รุ่นพี่สายโหดกับบททดสอบนรก

กลิ่นอายความไหม้เกรียมของมานาบริสุทธิ์คละคลุ้งไปทั่วห้องฝึกซ้อมใต้ดินระดับสาม อาคมป้องกันแรงกระแทกสั่นระริกจนเกิดรอยร้าวเป็นเส้นใยแมงมุมบนผนังหินศิลาแกรนิต เรนหอบหายใจจนตัวโยก ร่างกายชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อกาฬที่ไหลย้อยลงมาตามกรอบหน้า ความร้อนจากวงเวทย์ธาตุไฟที่เพิ่งสลายตัวไปทิ้งไอระอุแผดเผาผิวหนังจนแสบแปลบไปหมด "ถ้ายังทรงตัวด้วยการกระจายมานาแบบสะเปะสะปะแบบนั้น อีกสามวินาทีต่อมา นายจะกลายเป็นแค่คราบขี้เถ้าบนพื้นห้องนี้ค่ะ... เรน" น้ำเสียงราบเรียบเย็นเยียบแต่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลดังขึ้นจากมุมมืด เซนก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัว ร่างสูงโปร่งในชุดเครื่องแบบประธานสภานักเรียนไร้รอยยับย่น ดวงตาสีไพลินคมกริบมองสำรวจสภาพอันน่าเวทนาของเด็กหนุ่มผู้รักความสบายด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ระหว่างความผิดหวังกับความคาดหวังที่สูงลิ่ว เรนพยายามใช้มือยันพื้นศิลาที่เย็นเฉียบเพื่อพยุงร่างตัวเองลุกขึ้น แต่กล้ามเนื้อทุกมัดกลับประท้วงด้วยอาการตะคริวและชาหนึบจากการใช้พลังงานเกินขีดจำกัด ดวงตาคู่สวยตวัดมองอีกฝ่ายอย่างขุ่นเคือง แม้ปากจะอยากเอ่ยคำประชดประชันออกไปสักแค่ไหน แต่ลำคอกกลับแห้งผากจนเปล่งได้แค่เสียงหอบหายใจ "นี่... รุ่นพี่... ผมเป็นแค่ตัวประกอบสายสอบตกนะ... ไม่ใช่... อึก... ไม่ใช่อัศวินมังกรที่จะต้องมาทนรับการฝึกโหดหินระดับทหารรับจ้างแบบนี้!" เรนเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามจัดระเบียบการหายใจที่ติดขัด เซนไม่ตอบทันที เขาเพียงแต่สาวเท้าเข้ามาใกล้เรนทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าทุกย่างก้าวกลับสร้างแรงกดดันทางอากาศจนเรนรู้สึกเหมือนมีภูเขาทั้งลูกมากดทับลงบนบ่า ประธานสภานักเรียนย่อตัวลงมาในระดับสายตา ปลายนิ้วเรียวยาวเอื้อมไปแตะที่คอเสื้อของเรนซึ่งเปียกชุ่ม ปรับมันให้เข้าที่อย่างเบามือด้วยความใส่ใจที่ขัดกับบรรยากาศอันตึงเครียดลิบลับ "ตัวประกอบเหรอคะ?" เซนกระซิบแผ่วเบาชิดริมหู น้ำเสียงนั้นเปลี่ยนเป็นทุ้มนุ่มชวนขนลุก "คนที่ดึงเอาพลังงานธาตุระดับบรรพกาลมาผนึกไว้ในวงเวทย์ป้องกันตัวได้ในเสี้ยววินาทีแบบนาย... มีสิทธิ์พูดคำว่า 'แค่ตัวประกอบ' อีกหรือไงคะ? หรือต้องให้ฉันเตือนความจำว่านายเพิ่งทำลายสถิติคะแนนภาคปฏิบัติของหอคอยเวทมนตร์ไปเท่าไหร่" เรนสะดุ้งเฮือก หลบสายตาดุจพญาเหยี่ยวคู่นั้น หัวใจเต้นรำรัวด้วยความตื่นตระหนกไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเขามันใกล้จนเกินไป กลิ่นอายเฉพาะตัวของเซน—กลิ่นจางๆ ของกระดาษเก่าและสนธยา—ลอยวนเวียนอยู่รอบตัวจนแทบขาดอากาศหายใจ "ผม... ผมแค่ฟลุก..." "โลกเวทมนตร์ไม่มีคำว่าฟลุกสำหรับโครงสร้างพลังงานระดับสูงค่ะ, เรน" เซนผละตัวออกยืนตรงตามเดิม สายตาคมกวาดมองแผงวงจรเวทย์บนพื้น "การฝึกวันนี้ยังอีกยาวไกล ลุกขึ้นมาค่ะ นายพักมานานเกินห้าวินาทีแล้ว" "ห้าวิฯ บ้าอะไรเล่า! ผมเพิ่งเกือบตายไปเมื่อกี้ต่างหาก!" เรนโวยวายลั่นห้องด้วยความเหลืออด ขาเรียวยาวพยายามฝืนยืนขึ้นแต่ก็เซถลาจนเกือบจะล้มพับลงไปกองกับพื้นอีกรอบ หากไม่มีท่อนแขนแข็งแกร่งของประธานสภานักเรียนเข้ามารวบเอวสอบเอาไว้เสียก่อน สัมผัสอบอุ่นที่แนบชิดทำให้เรนชะงัก เซนไม่ได้ปล่อยมือทันที เขากลับใช้อีกมือหนึ่งโอบประคองแผ่นหลังของคนตัวเล็กกว่าเอาไว้มั่น สายตาสองคู่ประสานกันนิ่งงัน ท่ามกลางความเงียบงันของห้องใต้ดิน มีเพียงเสียงหัวใจของเรนที่เต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "ปล่อยเลยนะรุ่นพี่ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า..." เรนพึมพำ ใบเนียนร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ "ให้เห็นไปสิทธิ์ค่ะ..." เซนเอ่ยเสียงพร่า ดวงตาสีไพลินพราวระยับด้วยประกายความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะปิดบัง "จะได้รู้กันทั่วทั้งสถาบันว่าใครเป็นเจ้าของ 'ตัวประกอบ' คนนี้" ยังไม่ทันที่เรนจะได้อ้าปากเถียง เสียงระฆังเตือนภัยระดับฉุกเฉินจากหอนาฬิกากลางสถาบันก็ดังสนั่นหวั่นไหว กังวานก้องไปทั่วทุกตึกเรียน พร้อมๆ กับหน้าต่างสถานะสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้าเรนโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย [ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉิน: ตรวจพบการบุกรุกของสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ระดับตำนาน ณ เขตต้องห้ามทิศเหนือ] [ภารกิจลับบังคับ: เผชิญหน้ากับ 'เงาแห่งอดีต' และไขปริศนาตราประทับแห่งแอสทริด] [คำเตือน: หากท่านถอยหลังในตอนนี้ ชีวิตของตัวประกอบแสนสงบสุขของท่านจะจบลงอย่างถาวร] เรนเบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อความสีแดงเลือดนั่น ขณะที่เซนหันขวับไปมองทางประตูทางเข้าห้องฝึกซ้อม ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเยือกเย็นบัดนี้กลับเคร่งเครียดขึ้นมาทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงไอมานาอันน่าสะพรึงกลัวที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้เรื่อยๆ แอสทริดธาตุมนต์ขอฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ!