แผนการหลบหนี

“ถ้าคุณพลาดแม้แต่มิลลิเมตรเดียว ชีวิตที่เหลืออยู่ของคุณก็คงไม่ต่างอะไรกับสีที่แห้งกรังติดก้นถาดจานสีนั่นหรอกนะ รินรดา” น้ำเสียงทุ้มต่ำของธันวาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานศิลปะที่ปิดตาย เขาไม่ได้มองหน้าเธอ ดวงตาคู่คมนั้นจับจ้องอยู่เพียงการเคลื่อนไหวของเรียวนิ้วที่กำลังกรีดกรายลงบนแผ่นทองเหลืองบางเฉียบด้วยมีดแกะสลักปลายแหลมคม รินรดาไม่ตอบ เธอสูดลมหายใจลึก กลิ่นน้ำมันลินสีดและสีฝุ่นอบอวลอยู่ในอากาศ ราวกับพยายามจะกลบกลิ่นอายของความตายที่ลอยวนเวียนอยู่รอบคฤหาสน์หลังนี้ เธอใช้ทักษะการวาดเส้นที่ถูกฝึกฝนมานับสิบปี เปลี่ยนรูปลักษณ์ของ ‘เครื่องมือช่าง’ ให้กลายเป็น ‘กุญแจ’ ที่จะไขความลับสู่เสรีภาพ เส้นสายที่เธอวาดลงบนพิมพ์เขียวที่ซ่อนไว้ใต้ผืนผ้าใบนั้นไม่ใช่รูปวาดคนหรือทิวทัศน์ แต่มันคือโครงสร้างเชิงกลไกของแม่กุญแจนิรภัยที่เธอแอบเฝ้าสังเกตการณ์มานานหลายปี “ฉันไม่เคยพลาดงานศิลปะของตัวเอง ธันวา” เธอพึมพำขณะหยดสารเคมีกัดกร่อนลงบนเนื้อโลหะอย่างแม่นยำ “และฉันก็จะไม่ปล่อยให้ชีวิตตัวเองพังทลายเพราะมือของผู้หญิงคนนั้นเช่นกัน” คุณหญิงเพ็ญแขมักจะสอนเธอเสมอว่า ‘จงรักษาความงดงามไว้บนผิวนอก แม้ข้างในจะเน่าเฟะเพียงใดก็ตาม’ ทว่าตอนนี้ รินรดากำลังใช้ความงดงามนั้นเป็นอาวุธ เธออาศัยการจัดวางองค์ประกอบศิลป์ แสงและเงาในการพรางตาอุปกรณ์ช่วยหลบหนีชิ้นนี้ให้ดูเหมือนเป็นเพียงส่วนประกอบของขาตั้งภาพวาดที่ชำรุด ธันวาขยับตัวเข้ามาใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของเขา เขาหยิบพู่กันด้ามยาวขึ้นมาควงเล่นในมือ แววตาของเขาซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะหยั่งถึง “คุณหญิงกำลังจะย้ายภาพวาดชุด ‘ความลับแห่งพงไพร’ ไปไว้ที่ห้องนิรภัยชั้นใต้ดินในคืนวันพรุ่งนี้ นั่นคือโอกาสเดียวของเรา เพราะกุญแจสำรองที่ผมแอบคัดลอกมาได้จากห้องทำงานของเธอ มันต้องการแรงกระแทกจากกลไกที่คุณกำลังทำอยู่นี่แหละ” “คุณแน่ใจนะว่าแผนนี้จะไม่ทำลายหลักฐานชิ้นสำคัญที่เกี่ยวกับพ่อแม่ของฉัน” รินรดาหยุดมือที่สั่นไหวเพียงชั่วครู่ ดวงตากลมโตสบตาเขาผ่านเงาสะท้อนของกระจกเงาเก่าคร่ำบนผนัง “หลักฐานไม่ได้อยู่ในห้องนิรภัยนั่นหรอก รินรดา” ธันวาโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงของเขาสั่นพร่าด้วยอารมณ์ที่ยากจะอธิบาย “มันอยู่ในความทรงจำที่แตกสลายของคุณนั่นแหละ และหน้าที่ของผมคือพาคุณออกไปจากที่นี่ เพื่อให้คุณกลับไปวาดภาพเหตุการณ์ในคืนนั้นอีกครั้ง... ภาพวาดที่จะกระชากหน้ากากของคุณหญิงเพ็ญแขให้ร่วงหล่นต่อหน้าทุกคน” รินรดาจ้องมองอุปกรณ์ในมือ มันถูกตกแต่งจนดูเหมือนของประดับไร้ค่า แต่ทว่าภายในนั้นคือความหวังที่หล่อหลอมด้วยหยาดเหงื่อและความแค้น เธอจัดการประกอบชิ้นส่วนสุดท้ายเข้าด้วยกัน เสียงโลหะกระทบกันดั่งเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่จุดจบของความสัมพันธ์ที่จอมปลอม ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก จังหวะที่เนิบนาบแต่หนักแน่นนั้นทำให้หัวใจของทั้งสองคนแทบหยุดเต้น “คุณหญิงมาเร็วกว่ากำหนด...” ธันวาสบถเบาๆ ก่อนจะรีบคว้าผ้าคลุมผืนใหญ่มาปิดทับอุปกรณ์ชิ้นนั้นไว้ทันควัน เสียงเคาะประตูสามครั้งดังก้องขึ้น ประตูไม้โอ๊คบานหนักค่อยๆ เปิดออกเผยให้เห็นร่างสง่างามของคุณหญิงเพ็ญแขในชุดผ้าไหมสีเลือดนก ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองไปทั่วห้องราวกับกำลังไล่ล่าหาความผิดปกติ เธอเดินตรงมาหยุดอยู่เบื้องหน้าของรินรดา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลปะทะเข้ากับจมูกจนรินรดารู้สึกหายใจไม่ออก “ดูเหมือนว่างานศิลปะชิ้นนี้จะมีความสำคัญมากเลยนะ ถึงได้ทำให้หลานสาวของฉันลืมเวลาอาหารค่ำไปเสียสนิท” คุณหญิงเพ็ญแขเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่อ้อยอิ่งและแฝงไปด้วยความกดดัน รอยยิ้มมุมปากของเธอมันช่างเย็นเยียบจนรินรดาต้องกำมือแน่นใต้โต๊ะ “รินแค่อยากให้งานเสร็จทันเวลาที่คุณหญิงต้องการค่ะ” รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามรวบรวมความกล้าให้มั่นคงที่สุด คุณหญิงเพ็ญแขเลื่อนมือเรียวยาวไปสัมผัสผืนผ้าใบที่เพิ่งถูกคลุมไว้ด้วยผ้าห่มเก่าๆ รอยยิ้มของเธอกว้างขึ้นจนน่าขนลุก “ดี... เพราะฉันเตรียมของขวัญชิ้นพิเศษไว้ให้เธอในคืนพรุ่งนี้ ของขวัญที่จะทำให้เธอไม่มีวันเดินออกไปจากคฤหาสน์หลังนี้ได้อีกตลอดกาล” นิ้วเรียวของคุณหญิงค่อยๆ เลื่อนมาถึงขอบผ้าคลุม เธอออกแรงกระตุกมันเพียงเล็กน้อยจนมุมของอุปกรณ์โลหะโผล่พ้นออกมาจากรอยพับ คุณหญิงเพ็ญแขชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้าสบตารินรดาด้วยสายตาที่ราวกับอ่านใจคนออกทะลุปรุโปร่ง “นั่นอะไรหรือ... รินรดา?” กำมะหยี่สีแดงหวังว่าคุณผู้อ่านจะยังคงหัวใจเต้นแรงไปกับชะตากรรมของรินรดานะคะ