รอยแตกของความศรัทธา

"คุณไม่ได้เข้ามาเพื่อช่วยซ่อมแซมภาพวาดของพ่อฉัน... แต่คุณเข้ามาเพื่อ 'ตอกย้ำ' ว่าความตายของพวกท่านเป็นแค่หมากตัวหนึ่งในกระดานของคุณใช่ไหมคะ?" เสียงของรินรดาสั่นพร่า แต่อัดแน่นด้วยแรงปะทะที่เหมือนเข็มพันเล่มทิ่มแทงลงบนแผ่นหลังของธันวา เขาชะงักมือที่กำลังถือพู่กันจุ่มสีน้ำมัน มือหนานั้นแข็งค้างกลางอากาศ ในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นสีและกลิ่นอายของความลับที่ถูกเปิดโปง บรรยากาศดูจะหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก ธันวาไม่ได้หันกลับมา เขามองเห็นเพียงเงาสะท้อนของหญิงสาวในกระจกเงาบานเก่าที่มุมห้อง แววตาของเธอว่างเปล่าและแตกสลายเหมือนภาพวาดที่ถูกกรีดด้วยมีดจนเสียรูปทรง "ผมไม่มีคำแก้ตัวใดๆ สำหรับเรื่องสถานะที่ปิดบังเอาไว้..." เสียงของเขาต่ำทุ้ม ทว่าแฝงความเหนื่อยล้าที่ซ่อนมานาน "แต่ความรู้สึกที่ผมมีต่อคุณ... ริน ความปรารถนาที่จะเห็นคุณมีความสุขโดยปราศจากเงาอดีตครอบงำ มันไม่ใช่เรื่องโกหก" รินรดาแค่นหัวเราะ เสียงนั้นแห้งแล้งจนน่าใจหาย เธอเดินเข้าไปใกล้เขาช้าๆ รองเท้าส้นสูงกระทบพื้นไม้ดังเป็นจังหวะที่บีบคั้นหัวใจ ก่อนจะหยุดยืนเบื้องหลังเขาเพียงคืบ เธอเห็นแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำที่ธันวาพยายามซ่อนไว้ใต้ผืนผ้าใบ—เอกสารที่มีตราประทับของตระกูล 'เพ็ญแข' "ความสุขเหรอคะ?" เธอถามพลางเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มนั้นขึ้นมา ธันวาไม่ได้ขัดขวาง เพียงแค่หลับตาลงแน่น "คุณทำงานให้คุณหญิงเพ็ญแข คุณเป็นหูเป็นตาให้ผู้หญิงที่ทำลายครอบครัวฉันมาตลอดสิบปี แล้วตอนนี้คุณจะบอกว่าสิ่งที่คุณทำทั้งหมด... คือความรัก?" รินรดาเปิดแฟ้มออก ภาพถ่ายใบหนึ่งร่วงหล่นลงพื้น เป็นภาพถ่ายในอดีตที่พ่อของเธอและคุณหญิงเพ็ญแขยืนอยู่เคียงข้างกันในงานเลี้ยงการกุศล ทว่าในมือของพ่อเธอถือเอกสารบางอย่างที่ดูเหมือน 'หลักฐาน' การฟอกเงินที่เธอตามหามาตลอดชีวิต "ผมถูกจ้างมาเพื่อหาเอกสารนี้ก่อนคุณจะเจอ" ธันวาหมุนตัวกลับมา เผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาคู่นั้นที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กลับฉายแววเจ็บปวดอย่างที่สุด "แต่ทันทีที่ผมได้รู้จักคุณ... ได้เห็นว่าคุณพยายามแบกโลกทั้งใบไว้คนเดียว ผมตัดสินใจทำลายมันทิ้งเสีย" "โกหก!" เธอตวาดเสียงสั่น น้ำตาที่กลั้นไว้ร่วงหล่น "ถ้าคุณทำลายมันจริง ทำไมคุณยังอยู่ที่นี่? ทำไมคุณยังต้องทำตัวเป็นคนรับใช้ที่ซื่อสัตย์ของคุณหญิงเพ็ญแข ทั้งที่รู้ว่าคนอย่างเธอไม่มีวันปล่อยให้ใครมีชีวิตรอดถ้าเข้าใกล้ความจริงเกินไป!" ธันวาก้าวเข้ามาใกล้จนลมหายใจของทั้งคู่ประชิดกัน เขาเอื้อมมือจะสัมผัสใบหน้าของเธอ แต่รินรดาเบี่ยงหน้าหลบราวกับสัมผัสนั้นเป็นสิ่งโสโครก ความเจ็บปวดแล่นผ่านดวงตาของชายหนุ่ม เขาเข้าใจดีว่าศรัทธาที่พังทลายลงนั้นยากจะซ่อมแซมได้เพียงคำพูด "ริน... ผมไม่ได้ต้องการให้คุณเชื่อใจผมตอนนี้ แต่คนที่จะเข้ามาในห้องนี้ในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ไม่ใช่ผม..." ธันวาลดมือลง เสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและเฉียบขาด "คุณหญิงเพ็ญแขรู้แล้วว่าเอกสารนี้อยู่ที่ไหน และเธอกำลังมาที่นี่เพื่อปิดปากทุกคนที่รู้เรื่องนี้" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นของคนกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้องทำงาน เสียงรองเท้าส้นสูงที่เป็นเอกลักษณ์ของผู้หญิงผู้ทรงอิทธิพลคนนั้นดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ รินรดามองธันวาด้วยความสับสน ความโกรธแค้นในใจยังไม่ทันจางหาย แต่สัญชาตญาณเอาตัวรอดเริ่มทำงาน "ถ้าคุณอยากรอดไปจากที่นี่พร้อมกับความจริง" ธันวาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยวที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "คุณต้องเลิกมองผมในฐานะคนรักหรือศัตรู แล้วมองผมในฐานะพันธมิตรคนสุดท้ายที่คุณเหลืออยู่" ประตูห้องทำงานถูกกระชากเปิดออกโดยไม่มีการเคาะ คุณหญิงเพ็ญแขก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย ทว่าแววตาอำมหิตดุจงูพิษกวาดสายตามองทั้งคู่ที่ยืนใกล้ชิดกันท่ามกลางกองภาพวาดที่กระจัดกระจาย เธอยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นเยียบ ก่อนจะผายมือให้ชายชุดดำสองคนที่ยืนขนาบข้างก้าวเข้ามาในห้อง "ดูเหมือนพวกเธอสองคนจะมีเรื่องสนุกๆ คุยกันอยู่นะคะ..." คุณหญิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยือกเข้ากระดูก "รินรดา... ธันวา... ได้เวลาที่คนทรยศจะต้องชดใช้ในแบบที่คนตระกูลนี้เขาทำกันแล้วล่ะค่ะ" ธันวาดึงรินรดามาหลบหลังตัวเขาเอง ในขณะที่เขาหยิบพู่กันด้ามที่ซ่อนใบมีดขนาดเล็กไว้ภายในขึ้นมาเตรียมพร้อม รินรดาสัมผัสได้ถึงหยดเลือดที่ค่อยๆ ซึมออกมาจากแขนเสื้อของธันวา... เขาบาดเจ็บตั้งแต่ก่อนที่จะมาถึงที่นี่ ความศรัทธาที่แตกสลายกำลังถูกแทนที่ด้วยความกลัวที่แท้จริง หรือนี่คือบทสรุปที่ถูกขีดเขียนไว้ตั้งแต่วันที่เธอเริ่มตามหารอยร้าวในอดีตกันแน่? กำมะหยี่สีแดงขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวของความจริงไปพร้อมกับรินรดานะคะ