คำเตือนกลางดึก

“อย่าแตะต้องรูปใบนั้น... ถ้าคุณยังอยากเห็นแสงอาทิตย์ในวันพรุ่งนี้” เสียงกระซิบแหบพร่าลอยมาจากเงามืดมุมห้อง เสียงนั้นไม่ได้มาจากธันวา และแน่นอนว่าไม่ใช่เสียงที่คุณหญิงเพ็ญแข รินรดาสะดุ้งสุดตัว มือที่ถือเกรียงผสมสีสั่นเทาจนสีน้ำมันสีเลือดหมูเปื้อนลงบนผืนผ้าใบเป็นปื้นใหญ่ เธอหันขวับไปมองที่ระเบียงห้องทำงานส่วนตัว ที่ซึ่งหน้าต่างถูกเปิดแง้มไว้เพียงเล็กน้อย ทว่ากลับไม่มีใครอยู่ที่นั่น นอกจากม่านลูกไม้สีขาวที่พัดไหวไปมาเหมือนแขนของคนตายที่กำลังกวักเรียก รินรดาก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังชนกับชั้นวางพู่กัน เสียงกรีดร้องในลำคอถูกกลืนหายไปเมื่อมีเงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากมุมมืดของมุมตู้เสื้อผ้า เขาคือชายสูงวัยที่เธอแทบจำไม่ได้... อดีตคนขับรถเก่าแก่ของตระกูลที่หายสาบสูญไปตั้งแต่วันที่พ่อกับแม่ของเธอประสบอุบัติเหตุ “ลุงมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ?” รินรดาถาม เสียงของเธอสั่นพร่า ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดระแวง ชายชราไม่ตอบ เขาเดินลากขาเข้ามาใกล้ รอยแผลเป็นยาวที่พาดผ่านลำคอทำให้เขาน่ากลัวยิ่งขึ้น เขาหยิบกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่ยับยู่ยี่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อกั๊ก แล้วยัดใส่มือเธอแน่น รินรดาสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบจากฝ่ามือนั้น เหมือนมือของคนที่ผ่านความตายมาแล้วครึ่งค่อนชีวิต “คุณหนูอย่าหาคำตอบจากรูปวาดพวกนี้อีกเลย ความจริงมันไม่ใช่เรื่องสวยงามเหมือนสีที่แต้มลงไปหรอกนะคะ” เขาขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนเธอได้กลิ่นอับชื้นและกลิ่นดิน “คนพวกนั้นไม่ได้ต้องการแค่ภาพวาด... พวกเขาต้องการ ‘หลักฐาน’ ที่ถูกซ่อนไว้ในฝีแปรงที่คุณกำลังพยายามจะซ่อมแซมมัน” “หลักฐานอะไรคะ? ลุงพูดเรื่องอะไร?” “หนีไปซะ... ก่อนที่ธันวาจะเปลี่ยนสีหน้าจากมิตรเป็นมีดที่ปักลงกลางหลัง” ทว่าก่อนที่ชายชราจะกล่าวอะไรได้มากกว่านั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าของรองเท้าส้นสูงก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องทำงาน รินรดารีบผลักชายชราให้หลบไปหลังตู้ แต่ดูเหมือนมันจะสายเกินไป ประตูห้องเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างสง่างามของคุณหญิงเพ็ญแขที่อยู่ในชุดคลุมผ้าไหมสีเข้ม ดวงตาที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่างโชกโชนกวาดมองไปทั่วห้องราวกับกำลังไล่ล่าหาเหยื่อ “รินรดา... ดึกป่านนี้แล้วยังทำงานอีกหรือจ๊ะ?” เสียงของคุณหญิงเพ็ญแขนุ่มนวล ทว่ากลับแฝงด้วยกระแสกดดันที่ทำให้รินรดารู้สึกหายใจไม่ออก “ค่ะ... รินแค่รู้สึกว่างานชิ้นนี้มันยังไม่สมบูรณ์” รินรดาพยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติ แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระดอนออกมานอกอก สายตาของเธอเหลือบมองไปยังมุมที่ชายชราควรจะอยู่ แต่ตอนนี้ตรงนั้นกลับว่างเปล่า คุณหญิงเพ็ญแขเดินตรงเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวของท่านตลบอบอวลจนน่าเวียนหัว ท่านหยุดยืนอยู่หน้าภาพวาดที่รินรดากำลังซ่อมแซม นิ้วเรียวยาวที่มีแหวนเพชรเม็ดโตลูบผ่านกรอบรูปช้าๆ “ภาพวาดของคนตาย... ไม่ว่าซ่อมให้ดีแค่ไหน ร่องรอยของรอยร้าวมันก็ยังอยู่เสมอ จริงไหม?” รินรดาเม้มปากแน่น ความรู้สึกเย็นยะเยือกแล่นปราดไปตามไขสันหลัง เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่คำถามธรรมดา แต่มันคือการข่มขู่ในรูปแบบของชนชั้นสูง “รินเชื่อว่าทุกอย่างมีโอกาสที่จะกลับมาสมบูรณ์ได้อีกครั้งนะคะคุณหญิง ถ้าเราตั้งใจที่จะรักษามัน” คุณหญิงเพ็ญแขหันมามองรินรดา แววตาที่เคยนิ่งสงบกลับวาวโรจน์ด้วยความอำมหิตเพียงชั่วครู่ “งั้นเหรอ... แต่บางอย่าง เมื่อมันพังไปแล้ว การเก็บเศษเสี้ยวของมันไว้กับตัว ไม่ใช่เรื่องฉลาดเลยนะจ๊ะรินรดา” ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง ธันวาก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย แววตาของเขาที่มองมายังรินรดาแฝงด้วยความหมายบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก เขาหยุดมองภาพวาดใบนั้น ก่อนจะหันไปสบตากับคุณหญิงเพ็ญแขด้วยรอยยิ้มที่ดูจืดชืด “ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะนะครับ” ธันวากล่าวพลางเหลือบมองกระดาษแผ่นเล็กที่รินรดายังคงกำแน่นอยู่ในมือ “คุณรินรดาครับ... ถ้าคุณยังไม่รีบวางพู่กัน แล้วมาดูว่าสิ่งที่ผมเจอในห้องเก็บของใต้ดินคืออะไร ผมเกรงว่าคืนนี้เราอาจจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต” รินรดาสะดุ้งสุดตัว หัวใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อธันวาโน้มตัวลงมาใกล้ข้างหูเธอแล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ “อย่าเชื่อคำเตือนของคนตาย... เพราะสิ่งที่น่ากลัวกว่านั้น คือการที่คุณเพิ่งรู้ว่า ‘ผม’ ก็คือคนหนึ่งที่ร่วมอยู่ในอุบัติเหตุคืนนั้นด้วย” ธันวาผละออกไป ทิ้งให้รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่ท่ามกลางความมืดมิดของห้องทำงานที่ดูจะเล็กลงเรื่อยๆ ในขณะที่คุณหญิงเพ็ญแขค่อยๆ ปิดประตูห้องลงช้าๆ ขังเธอไว้กับปริศนาและความจริงที่กำลังจะพรากทุกอย่างไปจากชีวิตเธอ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความลับในใจของรินรดานะคะ กำมะหยี่สีแดง