พันธมิตรที่ไม่คาดฝัน

"ฉันไม่คิดว่าเราจะมีเรื่องต้องคุยกันมากพอ จนต้องมานั่งจิบชาในห้องใต้ดินที่อับชื้นแบบนี้หรอกนะคะ คุณหญิง" เสียงของรินรดาราบเรียบ ทว่าสั่นไหวเล็กน้อยขณะวางแก้วชาลงบนโต๊ะไม้เก่าคร่ำคร่า แสงไฟสลัวจากตะเกียงน้ำมันเบื้องบนสั่นไหวตามแรงลมที่ลอดผ่านรอยแยกของผนังหิน ทำให้เงาของทั้งคู่ทอดตัวยาวบิดเบี้ยวคล้ายสัตว์ร้ายที่กำลังหยั่งเชิงกันในเงามืด คุณหญิงมัทนา—สตรีผู้เคยเป็นเสี้ยนหนามเบอร์หนึ่งในชีวิตของคุณหญิงเพ็ญแข ผู้ถูกตระกูลใหญ่เขี่ยทิ้งให้กลายเป็นเพียงเศษซากของประวัติศาสตร์ที่สังคมลืมเลือน—หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นแห้งแล้งและเย็นเยียบราวกับใบไม้แห้งที่ถูกบดขยี้ "ความเกลียดชังมีอายุขัยที่สั้นกว่าความแค้นค่ะ รินรดา" มัทนาเอ่ยพลางเลื่อนสายตาที่ผ่านโลกมามากไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดลงที่ดวงตาของหญิงสาวตรงหน้า "ศัตรูของศัตรู... คือมิตรแท้ที่วางใจได้มากที่สุด แม้จะเพียงแค่ชั่วคราวก็ตาม" รินรดาจ้องมองอีกฝ่ายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม เธอไม่ได้โง่เขลาพอจะเชื่อใจสตรีที่เคยเป็นพรรคพวกเดียวกับคนฆ่าพ่อแม่ของเธอ แต่น้ำหนักของหลักฐานที่ได้รับมาจากธันวาเมื่อคืนวาน... เอกสารสัญญาการโอนที่ดินที่ถูกซ่อนไว้ใต้ภาพวาดในห้องใต้หลังคา มันคือความจริงที่เธอปฏิเสธไม่ได้อีกต่อไป "เหตุผลที่แท้จริงคืออะไรคะ" รินรดาถามเสียงเย็น "คุณไม่ได้มาเพื่อช่วยฉัน คุณมาเพื่อดึงฉันลงเหวไปพร้อมกับคุณหรือเปล่า" มัทนาเหยียดยิ้มที่มุมปาก เผยให้เห็นรอยเหี่ยวย่นที่สะท้อนถึงความชอกช้ำที่ถูกเก็บกดมานานหลายทศวรรษ "เพ็ญแขทำลายทุกอย่างของฉัน ทั้งเกียรติยศ ครอบครัว และความรักที่ฉันเคยมี เธออาจจะคิดว่าฉันตายไปจากใจทุกคนแล้ว แต่ความลับที่ฝังอยู่ใต้พื้นดินในคฤหาสน์หลังนั้น... มันเน่าเฟะจนกลิ่นโชยมาถึงจมูกฉันทุกคืน รินรดาคะ... เพ็ญแขไม่ใช่แค่คนฆ่าพ่อแม่เธอ แต่เธอคือผู้บงการที่ใช้เลือดของคนอื่นล้างมือตัวเองให้สะอาดหมดจด" หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ภาพความทรงจำสีซีดจางในวันที่บ้านเกิดไฟไหม้ผุดขึ้นมา ความร้อนระอุของเปลวเพลิงที่ทำลายชีวิตเธอในวัยเด็กยังคงแจ่มชัดในความรู้สึก มือที่วางอยู่บนตักเริ่มกำแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ "ฉันมีกุญแจสำคัญ" มัทนาขยับตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่จางไปตามกาลเวลาโชยมาแตะจมูก "คนที่เซ็นชื่ออนุมัติคำสั่งในคืนนั้นยังมีชีวิตอยู่ และเขากำลังรอที่จะสารภาพทุกอย่าง... แต่ฉันต้องการให้เธอเป็นคนนำเรื่องนี้ไปเปิดเผย เธอมีสายเลือดของคนที่เป็นเหยื่อ เธอมีความชอบธรรมมากกว่าฉัน" "คุณต้องการให้ฉันเป็นเบี้ยหมากรุกตัวที่เท่าไหร่ในเกมของคุณคะ" รินรดากลั้นใจถาม "ฉันต้องการให้เธอเป็น 'พายุ' ค่ะ" มัทนาโน้มตัวลงกระซิบแผ่วเบา "พายุที่จะพัดให้คฤหาสน์หลังนั้นพังทลายลงมาทั้งหลัง เมื่อถึงเวลานั้น... เพ็ญแขจะสูญเสียทุกอย่างที่เธอหวงแหน เธอจะตายทั้งเป็นในขณะที่ทุกสายตาจับจ้องไปที่ความผิดบาปของเธอ" รินรดานิ่งเงียบ ความคิดในหัวตีรวนกันราวกับพายุหมุน ในความเงียบนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่บันไดทางลงห้องใต้ดิน มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบ แต่เป็นเสียงฝีเท้าของคนที่คุ้นเคยกับสถานที่นี้เป็นอย่างดี รินรดารีบหันไปมอง มัทนาเองก็ชะงัก สายตาที่เคยเหี้ยมเกรียมแปรเปลี่ยนเป็นความฉงนแกมตกใจ ร่างสูงโปร่งของธันวาก้าวออกมาจากเงามืดของบันได มือข้างหนึ่งของเขาสวมถุงมือหนังสีดำสนิท อีกข้างหนึ่งถือม้วนกระดาษเก่าๆ ที่ดูเหมือนจะถูกขุดขึ้นมาจากหลุมลึก แววตาของเขาที่เคยอ่อนโยนและอบอุ่นยามมองรินรดาบัดนี้กลับกลายเป็นความว่างเปล่าที่อ่านไม่ออก "น่าประทับใจมากครับที่ได้เห็นสองศัตรูมานั่งดื่มชาด้วยกัน" ธันวาเอ่ยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงไว้ด้วยความนัยที่น่าขนลุก รินรดาลุกขึ้นยืนทันที "ธันวา? นี่มันหมายความว่ายังไง... คุณมาที่นี่ได้ยังไง" ธันวาไม่ตอบ แต่เขากลับเดินตรงไปที่โต๊ะ วางม้วนกระดาษลงตรงกลางระหว่างรินรดากับมัทนา ก่อนจะขยับยิ้มที่ทำให้หัวใจของรินรดาตกลงไปถึงตาตุ่ม เพราะมันไม่ใช่ยิ้มที่มอบให้คนรัก แต่มันคือยิ้มของคนที่ถือไพ่เหนือกว่าในทุกสถานการณ์ "คุณหญิงมัทนาครับ... ขอบคุณที่ล่อให้เธอออกมาพบคุณได้สำเร็จ เพราะถ้าไม่มีคุณ ผมคงต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะหาจุดเชื่อมต่อระหว่างเศษเสี้ยวอดีตของรินรดา กับบันทึกบัญชีลับของตระกูลคุณหญิงเพ็ญแขได้ครบถ้วน" มัทนาหน้าถอดสี "แก... แกเป็นใครกันแน่!" ธันวาขยับถุงมือให้กระชับ "ผมก็แค่คนที่เพ็ญแขส่งมาจับตาดูคุณหญิงตั้งแต่ต้น... แต่บังเอิญว่าความลับที่ผมเจอในบันทึกนี้ มันเปลี่ยนใจผมไปหมดแล้ว" เขาสบตารินรดาที่ตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของเธอหยุดหมุน "เพราะชื่อที่อยู่ในบัญชีผู้บงการตัวจริง... ไม่ใช่เพ็ญแข แต่เป็นคนในตระกูลที่รินรดารักที่สุด... และเขากำลังยืนรออยู่หลังประตูบานนั้นพร้อมปืนในมือ" สิ้นเสียงของเขา เสียงปลดล็อกปืนเบาๆ ก็ดังขึ้นจากมุมมืดด้านหลังบานประตูที่ปิดตาย ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันของชีวิตรินรดานะคะ รอยร้าวในอดีตกำลังจะกลายเป็นบาดแผลฉกรรจ์ในตอนต่อไปค่ะ