การเสียสละ

"ออกไปซะ! คุณไม่มีสิทธิ์มาตายที่นี่เพื่อคนอย่างฉัน!" เสียงกรีดร้องของรินรดาดังแข่งกับเสียงคานไม้ที่ลั่นเปรี๊ยะราวกับเสียงกระดูกมนุษย์ถูกหัก เปลวเพลิงสีส้มแดงฉานกำลังตวัดเลียผนังหอศิลป์ส่วนตัวของตระกูลราวกับสัตว์ร้ายที่หิวกระหาย ควันดำหนาทึบม้วนตัวเป็นเกลียวสูงขึ้นสู่เพดาน กลิ่นสีน้ำมันไหม้ไฟผสมกับกลิ่นไม้เก่าและกลิ่นอายแห่งความตายที่อบอวลจนน่าคลื่นไส้ ธันวาไม่ได้ตอบโต้อะไร เขาเพียงแต่ใช้เสื้อสูทตัวนอกที่ชุ่มน้ำจากการพยายามดับไฟเมื่อครู่ คลุมศีรษะของหญิงสาวไว้แน่น แรงบีบที่ไหล่ของเขาหนักแน่น มั่นคง ราวกับต้องการบอกให้เธอหยุดดิ้นรน "ฟังนะริน..." เสียงของเขาแหบพร่า ทว่านิ่งสงบอย่างน่าประหลาดท่ามกลางนรกบนดิน "ผมไม่ได้เข้ามาที่นี่เพื่อซ่อมภาพวาดให้คุณ... ผมเข้ามาเพื่อทวงคืนความถูกต้องที่ตระกูลของคุณพรากมันไปจากครอบครัวผม และการที่ผมจะปล่อยให้คุณตายไปพร้อมกับความลับพวกนั้น มันไม่ใช่แผนของผม" "คุณหมายความว่ายังไง..." รินรดาไอโขลก เธอรู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ซ่านเข้ามาใกล้ผิวหนังจนแสบไปหมด ดวงตาที่พร่ามัวของเธอมองเห็นเพียงนัยน์ตาสีเข้มที่สั่นระริกด้วยอารมณ์ที่เธอไม่เคยอ่านออก "ผมไม่ได้ทำเพื่อคุณคนเดียว" ธันวากระชากเธอให้ลุกขึ้นยืน กวาดสายตามองหาเส้นทางออกที่พอจะเป็นไปได้ กระจกหน้าต่างบานใหญ่ถูกความร้อนจนร้าวลึก ก่อให้เกิดลวดลายประหลาดเหมือนใยแมงมุมยักษ์ "ผมทำเพื่ออดีตที่ผมต้องสะสาง ถ้าคุณตายที่นี่ ความจริงทั้งหมดจะหายไปในกองเพลิงนี้... และผมจะไม่มีวันให้อภัยตัวเอง" เพดานฝั่งหนึ่งพังครืนลงมา กั้นระหว่างพวกเขากับประตูทางออก ธันวาตัดสินใจในเสี้ยววินาที เขาคว้าคานเหล็กที่พิงอยู่ข้างผนังใช้แรงเฮือกสุดท้ายฟาดเข้าใส่กระจกหน้าต่างจนแตกละเอียด เสียงกระจกแตกดังสนั่นราวกับเสียงปืน "กระโดดไปที่ต้นไม้ใหญ่ข้างนอกนั่น!" เขาตะโกนสั่ง เสียงของเขาเริ่มขาดหายไปกับเสียงของเปลวไฟที่โหมกระหน่ำยิ่งกว่าเดิม "ไม่! ฉันไม่ไปถ้าไม่มีคุณ!" รินรดาคว้าแขนเขาไว้แน่น นิ้วมือของเธอจิกเกร็งจนฝังเข้าไปในเนื้อผ้า ธันวาหันกลับมามองเธอ สายตาของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ได้เย็นชาหรือลึกลับเหมือนทุกวันที่ผ่านมา แต่มันเปี่ยมไปด้วยความโหยหาและความเจ็บปวดที่ปิดบังไม่มิด เขายกมือขึ้นสัมผัสแก้มของเธอแผ่วเบา รอยเขม่าดำที่เปื้อนบนใบหน้าไม่ได้ลดทอนความงดงามที่เขามองเห็นได้เลย "ริน... เชื่อผมสิ ครั้งนี้เป็นครั้งเดียวที่ผมจะขอให้คุณเชื่อใจคนแปลกหน้าอย่างผม" เขาขยับริมฝีปากเป็นรอยยิ้มเศร้าๆ ก่อนจะผลักเธอออกไปสุดแรง "ไป!" ร่างของรินรดาลอยละลิ่วออกไปนอกหน้าต่างท่ามกลางความตกตะลึง เธอกรีดร้องเรียกชื่อเขา แต่สิ่งที่ได้ยินตอบกลับมาคือเสียงไม้คานขนาดใหญ่ที่หักลงมาทับตำแหน่งที่เขายืนอยู่เมื่อครู่พอดี แรงระเบิดจากการปะทะของแก๊สที่สะสมอยู่ภายในทำให้ตัวหอศิลป์สั่นสะเทือน เปลวเพลิงพุ่งทะลักออกมาเหมือนมังกรที่พ่นลมหายใจร้อนระอุ รินรดาร่วงหล่นลงบนกิ่งไม้ใหญ่ก่อนจะไถลตกลงสู่พื้นหญ้าเบื้องล่าง ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่าง แต่ความเจ็บปวดในหัวใจนั้นกลับรุนแรงกว่าหลายเท่า เธอพยายามพยุงตัวลุกขึ้นด้วยร่างกายที่สั่นเทา หวังเพียงจะได้เห็นร่างของใครบางคนเดินออกมาจากซากปรักหักพังนั้น "ธันวา!" เธอตะโกนสุดเสียง ทว่าสิ่งที่เธอเห็นคือเงาร่างของใครคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงมุมมืดของสวน ไม่ใช่ธันวา... แต่เป็นหญิงสูงวัยในชุดสีดำสนิท ใบหน้าเรียบเฉยเย็นชาที่เธอมักเห็นในรูปถ่ายของตระกูล... คุณหญิงเพ็ญแข หญิงชราก้าวออกมาจากเงามืด ชายผ้าไหมของเธอสะบัดพริ้วอย่างสง่างามราวกับไม่ได้สนใจว่าเบื้องหลังคือเหตุการณ์วิปโยคที่ตนเองเป็นผู้อยู่เบื้องหลัง สายตาของนางจ้องมองมาที่รินรดาด้วยความสมเพช "แกไม่ควรจะรอดออกมาได้ รินรดา" คุณหญิงเพ็ญแขเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความรู้สึกผิด "ความลับที่พ่อแม่แกทิ้งไว้ มันควรจะถูกฝังอยู่ใต้กองขี้เถ้าเหมือนกับไอ้คนทรยศนั่น" รินรดาตัวแข็งทื่อ ความจริงที่ซ่อนอยู่ในเถ้าถ่านค่อยๆ กระจ่างชัดขึ้นในใจ ราวกับก้อนหินหนักอึ้งที่ทับถมกันมานานกำลังพังทลายลง เธอไม่ได้อยู่ในอุบัติเหตุธรรมดา แต่นี่คือการกวาดล้างครั้งใหญ่ที่เธอเพิ่งสูญเสีย 'เขา' ไปในฐานะเดิมพัน ทว่า ในขณะที่คุณหญิงเพ็ญแขกำลังจะก้าวเข้ามาใกล้ มือถือในกระเป๋าเสื้อของรินรดาที่เธอยังกำไว้แน่นก็สั่นขึ้น มันไม่ใช่สายเรียกเข้า แต่มันคือข้อความที่เพิ่งส่งมาจากเบอร์ที่ไม่มีชื่อ ข้อความนั้นระบุสั้นๆ ว่า: *'ผมยังไม่ตาย... แต่คนที่กำลังเดินอยู่ข้างหลังคุณนั่นแหละ ที่ควรจะกลัว'* ลมหายใจของรินรดาสะดุดกึก เธอสัมผัสได้ถึงแรงลมที่พัดผ่านแผ่นหลังและกลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยที่เธอกลัวที่สุดในชีวิต ก่อนที่เงาสูงใหญ่ของใครบางคนจะทาบทับลงมาเหนือร่างของเธอพร้อมกับปลายกระบอกปืนที่จ่อเข้าที่ขมับอย่างเย็นเยียบ ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงร่วมเดินทางผ่านเปลวเพลิงแห่งความลับนี้ไปกับกำมะหยี่สีแดงนะคะ