ความพ่ายแพ้ที่นำไปสู่ชัยชนะ

แรงระเบิดจากวงแหวนเวทมนตร์ระดับเจ็ดสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งห้องโถงใต้ดิน กลิ่นอายของโอโซนและเศษซากพลังงานที่แตกกระจายทำให้ผิวหนังของเรนรู้สึกชาหนึบไปหมด ดวงตาคู่คมกวาดมองแผ่นหลังกว้างของเซนที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า—เสื้อคลุมประดับตราสัญลักษณ์ประธานสภานักเรียนขาดวิ่นจนเผยให้เห็นรอยแผลและคราบโลหิตจางๆ แต่กระนั้น เจ้าตัวก็ยังคงยืนหยัดอย่างมั่นคง แม้ว่าพลังเวทในแก่นแท้จะร่อยหรอจนแทบไม่เหลือ "ถอยไป เซน... นายกำลังจะตายนะ" เรนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับไม่ให้สั่นไหว สมองอันรวดเร็วของเขาคำนวณความน่าจะเป็นทุกรูปแบบแล้ว—ต่อให้เซนจะเก่งกาจระดับอัจฉริยะในรอบร้อยปี แต่วิถีการโจมตีของค่ายกลมนตราโบราณเบื้องหน้านั้นถูกออกแบบมาเพื่อทำลายล้างแก่นมานาโดยเฉพาะ การรับการโจมตีระลอกถัดไปด้วยร่างเนื้อ มีแต่จะทำให้ร่างกายแหลกสลายกลายเป็นละอองแสง เซนไม่หันกลับมามอง ดวงตาสสีนิลคู่นั้นยังคงจดจ้องไปยังอักขระเวทสีเลือดที่กำลังหมุนวนเป็นเกลียวอยู่กลางอากาศ น้ำเสียงของอีกฝ่ายราบเรียบ เย็นชา แต่กลับสั่นระริกด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นจนเกินทานทน "ฉันบอกแล้วไง... ว่าฉันจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากนายไปจากสายตาอีก ไม่ว่าจะเป็นโชคชะตาบ้าๆ หรือไอ้ระบบเวรตะไลนั่นก็ตาม เรน นายมีหน้าที่แค่รอด... ส่วนเรื่องอื่น ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉัน" "คนโง่เอ๊ย..." เรนพึมพำในลำคอ หัวใจกระตุกวูบอย่างรุนแรง ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านเข้ามาในอกท่ามกลางบรรยากาศที่หนทึบไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาพยายามทำตัวเป็นแค่ตัวประกอบจืดจาง สอบตกให้ได้ตามเป้าหมายเพื่อจะได้ปลีกวิเวกไปใช้ชีวิตสงบสุข แต่ทำไม... ทำไมคนสมบูรณ์แบบอย่างเซนถึงต้องเอาชีวิตมาทิ้งไว้ตรงนี้เพื่อปกป้องตัวประกอบไร้ค่าคนหนึ่งด้วยนะ ทว่า เวลาให้ซาบซึ้งมีอยู่ไม่ถึงเสี้ยววินาที เมื่ออักขระเวทสีเลือดวงใหญ่ระเบิดแสงเจิดจ้า รัศมีวงแหวนพุ่งทะยานเข้าหาพวกเขาราวกับคมดาบมรณะที่พร้อมจะตัดขั้วหัวใจในคราเดียว ในวินาทีเป็นตายนั้น เรนไม่ได้รอให้เซนขยับตัว ร่างเพรียวบางที่ดีดตัวพุ่งสวนขึ้นไปใช้ทักษะการเคลื่อนย้ายพริบตาที่สะสมแต้มบุญมาเนิ่นนานเข้าขวางกลางอากาศอย่างเด็ดเดี่ยว *เปรี้ยง—!* เสียงคำรามกึกก้องสะท้อนไปทั่วผนังหินแกรนิต แรงปะทะมหาศาลกระแทกเข้าใส่ร่างของเรนเต็มรัก กระดูกซี่โครงส่งเสียงลั่นกรอบราวกับจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เลือดสีชาดกระเซ็นออกจากริมฝีปากรดลงบนพื้นหินสีเทา ความเจ็บปวดรุนแรงแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูประสาทจนสติสัมปชัญญะเริ่มพร่ามัว แต่ทว่า ในวินาทีที่เรนใช้ร่างของตัวเองรับการโจมตีแทน ค่ายกลเวทมนตร์กลับสะดุดกึก—กลไกภายในที่ทำงานผิดพลาดจากการซ้อนทับของแต้มบุญมหาศาลในตัวเรน ส่งผลให้พลังงานย้อนกลับเข้าหาตัวมันเองอย่างฉับพลัน! "เรน—!" เสียงตะโกนเรียกชื่อเขาด้วยความตื่นตระหนกของเซนดังแว่วมาไกลโพ้น ราวกับมาจากอีกโลกหนึ่ง ดวงตาของประธานสภานักเรียนเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเป็นครั้งแรกในชีวิต ภาพของเรนที่ร่วงหล่นลงมาในอ้อมแขนของเขาคล้ายใบไม้ที่ไร้ซึ่งเรี่ยวแรง ร่างกายที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดทำให้โลกทั้งใบของเซนหยุดหมุนในชั่วพริบตา เรนกระตุกยิ้มมุมปาก ฝืนเค้นเสียงแหบพร่าออกมาท่ามกลางลมหายใจที่แผ่วเบาราวกับจะขาดหัก "เห็น...ไหมล่ะ... ฉันบอกแล้ว... ว่าการเป็นตัวประกอบ... มันปลอดภัยกว่าตั้งเยอะ..." พูดยังไม่ทันจบประโยค สติของเรนก็ดับวูบลงจมดิ่งสู่ความมืดมิดอันว่างเปล่า ในขณะเดียวกัน ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมห้องโถงใต้ดิน เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เรนเฝ้าหลีกหนีมาตลอดชีวิตก็ดังขึ้นกังวานในห้วงความคิดของเซน—น้ำเสียงเย็นชาไร้ชีวิตชีวา แต่กลับทรงพลังอำนาจจนน่าสะพรึงกลัว *[แจ้งเตือนระบบหลัก: ตรวจพบการเสียสละเพื่อแลกเปลี่ยนเงื่อนไขระดับ SSS]* *[เงื่อนไขพิเศษสำเร็จ: "ความพ่ายแพ้ที่นำไปสู่ชัยชนะ" ถูกปลดล็อก]* *[กำลังถ่ายโอนพลังมานาทั้งหมดของสถาบันมหาเวทเข้าสู่ร่างของผู้รับสืบทอด...]* เซนตระหนักได้ในเสี้ยววินาทีนั้นเองว่า บาดแผลของเรนไม่ใช่จุดจบ แต่เป็นประตูบานแรกที่กำลังจะปลุกบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในประวัติศาสตร์สถาบันมหาเวทให้ลืมตาตื่นขึ้นมา—และดวงตาสีส้มประกายทองที่ค่อยๆ ลืมขึ้นช้าๆ ภายในอ้อมแขนของเขานั้น... ก็ไม่ใช่ดวงตาของเรนคนเดิมอีกต่อไปแล้ว! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทาง เคียงบ่าเคียงไหล่ และส่งเสียงเชียร์ให้เรนและเซนผ่านมาถึงจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้า—แอสทริดธาตุมนต์