วันที่อากาศเป็นใจและหัวใจเป็นอื่น

"ถ้าท่านประธานสภานักเรียนยังเอาแต้มบุญจอมปลอมมาหยอดใส่โต๊ะทำงานของฉันอีกสำนวนเดียว ฉันจะเอาตำราปรุงยาพิษสายมืดไปเทราดสนามหญ้าหน้าสภาให้หญ้าตายเรียบเป็นวงกลมเลยนะคะ" เรนเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าจากกองเอกสารรายงานความเสียหายของโรงฝึกเวทมนตร์เขตสาม นิ้วเรียวคีบขวดแก้วบรรจุน้ำยาเรืองแสงสีฟ้าอ่อนขึ้นส่องกับแสงโคมไฟเวทมนตร์บนโต๊ะ สัมผัสความเย็นเยียบของแก้วเนื้อดีตัดกับความระอุในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงบ เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบและคุ้นเคยดีทำให้เธอไม่ต้องเสียเวลาหันไปมองเลยสักนิดว่าใครคือผู้บุกรุกยามวิกาลนี้ "น้ำยาเรืองแสงล็อตนั้นผสมเกสรดอกมูนบลูมมากเกินไปสองหยดค่ะ เรน... ถ้าคุณเอาไปใช้ตรวจสอบร่องรอยพลังเวทในที่มืด แสงมันจะสะท้อนเข้าตาจนแสบตาเปล่าๆ" เสียงทุ้มนุ่มที่ติดจะเย็นชาเล็กน้อยตามAuraประจำตัวดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงโปร่งของเซนที่ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างถือวิสาสะ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าอันสมบูรณ์แบบกวาดมองเอกสารกองโตบนโต๊ะด้วยความระอาปนเอ็นดู ก่อนที่เรียวิ้วของเขาจะเลื่อนไปหยิบขวดน้ำยาขวดนั้นมาถือไว้เองอย่างเบามือ "เรื่องของฉันค่ะ หน้าที่ผู้ช่วยบรรณารักษ์จำเป็นอย่างฉันไม่ได้มีข้อกำหนดว่าต้องใช้น้ำยาเกรดสมบูรณ์แบบเสียหน่อย ขอแค่ตรวจจับร่องรอยพลังเวทของพวกสัตว์เวทหลุดรอดได้ก็พอแล้วนี่คะ" เรนถอนหายใจยาว วางปากกาขนนกในมือลงแล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างอ่อนล้า บรรยากาศรอบตัวในยามค่ำคืนนี้เงียบสงบเกินกว่าจะมาต่อLoverปากต่อปากกับพ่อหนุ่มอัจฉริยะผู้ไม่เคยปล่อยให้เธอได้ใช้ชีวิตเป็น "ตัวประกอบ" สมใจอยากเลยสักวัน เซนไม่ได้ตอบคำถามทันที เขาวางขวดน้ำยาลงบนโต๊ะตามเดิม ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดจนกลิ่นอายเฉพาะตัว—กลิ่นหอมจางๆ ของกระดาษเก่าและสนมหาเวท—ลอยมาแตะจมูก เรนรู้สึกได้ถึงอุณหภูมิรอบตัวที่อุ่นขึ้นอย่างน่าประหลาด ทั้งที่หน้าต่างกระจกสีบานใหญ่เปิดรับสายลมเย็นเยือกของฤดูใบไม้เปลี่ยนผ่านเข้ามา "ไม่อยากเป็นตัวประกอบจริงๆ หรือคะ... หรือแค่แกล้งทำเป็นอยากอยู่นอกสายตา เพื่อให้ฉันต้องคอยตามเช็ดตามล้างปัญหาที่คุณก่อขึ้นเรื่อยๆ กันแน่" เซนเอ่ยเสียงกระซิบ แววตาที่มักจะนิ่งสงบราวน้ำในบึงลึกเวลานี้กลับไหววับสะท้อนแสงไฟสีส้มอุ่น เป็นประกายความรู้สึกที่ซ่อนเร้นมานานจนเกินกว่าจะปิดบังไว้มิด เรนชะงักไปชั่วขณะ หัวใจในอกเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งจังหวะอย่างไม่ทันตั้งตัว เธอมองสบตาคนตรงข้าม ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าภายใต้ใบหน้าเย่อหยิ่งและท่าทีคอยควบคุมทุกอย่างของประธานสภานักเรียนคนนี้ ซ่อนความใส่ใจที่หนักแน่นและจริงจังเอาไว้เสมอ... และที่สำคัญที่สุด บรรยากาศรอบตัวในค่ำคืนที่ฝนทำท่าจะตกปรอยๆ นี้ มันช่างเป็นใจให้ความรู้สึกที่พยายามเก็บกดไว้ภายใต้บทบาท "ตัวประกอบสอบตก" เริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรง "คุณนี่มัน... พูดจาแปลกๆ อีกแล้วนะคะ" เรนเบือนสายตาหนีไปยังทิวทัศน์นอกหน้าต่างเพื่อตั้งสกำแพงในใจ ทว่ามือข้างที่วางอยู่บนตักกลับถูกความอบอุ่นคุ้นเคยเข้ากุมไว้โดยไม่มีสัญญาณเตือน ปลายนิ้วเรียวยาวของเซนสอดประสานเข้ากับมือของเธออย่างถือวิสาสะ สัมผัสนั้นไม่ได้รุกล้ำจนน่าอึดอัด แต่หนักแน่นและมั่นคงเสียจนเรนไม่กล้าแม้แต่จะดึงมือกลับ "ฉันไม่ใช่คนใจกว้างพอที่จะมองคุณเดินหนีไปเป็นแค่ตัวประกอบในฉากหลังของคนอื่นหรอกนะคะ เรน" เซนเอ่ยซ้ำด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น ดวงตาคมมองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ "ทุกครั้งที่คุณแก้ปัญหาเฉพาะหน้าด้วยวิธีบ้าระห่ำ ทุกครั้งที่คุณแอบถอนหายใจเพราะอยากนอนกลางวัน... สายตาของฉันมันก็อยู่ที่ตรงนั้น ตั้งแต่แรกแล้ว" คำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างไร้การปรุงแต่งท่ามกลางความเงียบงัน ทำเอาเรนพูดไม่ออก ใบ้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ความรู้สึกลึกซึ้งที่ก่อตัวขึ้นทีละน้อยตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาผ่านภารกิจเสี่ยงตายและการร่วมมือกันไขปริศนาสถาบัน บัดนี้มันถูกหลอมรวมเข้าด้วยกันจนแทบไม่เหลือช่องว่างให้คำแก้ตัวใดๆ อีก บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกหยุดเวลาไว้ เสียงลมหายใจของคนทั้งสองประสานเป็นจังหวะเดียวกัน เซนค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ขึ้น ปลายจมูกของเขากับเธอแทบจะชิดกันในระยะที่ใกล้เกินกว่าความสัมพันธ์ของ "เพื่อนร่วมสถาบัน" จะกระทำต่อกันได้ เรนหลับตาลงช้าๆ ยอมจำนนต่อบรรยากาศโรแมนติกที่เกินต้านทานนี้ ปล่อยให้ความอบอุ่นจากมือของเซนแผ่ซ่านเข้ามาถึงขั้วหัวใจ ความคิดที่จะใช้ชีวิตเรียบง่ายไร้ตัวตนถูกพับเก็บไว้ชั่วคราว เมื่อริมฝีปากอุ่นของอีกฝ่ายโน้มลงมาประทับแผ่วเบาที่ข้างขมับอย่างทะนุถนอม ราวกับจะประทับตราระ333นความสัมพันธ์ที่ชัดเจนขึ้นในค่ำคืนนี้ ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังหวานซึ้งและหัวใจที่เต้นรัวเป็นกลองเพล เสียงแจ้งเตือนระบบที่เธอไม่ได้ยินมานานก็ดังขึ้นแทรกกลางความเงียบอย่างไม่รู้กาลเทศะ! *[แจ้งเตือนระบบภารกิจลับ: ตรวจพบค่าสถานะ "ความสัมพันธ์เกินขีดจำกัด" ระหว่างตัวเอกและตัวประกอบหลัก พลังงานมานารอบตัวเกิดความผันผวนระดับวิกฤต!]* *[คำเตือน: หากท่านยังคงปล่อยให้เหตุการณ์ดำเนินต่อไปในทิศทางนี้ โลกทัศน์ของสถาบันมหาเวทจะถูกเขียนทับด้วยฉากจบแบบ "แฮปปี้เอน딩ของพระ-นาง" และท่านจะสูญเสียสถานะตัวประกอบถาวรทันที!]* *[โปรดตัดสินใจทันที: 1. ผลักเซนออกแล้ววิ่งหนีออกทางหน้าต่าง / 2. จูบตอบเพื่อยืนยันสถานะสตรีหมายเลขหนึ่งของสภา]* เรนเบิกתาสว้างขึ้นทันทีเมื่อตัวอักษรสีแดงฉานเด้งขึ้นมากลางอากาศ ขัดจังหวะความโรแมนติกเสียสนิท ขณะที่เซนซึ่งสังเกตเห็นสีหน้าตื่นตระหนกของเธอผละออกเล็กน้อยด้วยความงุนงง—ก่อนที่พื้นห้องทำงานใต้ฝ่าเท้าจะสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่พุ่งทะลุขึ้นมาจากชั้นใต้ดินของหอสมุดต้องห้าม! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งเสียงเชียร์ให้เรนผู้รักสงบคนนี้รอดพ้นจากเงื้อมมือความวุ่นวายมาจนถึงตอนนี้ค่ะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้า—แอสทริดธาตุมนต์