พักผ่อนบ้างเถอะท่านประธาน

"อยู่นิ่งๆ สิคะท่านประธาน ถ้าท่านยังขยับตัวอีกนิดเดียว แผลฉีกตรงหัวไหล่นั่นคงได้ต้อนรับเลือดล๊อตใหม่แน่ๆ" น้ำเสียงของเรนเจือความระอาไว้อย่างชัดเจน มือเรียวบางที่ปกติมักจะซุกซ่อนอยู่แต่ในกระเป๋าเสื้อคลุมเพื่อหลบเลี่ยงความวุ่นวาย บัดนี้กลับต้องมาง่วนอยู่กับการใช้ผ้ากอซชุบสมุนไพรเวทมนตร์สีฟ้าอ่อน ซับรอยแผลไหม้จากเวทอัคคีขั้นสูงบริเวณลาดไหล่กว้างของเซน บุรุษผู้ดำรงตำแหน่งประธานสภานักเรียนผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร กลับกำลังนั่งตัวเกร็งอยู่บนโซฟาหนังแท้ภายในห้องพยาบาลส่วนตัวของสภา โดยมีเด็กหนุ่มตัวประกอบผู้สอบตกวิชาต่อสู้ (ที่จำใจต้องมา) ทำแผลให้อย่างเบามือ กลิ่นอายของอาร์เคนเวทและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ยังคงลอยอวลอยู่ในบรรยากาศ สะท้อนถึงความรุนแรงของการปะทะกับกลุ่มเงาทมิฬเมื่อช่วงบ่ายที่ผ่านมา เซนขบกรามแน่น ไม่ใช่เพราะความเจ็บปวดจากพิษบาดแผล แต่เป็นเพราะความรู้สึกประหม่าที่ถูกดวงตากลมโตคู่สวยคู่นั้นจ้องมองอย่างตำหนิต่างหาก "ฉันไม่ได้เป็นอะไรมาก เรน..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างพยายามรักษามาดขรึม แม้ใบหน้าหล่อเหลาจะซีดเซียวลงไปถนัดตา "แค่นี้... สบายมาก" "ค่ะ สบายมากจนเกือบเอาชีวิตไปทิ้งไว้กลางลานประลองเวททิศใต้เมื่อครู่นี้สินะคะ" เรนสวนกลับทันควัน ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองสำรวจรอยแผลเป็นทางยาวที่พาดผ่านแผ่นอกแกร่ง ซึ่งเกิดจากการปกป้องเขาจากคมดาบเวทของศัตรูเมื่อครู่ "ถ้าฉันไม่มีสกิลติดตัว 'หลบหลีกฉับพลัน' แล้วกระชากตัวท่านออกมาล่ะก็ป่านนี้ท่านคงได้นอนนับดาวอยู่บนเพดานห้องดับจิต ไม่ใช่มานั่งทำหน้าดื้อรั้นอยู่ตรงนี้หรอกค่ะ" เซนชะงักไปเล็กน้อย นัยน์ตาสสีเข้มลึกล้ำมองเสี้ยวหน้าของเรนที่กำลังตั้งอกตั้งใจเป่าลมเบาๆ บนบาดแผลเพื่อบรรเทาความแสบร้อน ความห่วงใยที่ถูกห่อหุ้มด้วยวาจาบ่นอุบอิบเหล่านี้ ไม่เคยถูกมอบให้ใครนอกจากเขา... ประธานนักเรียนผู้เย่อหยิ่งที่คนทั้งสถาบันต่างหวาดกลัว แต่กลับพ่ายแพ้ให้กับความใส่ใจอันเรียบง่ายของเด็กหนุ่มผู้ปรารถนาจะเป็นเพียงแค่ตัวประกอบ "นายเป็นห่วงฉันเหรอ..." เซนกระซิบถามเสียงแผ่วเบา คล้ายต้องการยืนยันความจริงบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ความอลหม่าน เรนชะงักมือที่กำลังพันแผลไปชั่วขณะ ดวงตาคู่สวยเงยขึ้นสบกับนัยน์ตาสีเข้มที่จ้องมองมาอย่างสื่อความหมาย หัวใจของตัวประกอบผู้รักความสงบกระตุกวูบหนึ่งอย่างไม่เป็นจังหวะ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกลดอุณหภูมิลงจนเหลือเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ ความเงียบงันเข้ามาแทนที่บทสนทนาชั่วขณะ ก่อนที่เรนจะแสร้งทำเป็นหัวเราะแห้งๆ แล้วถอนหายใจยาวเหยียด "เพ้อเจ้ออะไรกันคะท่านประธาน ฉันก็แค่มืออาชีพในฐานะ 'ผู้ช่วยจำเป็น' ต่างหากล่ะคะ ขืนท่านประธานมาตายคาห้องพยาบาลในความดูแลของฉัน คนที่ซวยที่สุดและโดนสอบสวนยาวนานที่สุดก็คือฉันต่างหากเล่า" เรนแก้ตัวน้ำขุ่นๆ พร้อมกับดึงผ้าพันแผลให้แน่นขึ้นอีกนิดจนเซนต้องสูดปากด้วยความเจ็บปวด "โอ๊ย... มือหนักเป็นบ้าเลยนะเรน" "สมน้ำหน้าค่ะ! พักผ่อนซะบ้างเถอะนะคะท่านประธาน งานเอกสารกองโตในสภาหรือพวกสืบสวนภัยคุกคามอะไรนั่นน่ะ ไว้ค่อยเคลียร์พรุ่งนี้เถอะค่ะ ถ้าท่านยังฝืนสังขารตัวเองอีก ร่างกายนี้คงได้พังทลายก่อนที่พวกเราจะได้เรียนจบปีสามกันพอดี" เรนเก็บอุปกรณ์ทำแผลลงในกล่องไม้พะยูงอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้อีกตัวด้วยความเหนื่อยล้า วันนี้ทั้งวันพลังงานชีวิตของเขาถูกสูบออกไปจนแทบไม่เหลือ ยิ่งคิดถึงระบบภารกิจที่ชอบโผล่มาสร้างความปวดหัวในยามวิกาลแล้ว เรนก็ได้แต่ภาวนาให้คืนนี้ผ่านพ้นไปโดยไม่มีเสียงแจ้งเตือนประหลาดๆ ดังขึ้นอีก เซนมองแผ่นหลังบางที่เอนพิงพนักเก้าอี้และหลับตาลงอย่างอ่อนเพลีย รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากหยัก ลึกๆ แล้วเขาขอบคุณเหตุการณ์อันตรายในวันนี้เสียด้วยซ้ำ อย่างน้อยมันก็ทำให้คนที่มักจะตีตัวออกห่างและทำตัวเป็นอากาศธาตุเสมอ... ยอมมานั่งเฝ้าและดูแลเขาอย่างใกล้ชิดเช่นนี้ ทว่า ช่วงเวลาแห่งความสงบสุขนั้นช่างแสนสั้นนัก *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนโลหะกังวานใสที่ดังขึ้นในโสตประสาทของเรน ไม่ใช่เสียงที่มาจากโลกภายนอก แต่เป็นระบบสารสนเทศเวทมนตร์ลับที่ฝังรากลึกอยู่ในจิตวิญญาณของเขาตั้งแต่ก้าวเข้ามาในสถาบันมหาเวทแห่งนี้ เรนลืมตาโพลงขึ้นทันทีด้วยความตกใจ [ระบบตรวจพบความผิดปกติของมานาขั้นวิกฤต!] [คำเตือน: เขตอาคมป้องกันรอบสถาบันชั้นนอกถูกทำลายโดยไม่ทราบสาเหตุ] [ภารกิจลับระดับ SSS: "เงาที่ถูกลืม" ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว เป้าหมาย: ค้นหาต้นตอของพลังงานปริศนาใต้หอคอยร้าง ก่อนที่ระฆังเที่ยงคืนจะดังขึ้น] เรนผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที สีหน้าถอดสีอย่างเห็นได้ชัดเมื่อกวาดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างกระจกสีชา ท้องนภาทิศตะวันตกที่ควรจะเป็นสีครามยามเย็น บัดนี้กลับถูกย้อมด้วยกลุ่มควันสีม่วงเข้มประหลาด ลอยวนเวียนเป็นรูปวงแหวนเวทต้องห้าม เซนขมวดคิ้วมุ่นยันกายลุกขึ้นตามทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนเบาๆ ที่พื้นห้อง ดวงตาคมกริบกวาดมองปฏิกิริยาตื่นตระหนกบนใบหน้าของเรน "เกิดอะไรขึ้นเรน?" เรนยังไม่ทันได้เอ่ยปากตอบคำถาม เสียงกระซิบเยือกเย็นและแหบพร่าราวกับมาจากขุมนรก ก็ลอยละลิ่วผ่านสายลมราตรีที่พัดเข้ามาทางหน้าต่าง แว่วตรงเข้ามาในโสตประสาทของคนทั้งคู่ พร้อมกับเงาสําดำทะมึนที่พุ่งทะยานผ่านกระจกเข้ามาปักลงบนพื้นห้องพยาบาลอย่างจัง— *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประหลาดดังขึ้นจากด้านในของ "ตู้เก็บศิลาเวทโบราณ" ที่ปิดตายมานานนับร้อยปี... ทั้งๆ ที่ไม่มีใครอื่นนอกจากพวกเขาสองคนอยู่ในห้องนี้! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งเสียงเชียร์ให้เรนผู้รักสงบคนนี้รอดพ้นจากเงื้อมมือความวุ่นวายมาจนถึงตอนนี้ค่ะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้า—แอสทริดธาตุมนต์