ทวงคืนความยุติธรรม

“หลักฐานน่ะ ไม่จำเป็นต้องตะโกนบอกใครหรอกค่ะ แค่วางไว้ให้ถูกที่ ถูกเวลา… คนที่ร้อนตัวจนกระโดดลงหลุมที่ตัวเองขุดไว้ต่างหาก ที่น่าสมเพชที่สุด” เสียงหวานใสของเรนดังก้องไปทั่วห้องโถงพิพากษาของสภานักเรียน บรรยากาศภายในห้องที่เคยตึงเครียดด้วยแรงกดดันจากกลุ่มสารวัตรนักเรียนสายอนุรักษ์นิยมพลันเย็นเยียบลงถนัดตา เรนยืนกอดอก พิงหลังกับโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ สายตาเรียบเฉยแต่ทว่าคมกริบดุจใบมีดโกนของเขากำลังจับจ้องไปยัง 'เอเลียส' หัวหน้ากลุ่มผู้กล่าวหาที่กำลังหน้าซีดเผือด “นาย… นายไม่มีทางได้มันมา!” เอเลียสตะคอก มือสั่นเทาขณะชี้มาทางเรน “บันทึกการใช้มานาในห้องสมุดต้องใช้สิทธิ์ระดับอาจารย์เท่านั้น! นายแค่ตัวประกอบสอบตก จะไปเอาของแบบนั้นมาจากไหน!” เซนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ประธานสภานักเรียนในความมืดสลัวเบื้องหลัง ขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาสีรัตติกาลของเขาหรี่ลงพร้อมรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจนคนในห้องต้องกลืนน้ำลาย “เอเลียส… นายกำลังบอกว่า ระบบป้องกันของหอสมุดมหาเวทที่ฉันดูแลอยู่ ‘รั่วไหล’ เพราะคนคนเดียวงั้นเหรอ? หรือจริงๆ แล้ว นายกำลังบอกว่า ‘คนใน’ ของนายเป็นคนเปิดทางให้กันแน่” เรนยิ้มมุมปาก เขาดีดนิ้วเบาๆ หนึ่งครั้ง อุปกรณ์ฉายภาพเวทมนตร์กลางห้องก็ทำงาน พลันปรากฏภาพโฮโลแกรมสามมิติที่แสดงให้เห็นเส้นทางการไหลของพลังมานาเมื่อคืนวานอย่างชัดเจน ทุกจุด ทุกวินาที ไม่มีพลาด “พวกคุณกล่าวหาว่าผมขโมยตำราต้องห้ามในเวลาเที่ยงคืน” เรนก้าวเดินไปกลางห้องช้าๆ จังหวะการก้าวแต่ละก้าวดูมั่นคงและน่าเกรงขามอย่างประหลาด “แต่ในบันทึกนี้ชัดเจนว่า ตำราเล่มนั้นถูกดึงออกจากชั้นวางโดย ‘เวทมนตร์สายเลือด’ ของตระกูลวาลีออส… ซึ่งผมจำได้แม่นว่า ผมเป็นเพียงสามัญชนที่ไม่มีเชื้อสายตระกูลสูงส่งนั่น หรือว่าทางสภาจะให้ผมช่วยรื้อฟื้นความจำเรื่อง ‘สายเลือดปลอม’ ที่ตระกูลคุณกำลังพยายามปกปิดอยู่คะ?” เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้นทั่วห้องโถง ความมั่นใจของกลุ่มผู้กล่าวหาพังทลายลงในชั่วพริบตา เอเลียสทรุดเข่าลงกับพื้น ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนก เรนไม่ได้แค่ ‘ทวงคืน’ แต่เขากำลัง ‘ถอนรากถอนโคน’ “นายรู้… นายรู้ตั้งแต่วันแรกเลยสินะ” เอเลียสพึมพำอย่างสิ้นหวัง เรนย่อตัวลงตรงหน้าเขา ใช้ปลายนิ้วเชยคางอีกฝ่ายขึ้นมา ดวงตาสีอเมทิสต์ของเรนวาวโรจน์ด้วยพลังที่ซ่อนเร้น “ความยุติธรรมไม่ใช่เรื่องของโชคชะตาค่ะ แต่มันคือเรื่องของการเตรียมตัว สำหรับคนที่ไม่เคยหวังจะเป็นพระเอกอย่างฉัน… การมีข้อมูลที่มากพอ ก็เปรียบเสมือนการถือครองอาวุธระดับตำนานนั่นแหละ” เซนลุกขึ้นยืน ร่างสูงสง่าก้าวผ่านความมืดออกมาหยุดข้างกายเรน เขาวางมือหนาลงบนไหล่บางของเด็กหนุ่มอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ ก่อนจะหันไปประกาศกร้าวต่อหน้าทุกคนในที่ประชุม “เรื่องการใส่ร้ายป้ายสีครั้งนี้ถือเป็นความผิดร้ายแรงขั้นสูงสุด กฎของสถาบันชัดเจน… ใครที่กุเรื่องทำลายชื่อเสียงผู้อื่นโดยเจตนา จะต้องถูกริบแต้มบุญทั้งหมดและคัดชื่อออกจากการคัดเลือกเป็นหัวหน้าชั้นปีทันที” “ไม่! ฉันไม่ยอม!” เอเลียสคำรามพลันชักไม้กายสิทธิ์ออกมา หมายจะโจมตีเรนในระยะประชิดด้วยความบ้าคลั่ง ทว่า ก่อนที่ปลายไม้จะทันได้สัมผัสตัวเรน ร่างของเอเลียสก็ถูกแรงอัดอากาศมหาศาลกดทับจนหน้าคว่ำลงกับพื้นห้องโดยไม่ต้องมีใครลงมือเซนเลยด้วยซ้ำ เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เรนคนเดียวเท่านั้นที่ได้ยินดังขึ้นกังวานอยู่ในหัว [ติ๊ง! ภารกิจลับระดับ SSS: ‘กวาดล้างเถ้าถ่านที่เน่าเฟะ’ สำเร็จ!] [รางวัล: แต้มสถานะ ‘จอมบงการเงา’ (Shadow Manipulator) ปลดล็อก!] [คำเตือน: สิ่งที่พวกคุณทวงคืนมาได้ เป็นเพียงส่วนยอดของภูเขาน้ำแข็งเท่านั้น...] เรนชะงักไปเล็กน้อย คิ้วขมวดมุ่นเมื่อเห็นข้อความถัดไปที่ปรากฏขึ้นบนอากาศต่อหน้าเขาโดยไม่มีใครเห็น [วิกฤตการณ์ใหม่: ผู้บงการที่แท้จริงกำลังเฝ้ามองคุณอยู่จากรอยแยกของมิติ และเขากำลังก้าวเข้ามาในห้องนี้ในอีก... 3... 2... 1...] ประตูห้องโถงใหญ่ถูกกระชากเปิดออกพร้อมเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แรงลมมหาศาลซัดสาดเข้ามาจนเอกสารบนโต๊ะปลิวว่อน ร่างของชายปริศนาในชุดคลุมสีเงินยวงที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาดก้าวเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเรนกระตุกวูบ “เล่นกันสนุกพอหรือยัง? ต่อไปนี้… ตาฉันบ้างแล้วนะ” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับเรนในตอนนี้นะคะ—แอสทริดธาตุมนต์