บทเพลงแห่งชัยชนะ

"ความเงียบงัน... บางครั้งก็เป็นหลักฐานชั้นดีว่าความจริงกำลังสั่นคลอนความเชื่อมั่นของพวกท่านจนหมดสิ้นนะคะ" เสียงหวานใสที่เอ่ยขึ้นท่ามกลางห้องโถงใหญ่แห่งสถาบันมหาเวท ทะลวงผ่านม่านอาคมป้องกันเสียงสะท้อนจนก้องกังวานไปทั่วทุกโสตประสาท เรนยืนอยู่ ณ จุดศูนย์กลางของสายตาหลายร้อยคู่ ร่างโปร่งในชุดเครื่องแบบตัวประกอบที่ควรจะกลมกลืนไปกับบรรยากาศ กลับโดดเด่นขึ้นมาด้วยออร่าความนิ่งสงบที่ชวนให้รู้สึกขนลุก มือเรียวบางสะบัดม้วนกระดาษบันทึกเวทมนตร์โบราณตกลงแทบเท้าของมหาบัณฑิตผู้ดูแลกฎระเบียบ แรงกระแทกเบาๆ นั้นกลับดังก้องในใจของทุกคนราวกับเสียงอสุนีบาต บรรยากาศโดยรอบอึมครึมจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอายของมานาที่เข้มข้นจากการต่อสู้เมื่อครู่ยังคงหลงเหลือเจือจางในอากาศ เสาสลักหินอ่อนสีขาวสลับดำมีรอยร้าวลึกจากการปะทะ ขณะที่เศษละอองเวทสีม่วงเข้มยังคงลอยเคว้งคว้างเหมือนสะเก็ดไฟในความมืด "เจ้า... เจ้ากำลังกล่าวหาใคร เรน? รู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่!" เสียงทุ้มต่ำเจือความร้อนรนดังขึ้นจากมุมหนึ่งของระเบียงชั้นสอง เซนในฐานะประธานสภานักเรียนก้าวออกมาจากเงาเสา แววตาคมกริบกวาดมองผู้คนที่กำลังแตกตื่น ก่อนจะหยุดนิ่งที่ร่างบางของเรน ความกังวลฉายชัดภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อรักษาภาพลักษณ์ แต่ลึกๆ แล้วเขากำลังคำนวณความเป็นไปได้ทั้งหมดเพื่อหาทางปกป้องคนตรงหน้าจากภัยมืดที่กำลังคืบคลานเข้ามา เรนเหลือบสายตาไปมองคนพูดเล็กน้อย มุมปากหยักยิ้มบางเบาอย่างมีความหมาย เคมีระหว่างตัวละครทั้งสองมักจะตึงเครียดและชวนให้หัวใจเต้นแรงในเวลาเดียวกันเสมอ แม้ในสถานการณ์วิกฤตเช่นนี้ เซนก็ยังไม่วายส่งสายตาเชิงดุมาให้ราวกับจะบอกว่า *'กลับไปฉันจะคิดบัญชีเรื่องที่เธอชอบหาเรื่องใส่ตัวแบบนี้แน่'* "ดิฉันไม่ได้กล่าวหาลอยๆ ค่ะท่านประธาน..." เรนก้าวเท้าเข้าไปใกล้แท่นพิธีทีละน้อย จังหวะก้าวเดินมั่นคงราวกับนางพญาที่กำลังเดินอยู่บนสนามรบ "หลักฐานชิ้นนี้... บันทึกการไหลเวียนของมานาต้องห้ามจากคลังสมบัติลับขั้นที่เจ็ด มันถูกดึงออกไปใช้เพื่อสร้างประตูมิติอัญเชิญสิ่งมีชีวิตนอกเขตแดน... และบุคคลที่ถือครองกุญแจมานาระดับนั้นได้ มีอยู่เพียงไม่กี่คนในสถาบันแห่งนี้" นิ้วเรียวชี้ตรงไปยังร่างของชายวัยกลางคนในชุดคลุมสีทองอร่าม ผู้ดำรงตำแหน่งอาจารย์อาวุโสฝ่ายวิชา ศาสตราจารย์เวลล์ ผู้ซึ่งกำลังยืนตัวแข็งทื่อ เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้า "เป็นไปไม่ได้!" เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นในห้องโถง เหล่านักเรียนต่างกระซิบกระซาบกันด้วยความตกใจ บางคนถึงกับปิดปากด้วยความไม่เชื่อสายตา ศาสตราจารย์เวลล์ผู้เป็นที่เคารพและประสิทธิ์ประสาทวิชามานานหลายปีเนี่ยนะ จะเป็นหนอนบ่อนไส้ที่ชักศึกเข้าบ้าน? "ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ล่ะคะ?" เรนหันขวับกลับไปเผชิญหน้า พร้อมกับตบมือเบาๆ เป็นจังหวะ "ในเมื่อผลึกมานาที่ท่านใช้ร่ายเวทอำพรางเมื่อคืนซ่อนตราประทับประจำตัวของตระกูลเวลล์ไว้อย่างชัดเจน... หรือท่านจะบอกว่า ตราประทับรูปงูพันคบเพลิงนั่น เป็นแค่รอยเปื้อนหมึกบนเสื้อคลุมราคาแพงของท่านกันล่ะคะ?" ศาสตราจารย์เวลล์หน้าถอดสี รอยยิ้มใจดีที่มักจะประดับบนใบหน้าบัดนี้บิดเบี้ยวจนน่ากลัว ดวงตาคู่ฝ้าฟางฉายแววอำมหิตขึ้นมาอย่างปิดไม่มิด ในเมื่อความลับถูกเปิดเผยจนหมดเปลือก การเสแสร้งก็ไม่มีประโยชน์อีกต่อไป "นังเด็กสารเลว... แกรู้อย่าง,นนั้น ทำไมไม่แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นเหมือนตัวประกอบโง่ๆ คนอื่นเล่า!" เสียงคำรามต่ำลอดไรฟันของอาจารย์อาวุโสสั่นเครือด้วยความโกรธเกรี้ยว มานาสีดำสนิททะลักทะลายออกจากร่างจนเกิดเป็นพายุหมุนขนาดย่อมภายในห้องโถง แรงกดดันระดับมหาบัณฑิตกดทับลงบนบ่าของทุกคนจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น เรนขมวดคิ้วเล็กน้อย แม้จะเตรียมใจไว้แล้วแต่ความรุนแรงของมานาระดับนี้ก็ยังสร้างความอึดอัดไม่น้อย ทว่าก่อนที่เงาดำมืดพุ่งเข้าใส่ร่างของเธอ ร่างสูงโปรดของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาบังไว้เสียก่อน เซนขยับตัวด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ ดาบเวทในมือปรากฏขึ้นพร้อมกับประกายแสงสีฟ้าเจิดจ้า แผ่ขยายเขตแดนคุ้ม "คิดจะทำอะไรต่อหน้าสภานักเรียนอย่างนั้นหรือครับ... อาจารย์เวลล์" น้ำเสียงเยือกเย็นราวกับน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยขึ้น แววตาของประธานสภานักเรียนไร้ซึ่งความปรานี รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวเซนในยามนี้น่ากลัวยิ่งกว่าผู้ใช้มนตราดำเสียอีก การเผชิญหน้าระหว่างอาจารย์ผู้ทรยศและประธานสภานักเรียนผู้ปกป้องความถูกต้องดำเนินไปท่ามกลางความตึงเครียดถึงขีดสุด เรนยืนอยู่ด้านหลังแผ่นหลังกว้างของเซน แอบถอนหายใจเบาๆ ด้วยความโล่งอก อย่างน้อยแผนการเปิดโปงก็สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี... แต่ทว่า *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยดังขึ้นในหัวของเรน พร้อมกับตัวอักษรสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจากภายนอก] [ภารกิจลับระดับ SSS: "ผู้ชักใยเบื้องหลังที่แท้จริง" ปรากฏตัวแล้ว] เรนชะงักก้าง ร่างกายเย็นวาบตั้งแต่หัวจรดเท้าเมื่อตระหนักได้ว่า ข้อมูลในนิยายต้นฉบับไม่ได้บอกไว้เลยว่า... ศาสตราจารย์เวลล์เป็นเพียงแค่หุ่นเชิดตัวหนึ่งเท่านั้น! พื้นห้องโถงใต้ฝ่าเท้าของทุกคนเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยร้าวสีดำขยายวงกว้างขึ้นพร้อมกับกลิ่นอายความตายที่เอ่อล้นทะลักขึ้นมาจากใต้ดิน และก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว มือสีดำสนิทนับสิบก็พุ่งทะลุขึ้นมาจากพื้นหิน คว้าข้อเท้าของศาสตราจารย์เวลล์แล้วดึงจมหายลงไปในความมืดต่อหน้าต่อตา ท่ามกลางเสียงกรีดร้องโหยหวนที่ขาดหายไปในพริบตา เงาร่างมหึมาที่แผ่ไอน้ำแข็งเย็นยะเยือกก้าวออกมาจากรอยแยกมิติกลางห้องโถง ดวงตาสสีแดงฉานคู่ใหญ่จ้องมองตรงมาที่เรน พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังสะท้อนก้องในหัวของทุกคน—*"เจอตัวแล้ว... ผู้กaุญแจแห่งการเปลี่ยนแปลง"*— ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับเรนในตอนนี้นะคะ—แอสทริดธาตุมนต์