การหายตัวไป

“อย่าพยายามเลยรินรดา ต่อให้เธอตะโกนจนคอแตก ที่นี่ก็ไม่มีใครได้ยินเสียงของเธอหรอก” น้ำเสียงราบเรียบเย็นเยียบของคุณหญิงเพ็ญแขดังก้องขึ้นในความมืดสนิท เสียงส้นสูงของท่านกระทบพื้นหินปูนเป็นจังหวะเนิบนาบ ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าประตูเหล็กบานหนาที่ปิดตาย รินรดารู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากฝ่าเท้าที่สัมผัสกับพื้นเย็นเฉียบ เธอพยายามเพ่งมองผ่านความมืดมิดที่หนาแน่นจนแทบจะกลายเป็นของแข็ง แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงกลิ่นอับชื้นของเชื้อราและกลิ่นฝุ่นที่ตลบอบอวลอยู่ในห้องใต้ดินแห่งนี้ “คุณต้องการอะไรกันแน่คะ...” รินรดาเค้นเสียงถาม แม้ลำคอจะแห้งผากจนเจ็บแปลบ “ความจริงที่ฉันกำลังตามหา มันน่ากลัวขนาดที่ตระกูลของคุณต้องกักขังฉันไว้แบบนี้เชียวหรือ” “ความจริงเหรอ?” คุณหญิงเพ็ญแขหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น หากแต่แฝงไว้ด้วยความสมเพชอย่างเปี่ยมล้น “ความจริงคือสิ่งที่ผู้ชนะเป็นผู้ขีดเขียนต่างหากล่ะ รินรดา เธอฉลาดพอที่จะวาดภาพให้มีชีวิต แต่กลับโง่เขลาเกินกว่าจะมองเห็นว่าภาพวาดที่เธอถวิลหานั้น มันถูกทับถมด้วยคราบเลือดของใครบ้าง” รินรดาขดตัวเข้าหากัน แขนทั้งสองข้างกอดรัดตัวเองแน่น ความโดดเดี่ยวที่เธอเคยโหยหาในวัยเด็กกำลังย้อนกลับมาหลอกหลอน แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป มันไม่ใช่ความเหงาที่เงียบสงบ แต่มันคือความกลัวที่กำลังกัดกินจิตวิญญาณ ความศรัทธาที่เธอเคยมีต่อตระกูลที่เคยอุปการะพ่อแม่ของเธอ บัดนี้มันแตกสลายจนไม่เหลือชิ้นดี ทุกอย่างที่เธอเคยเชื่อ ทุกจิ๊กซอว์ที่เธอพยายามต่อเข้าด้วยกัน กำลังถูกเปลวไฟแห่งความจริงเผาผลาญจนกลายเป็นเถ้าถ่าน ผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่ทราบได้ในห้องที่ไร้ซึ่งแสงตะวัน รินรดานั่งนิ่งอยู่มุมห้อง จิตใจที่เคยยุ่งเหยิงกลับเริ่มสงบลงอย่างประหลาด เธอเริ่มสำรวจรอยร้าวบนกำแพงด้วยปลายนิ้วที่สั่นเทา ผิวสัมผัสที่ขรุขระนั้นเหมือนอักษรเบรลล์ที่บอกเล่าเรื่องราวความเจ็บปวดของผู้ที่เคยถูกขังอยู่ที่นี่ก่อนเธอ ความรู้สึกหนึ่งแล่นเข้าสู่หัวใจ—ถ้าธันวาอยู่ที่นี่ เขาจะช่วยเธอได้อย่างไร? หรือที่จริงแล้ว ธันวาก็เป็นเพียงเบี้ยตัวหนึ่งบนกระดานหมากรุกที่คุณหญิงเพ็ญแขเป็นคนคุมเกมกันแน่? ความสงสัยกัดกินใจพอๆ กับความหิวโหย *‘เขาเข้ามาหาฉันเพื่ออะไร... เพื่อช่วย หรือเพื่อทำลายกันแน่?’* เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเข้ามาใกล้ประตูอีกครั้ง รินรดาถอยหลังจนแผ่นหลังชนกับกำแพงเย็นเยียบ แสงไฟจากช่องรับอาหารเล็กๆ ที่บานประตูถูกเปิดออก แสงสว่างจ้าที่ลอดเข้ามาทำให้เธอต้องหรี่ตาลงอย่างรวดเร็ว “กินเสีย” เสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นผ่านช่องนั้น แต่นั่นไม่ใช่เสียงของธันวา—มันคือคนสนิทของคุณหญิงเพ็ญแข “ธันวาอยู่ที่ไหน?” รินรดากลั้นใจถาม แม้รู้ดีว่าความหวังอาจเป็นเพียงภาพลวงตา ไร้คำตอบจากอีกฟากของประตู มีเพียงเสียงฝีเท้าที่เดินจากไปทิ้งให้เธอจมดิ่งลงสู่ความมืดมิดอีกครั้ง รินรดาคว้าเอาเศษขนมปังแข็งกระด้างที่ถูกโยนเข้ามาขึ้นมาดู มือของเธอสั่นเทาไม่ใช่เพราะความหิว แต่เป็นเพราะเศษกระดาษชิ้นเล็กๆ ที่ถูกพันมากับขนมปังนั้น เธอกางกระดาษออกอย่างแผ่วเบา พยายามเพ่งมองรอยหมึกที่เขียนด้วยลายมือขยุกขยิกแทบอ่านไม่ออกในที่มืดสลัว *‘อย่าเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น รอยร้าวไม่ได้อยู่ที่ภาพวาด แต่มันอยู่ที่ใต้ผืนผ้าใบที่คุณซ่อมแซม... หนีไป ก่อนที่เขาจะหาเจอ’* หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ลายมือนี้... เธอจำได้แม่นยำ มันคือลายมือของพ่อเธอที่ปรากฏอยู่ในสมุดบันทึกเก่าๆ ที่เธอยังคงเก็บไว้ แต่พ่อของเธอเสียชีวิตไปตั้งนานแล้ว นี่เป็นไปไม่ได้ มันต้องเป็นกับดักแน่ๆ ทันใดนั้น เสียงกลอนประตูห้องใต้ดินก็ดังขึ้นอย่างแรงราวกับมีคนพยายามพังเข้ามา รินรดาลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว หัวใจเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ประตูเหล็กค่อยๆ แง้มออกด้วยเสียงเสียดสีของโลหะที่บาดลึกถึงโสตประสาท เงาร่างหนึ่งก้าวเข้ามาในห้อง ร่างสูงโปร่งที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี รินรดาเบิกตากว้างเมื่อแสงสลัวจากด้านนอกเผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจางๆ และแววตาที่ยากจะอ่านออก “ธันวา?” เธอเรียกชื่อเขาสั่นๆ ทว่าชายตรงหน้ากลับไม่ได้ยิ้มหรือแสดงความโล่งใจเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา เขากลับชักปืนกระบอกเล็กออกมาจากสายคาดเอวแล้วกดปลายกระบอกเข้าที่ขมับของเธออย่างรวดเร็วและเด็ดขาด พร้อมกับเสียงกระซิบที่เย็นเยือกยิ่งกว่าคำพูดของคุณหญิงเพ็ญแข “ผมไม่ได้มาช่วยคุณรินรดา... ผมมาเพื่อทวงคืนสิ่งที่ตระกูลของคุณพรากไปจากครอบครัวผม และคุณนั่นแหละ คือกุญแจดอกสุดท้ายที่ผมต้องทำลายทิ้ง” กำมะหยี่สีแดงหวังว่าเรื่องราวในตอนนี้จะทำให้คุณผู้อ่านตื่นเต้นไปกับชะตากรรมของรินรดานะคะ