรอยยาว เขาไม่ได้อยากเป็นจุดเด่น ไม่เคยต้องการ และยิ่งเกลียดการวิ่งหนีตายที่สุดในชีวิตตัวประกอบคนนี้ แต่ดูเหมือนว่ายิ่งเขาพยายามทำตัวให้ไร้ตัวตนมากเท่าไหร่ โชคชะตากลับยิ่งชอบโยนภาระระดับวิกฤตมาให้เขาแบกรับอยู่เรื่อย “คุณเซนคะ ฉันว่าเราควรคุยกับพวกเขาก่อนดีไหมคะ เผื่อว่าจะเข้าใจผิดเรื่องที่ฉันบังเอิญไปเหยียบวงเวทย์อัญเชิญของบรรพบุรุษพวกเขาเข้า” เรนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ขณะกวาดสายตามองกลุ่มคนที่สวมฮู้ดสีดำสนิทนับสิบชีวิตที่ปิดล้อมระเบียงทางเดินหินอ่อนเอาไว้ทุกด้าน “ไม่มีการเจรจากับคนที่ถือดาบอาบยาพิษหรอกค่ะ เรน” เซนหันมามองเขาแวบหนึ่ง นัยน์ตาสีไพลินคู่นั้นฉายแววหงุดหงิดระคนเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด มือเรียวของอีกฝ่ายกระชับด้ามดาบประจำตำแหน่งแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว “อยู่ข้างหลังฉัน อย่าขยับไปไหนเด็ดขาด” ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดจนแทบหยุดหายใจ เสียงกริ่งใสๆ ที่คุ้นเคยจนน่ารำคาญก็ดังขึ้นในหัวของเรน พร้อมกับตัวอักษรสีฟ้าเรืองแสงที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ท่ามกลางสายตาของศัตรูที่กำลังเตรียมร่ายเวทบทใหม่ [ติ๊ง! เงื่อนไขพิเศษผ่านเกณฑ์สะสมความกดดันระดับสูง] [ระบบอัปเกรดเสร็จสิ้น: ยินดีต้อนรับสู่ "ระบบอัปเกรดเป็นเลเวล 2"] [ปลดล็อกฟีเจอร์ใหม่: "เนตรสะท้อนจิต" (Mind Reflection Scope) — ความสามารถในการอ่านเจตนาและข้อมูลเชิงลึกของเป้าหมายในระยะประชิด] เรนกะพริบตาปริบๆ สมองอันรวดเร็วประมวลผลข้อมูลที่ไหลทะลักเข้ามาในหัวทันที ไม่ทันที่เขาจะได้กล่าวปฏิเสธหรือกดปิดหน้าต่างแจ้งเตือน ภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ร่างของหัวหน้ากลุ่มมือสังหารที่ยืนอยู่ห่างออกไปสำทับด้วยออร่าสีดำทมิฬ บัดนี้กลับมีหน้าต่างข้อความโปร่งใสลอยขึ้นมาเหนือศีรษะคล้ายป้ายราคาในซูเปอร์มาร์เก็ต *[เป้าหมาย: หน่วยล่าสังหารเงาโลหิต (ระดับ 45)]* *[ความคิดปัจจุบัน: "ไอ้เด็กแว่นข้างหลังนั่นแหละเป้าหมายหลัก ท่านผู้นำสั่งให้จับเป็น ห้ามฆ่าเด็ดขาด! เวทมนตร์ป้องกันของประธานสภานักเรียนหนาเกินไป ต้องใช้แผนลวงทางจิตวิทยา"]* *[จุดอ่อน: สมาธิสั้นเมื่อได้ยินเสียงความถี่สูง และมีปมเรื่องความสูง]* เรนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากอย่างอดไม่ได้ ข้อมูลที่ได้มานี้นอกจากจะละเอียดยิบจนน่าตกใจแล้ว ยังแฝงความตลกขบขันในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาดอีกด้วย “มองอะไรอยู่เหรอคะ เรน?” เซนถามเสียงเบาเมื่อสังเกตเห็นประกายวิบวับในดวงตาของร่างบาง “เปล่าค่ะ แค่กำลังคิดว่า... หัวหน้าชุดพวกนี้น่าจะสูงไม่ถึงร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตรแน่เลยค่ะ ถึงได้ดูหัวร้อนเป็นพิเศษเวลาพูดถึงเรื่องความสูงในใจ” เรนกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะเล็กน้อย เซนชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะเหลือบมองศัตรูที่ตอนนี้ใบหน้าใต้ฮู้ดเริ่มบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว ทั้งๆที่เรนยังไม่ได้ตะโกนอะไรออกไปเลยด้วยซ้ำ “แก! เด็กปากดีคนนี้นี่แหละที่ต้องสั่งสอนให้หลาบจำ! จัดการมัน!” หัวหน้ามือสังหารคำรามลั่น สั่งการให้ลูกน้องพุ่งทะยานเข้ามาพร้อมกันด้วยความเร็วสูง ประกายแสงสีม่วงเข้มของเวทมนตร์สายทำลายล้างสว่างวาบทั่วทางเดิน ทว่า เรYนในตอนนี้ไม่ใช่เรนคนเดิมที่ทำได้เพียงแค่หลบหนีอีกต่อไปแล้ว ด้วยฟีเจอร์ "เนตรสะท้อนจิต" ทำให้เขาสามารถมองเห็นวิถีการโจมตีล่วงหน้าได้ถึงสามวินเต็มๆ เหมือนกับการดูสคริปต์ภาพยนตร์ที่ฉายซ้ำไปซ้ำมา เรนก้าวเท้าหลบไปทางซ้ายอย่างนุ่มนวล ราวกับใบไม้ที่ร่วงหล่นตามกระแสลม ปล่อยให้คมดาบพุ่งผ่านหัวไหล่ไปอย่างเฉียดฉิว พร้อมกันนั้น มือเรียวยังยื่นออกไปดีดนิ้วเบาๆ ใกล้กับเสาหินเวทมนตร์ตามจุดที่ระบบคำนวณว่าเป็นจุดอับสัญญาณมานา *เปรี้ยง!* เสียงระเบิดเบาๆ ดังขึ้น แรงสั่นสะเทือนจากการสะท้อนมานาทำให้วงเวทย์อัญเชิญปลอมๆ ที่พวกมือสังหารเตรียมไว้พังทลายลงมาทับถมกันเองในพริบตา ฝุ่นคละคลุ้งไปทั่วบริเวณจนมองไม่เห็นทาง “หนีไปทางนี้ค่ะ คุณเซน” เรนเอื้อมมือไปคว้าชายเสื้อของประธานสภานักเรียนเอาไว้ แล้วออกแรงดึงเบาๆ ให้วิ่งตามเข้าไปในซอกประตูลับที่เพิ่งถูกเปิดออกด้วยกลไกที่เขาเพิ่งอ่านเจอจากความคิดของหัวหน้ามือสังหารเมื่อครู่นี้ เซนยอมวิ่งตามไปอย่างว่างง่าย แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความสงสัยว่าเรนรู้ทางหนีทีไล่ในเขตหวงห้ามของสถาบันนี้ได้อย่างไร แต่กลิ่นหอมจางๆ จากตัวของคนที่วิ่งนำอยู่ข้างหน้ากลับทำให้เขารู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาด ทั้งคู่พุ่งตัวหลบเข้าไปในห้องเก็บตำราเก่าแก่ที่ปิดตาย เสียงฝีเท้าของไล่ตามค่อยๆ ห่างออกไปจนกระทั่งเงียบหายในที่สุด ความเงียบสงบกลับคืนมาอีกครั้ง ท่ามกลางกองหนังสือโบราณและแสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกสี เรนทรุดตัวลงพิงชั้นหนังสืออย่างหมดแรง ลมหายใจหอบถี่เล็กน้อยแต่แววตายังคงมีความตื่นเต้นหลงเหลืออยู่ ฟีเจอร์ใหม่นี้ทรงพลังเกินกว่าที่เขาคาดคิดไว้มากนัก และมันคงจะดีกว่านี้ถ้าเขาไม่ต้องใช้มันบ่อยๆ ในอนาคต “เรน...” เสียงเรียกนุ่มนวลดังขึ้นใกล้จนเกินไป เมื่อเงยหน้าขึ้น เรนก็พบว่าเซนกำลังยืนค้ำร่างของเขาไว้กับชั้นหนังสือ แขนแกร่งทั้งสองข้างกั้นขอบเขตไม่ให้เขาขยับไปไหนได้ นัยน์ตาสีไพลินคู่นั้นจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาของเขาอย่างมีความหมาย “คะ?” เรนเอ่ยถามเสียงแผ่ว พยายามเบี่ยงสายตาหลบความร้อนแรงจากสัมผัสทางสายตานั้น “เธอไปรู้วิธีเปิดประตูลับนั่นมาจากไหนคะ แล้วไหนจะเรื่องที่พวกมันดูเหมือนจะโกรธเธอเป็นพิเศษก่อนหน้านี้อีก... มีอะไรที่เธอยังไม่ได้บอกฉันอีกไหมคะ เรน” น้ำเสียงของเซนไม่ได้คาดคั้น แต่มันเต็มไปด้วยความกดดันบางอย่างที่ทำให้หัวใจของเรนเต้นผิดจังหวะ—ไม่ใช่เพราะกลัวศัตรู แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินไปต่างหาก เรนเม้มริมฝีปากเล็กน้อย กำลังจะหาข้อแก้ตัวน้ำขุ่นๆ เพื่อกลบเกลื่อนความจริงเรื่องระบบอัปเกรด ทว่าจู่ๆ หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนก็เด้งขึ้นมากลางอากาศด้วยความเร็วกระชั้นชิด [แจ้งเตือนด่วนระดับ SSS!] [ตรวจพบการเข้าใกล้ของบุคคลอันตรายสูงสุด: "ศาสตราจารย์เวลล์" ผู้คุมกฎแห่งหอคอยมืด กำลังยืนอยู่หลังประตูห้องเก็บตำรานี้...] [และ... เขากำลังถือจดหมายไล่ออกของคุณอยู่ในมือตอนนี้ค่ะ] เรนเบิกตากว้าง ความง่วงเหงาหาวนอนและรอยยิ้มเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำเย็นเยือกที่เอ่ยลอดผ่านรอยแยกเข้ามา “เรน... เซน... พวกเธอสองคนไปทำอะไรกันในที่ลับตาคนแบบนั้นคะ? ออกมาคุยกันให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งเสียงเชียร์ให้เรนผู้รักสงบคนนี้รอดพ้นจากเงื้อมมือความวุ่นวายมาจนถึงตอนนี้ค่ะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้า—แอสทริดธาตุมนต์