ศัตรูที่มาในคราบอาจารย์

กลิ่นอายของโลหะหนักและคราบสนิมที่อบอวลอยู่ในห้องใต้ดินชั้นสามสิบสองของหอคอยร้าง ไม่ใช่สิ่งที่เรนคาดว่าจะได้พบในยามที่เขาควรจะนอนเอกเขนกอยู่บนเตียงนุ่มๆ ในหอพักนักเรียน "ถ้าเจ้ายังทำหน้าเหมือนคนท้องผูกแบบนั้น ข้าเกรงว่าเราคงต้องใช้มาตรการรุนแรงกว่าการเจรจานะคะ คุณเรน" น้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มแต่เย็นเยียบจนกระดูกสันหลังชา ราบเรียบราวกับผิวน้ำในคืนไร้จันทร์ดังมาจากมุมมืด อาจารย์คาร์ลอส อาจารย์ประจำชั้นวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์ผู้เงียบขรึมและมักจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยอยู่เสมอ กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้พนักสูง เบื้องหน้าของเขาคือวงเวทย์สีแดงฉานที่กำลังส่งเสียงคำรามต่ำๆ ราวกับมีชีวิต เรนกะพริบตาปริบๆ พยายามดึงสติที่กระเจิดกระเจิงกลับมา พลางขยับถอยหลังอย่างระมัดระวังจนแผ่นหลังชนเข้ากับกำแพงหินเย็นเฉียบ เขารู้ดีว่าการทำตัวเป็นตัวประกอบที่จืดจางคือทางรอดที่ดีที่สุด แต่วันนี้ดูเหมือนโชคชะตาจะกลั่นแกล้งให้เขาต้องมารับบทผู้รู้ความลับระดับชาติที่อาจทำให้อายุขัยสั้นลงครึ่งหนึ่งในพริบตา "อาจารย์คาร์ลอส... เอ่อ หมายถึง อาจารย์หายตัวไปสามสัปดาห์เต็มๆ เพื่อมานั่งจุดธูปเทียนเล่นมายากลในห้องใต้ดินเนี่ยนะ หรือว่าทางสถาบันจะตัดงบประมาณค่าอาหารกลางวัน จนอาจารย์ต้องมาขุดหาเห็ดราประหลาดทำซุปทานเองคะ" เรนเลือกใช้รอยยิ้มเจื่อนๆ กลบเกลื่อนความตึงเครียด สมองหมุนเร็วจี๋เพื่อประเมินสถานการณ์ กลไกเวทมนตร์รอบตัวมีความหนาแน่นสูงเกินกว่าระดับมนุษย์ทั่วไปจะสร้างขึ้นได้ วงเวทย์สีเลือดนั้นไม่ใช่เวทมนตร์ของสถาบันมหาเวทแน่ๆ แต่มันคือศาสตร์มืดแขนงโบราณที่สาบสูญไปตั้งแต่ยุคสงครามร้อยปี คาร์ลอสหัวנסในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและชวนให้ขนลุกเกรียว เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เงาสูงใหญ่ทาบทับร่างโปร่งของเรนจนมิด "เจ้าฉลาดเกินกว่าจะเป็นแค่เด็กสอบตกหลังห้องนะคะ เรน... หรือข้าควรจะเรียกว่า ผู้หยั่งรู้ที่บังเอิญเก็บ 'กุญแจ' สำคัญเอาไว้กันแน่" ก่อนที่เรนจะได้หาข้อแก้ตัว ประตูเหล็กหนาหนักด้านหลังก็ถูกระเบิดออกเป็นจุล! เศษเหล็กกระจายว่อนพร้อมกับแรงลมมหาศาล ร่างสูงสง่าในชุดเครื่องแบบประธานสภานักเรียนก้าวเข้ามาด้วยท่าทีคุกคาม ดวงตาคมกริบสีนิลกวาดตามองสถานการณ์ภายในห้องเพียงเสี้ยววินาที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งเกาะตามผนังหิน "ถอยห่างจากเขาซะ... คาร์ลอส หรือควรจะเรียกว่า 'อดีต' สมาชิกสภาสูงผู้ทรยศดีล่ะคะ" เสียงของเซนราบเรียบแต่น่ากลัวอย่างยิ่ง มือเรียวสวยประสานเข้าหากัน แสงสีครามสว่างวาบขึ้นที่ปลายนิ้ว พร้อมกับดาบอัศวินเวทมนตร์ที่ถูกเรียกออกมาจากมิติอากาศด้วยความเร็วจนมองตามไม่ทัน เรนลอบกลืนน้ำลายเหนียวหนืด นี่มันสถานการณ์อะไรกันเนี่ย! ทำไมประธานสภานักเรียนผู้แสนเย็นชาถึงตามรอยเขามาถึงนี่ได้แถมยังรู้ภูมิหลังของอาจารย์ตัวเองอีก แล้วคำว่า 'ผู้ทรยศ' นั่นมันหมายความว่าอย่างไรกัน! "โอ้ ท่านประธานผู้สมบูรณ์แบบ... มาเร็วกว่าที่คิดไว้นะคะเนี่ย" คาร์ลอสไม่ได้มีทีท่าตกใจแม้แต่น้อย เขายกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน "แต่สายเกินไปแล้วล่ะค่ะ พิธีกรรมเปิดประตูมิติได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว และเด็กคนนี้... คือกุญแจดอกสุดท้ายที่สมบูรณ์แบบที่สุด" สิ้นคำพูดของคาร์ลอส พื้นห้องใต้ดินก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น วงเวทย์สีเลือดระเบิดแสงเจิดจ้าจนแสบตา แรงดึงดูดมหาศาลฉุดกระชากให้ร่างของเรนลอยเคว้งขึ้นกลางอากาศ พลังงานลึกลับบางอย่างทะลักเข้าสู่ร่างกายของเขาจนเส้นเลือดปูดโปน ร่างกายร้อนรุ่มราถูกไฟแผดเผา "เรน!" เซนพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วเหนือเสียง มือแกร่งคว้าชายเสื้อของเรนเอาไว้ได้ทัน แต่ทว่าพลังงานจากวงเวทย์กลับสะท้อนกลับจนเซนกระเด็นกระแทกกำแพง กระอักเลือดออกมาคำโต เรนกัดฟันกรอด ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่าง สติเริ่มพร่าเลือน แต่ในหัวสมองกลับมีเสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยดังขึ้นรัวๆ จนน่ารำคาญ [ติ๊ง! ตรวจพบการแทรกแซงจากมิติภายนอก] [ระบบกำลังบังคับเปิดใช้สถานะ 'ตัวประกอบไร้พ่าย' ระดับ SSS...] [คำเตือน: หากท่านไม่ขัดขืนการดึงดูดนี้ ร่างกายจะถูกยึดครองโดยราชาแห่งความมืดที่หลับใหล...] ก่อนที่สติของเรนจะดับวูบลง มือของใครบางคนก็เอื้อมมาคว้าข้อมือของเขาไว้แน่น พร้อมกับเสียงกระซิบที่ข้างหูท่ามกลางเสียงคำรามของเวทมนตร์ "อย่าได้คิดจะทิ้งฉันไว้คนเดียวนะคะ... คนโง่" ปัง! หน้าจอระบบทั้งหมดดับวูบลงพร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวออกมาจากรอยแยกของมิติ พร้อมกับรอยยิ้มปริศนาที่ส่งตรงมายังเรน— ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งเสียงเชียร์ให้เรนผู้รักสงบคนนี้รอดพ้นจากเงื้อมมือความวุ่นวายมาจนถึงตอนนี้ค่ะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้า—แอสทริดธาตุมนต์