ผู้มาเยือนจากอดีต

"คุณถอยออกไปจากตรงนั้นได้ไหมคะ... ก่อนที่มันจะพังไปมากกว่านี้" น้ำเสียงนั้นราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนรินรดาสะดุ้งเฮือก เธอผละออกจากผนังห้องทำงานเก่าที่เธอยืนพิงอยู่ด้วยความสับสน ปลายนิ้วที่เคยเย็นเฉียบจากความหวาดกลัวเมื่อครู่บัดนี้สั่นระริก เธอหันไปเผชิญหน้ากับร่างสูงโปร่งที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตู ชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตสีซีดจางดูขัดกับความหรูหราของคฤหาสน์ตระกูลอัครเดโชอย่างสิ้นเชิง เขาคือ 'ธันวา' ช่างซ่อมภาพวาดที่เพิ่งถูกส่งตัวมาตามคำสั่งของคุณหญิงเพ็ญแข รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แม้ความทรงจำอันเลวร้ายจากเหตุการณ์เมื่อค่ำคืนก่อนจะยังคงฉายชัดในหัวสมองราวกับฟิล์มภาพยนตร์ที่ฉายซ้ำไม่รู้จบ "คุณเข้ามาโดยไม่เคาะประตู... มารยาทของที่นี่อาจจะไม่ได้สอนคุณมา แต่ฉันคิดว่ามันเป็นเรื่องพื้นฐานนะคะ" ธันวาไม่ได้ตอบโต้ด้วยการขอโทษ เขาเพียงแค่กวาดสายตาคมกริบไปรอบห้อง ดวงตาคู่นั้นกวาดมองไปที่รอยร้าวบนผนัง ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ภาพวาดสีน้ำมันเก่าคร่ำคร่ารูปครอบครัวที่ถูกแขวนเอียงกะเท่เร่ แววตาของเขาเปลี่ยนไปวูบหนึ่ง มันไม่ใช่แววตาของคนแปลกหน้าที่เพิ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรก แต่มันคือแววตาของคนที่กำลังตรวจสอบ 'หลักฐาน' ในคดีที่เขาจดจำรายละเอียดได้แม่นยำทุกตารางนิ้ว "ผมขอโทษครับคุณรินรดา แต่พอดีผมเห็นว่ามันมีความผิดปกติบางอย่างที่ภาพวาดผืนนี้..." เขาเดินผ่านหน้าเธอไปอย่างถือวิสาสะ กลิ่นจางๆ ของน้ำมันสนและสีออยล์ที่ติดตัวเขามาทำให้รินรดารู้สึกวิงเวียนคล้ายคนจะเป็นลม "ภาพนี้ไม่ได้ถูกแขวนเอียงเพราะแรงสั่นสะเทือนของแผ่นดินไหว แต่มันถูกขยับ... เพื่อปิดบังอะไรบางอย่างไว้ข้างหลัง" "คุณพูดเรื่องอะไรคะ?" รินรดาก้าวตามไป ความระแวงเริ่มกัดกินจิตใจ เธอจำได้ว่าภาพนี้คือภาพสุดท้ายก่อนที่เหตุการณ์โศกนาฏกรรมจะเกิดขึ้น พ่อกับแม่ของเธอยิ้มให้กล้องในวันนั้น ก่อนที่ทุกอย่างจะกลายเป็นเลือดและเถ้าถ่าน ธันวาหยุดมือที่กำลังจะเอื้อมไปแตะขอบภาพ เขาหันกลับมามองเธอรอยยิ้มที่มุมปากดูเย็นเยียบและคาดเดาไม่ได้ "คุณจำไม่ได้จริงๆ หรือคะคุณรินรดา? ว่าทำไมรอยร้าวที่ผนังถึงไปจบอยู่ที่มุมภาพพอดี... เหมือนมีใครพยายามจะควานหาอะไรบางอย่างในคืนที่เกิดเรื่อง" หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอรู้สึกเหมือนพื้นดินใต้ฝ่าเท้ากำลังจะทรุดลง ความลับที่เธอพยายามซ่อนไว้ในส่วนลึกที่สุดของจิตสำนึกเริ่มสั่นคลอน "คุณเป็นใครกันแน่? คุณหญิงเพ็ญแขจ้างคุณมาซ่อมภาพ หรือจ้างคุณมาเพื่อตรวจสอบฉัน?" ธันวาขยับเข้าไปใกล้ขึ้น กลิ่นน้ำมันสนที่เคยฉุนกึกบัดนี้กลับกลายเป็นกลิ่นอายของความคุ้นเคยที่น่าสะพรึงกลัว เขาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ ปะทะที่ข้างหูเธอ "ผมเป็นคนที่คุณเคยสัญญากว่าจะไม่มีวันลืม... จำไม่ได้หรือครับ ในสวนหลังบ้านตอนอายุสิบสอง วันที่ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้น" ความเงียบงันปกคลุมห้องทำงานจนได้ยินเสียงหัวใจของรินรดาที่เต้นโครมคราม เธอถอยหลังจนแผ่นหลังชนกับชั้นหนังสือ เสียงแผ่นไม้ลั่นดังเอี๊ยดอ๊าดเหมือนบ้านกำลังร้องไห้ รินรดาพยายามจะกรีดร้อง แต่ลำคอของเธอกลับตีบตันราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบไว้แน่น ธันวาไม่ได้ทำอะไรมากกว่านั้น เขายังคงยืนนิ่ง ดึงภาพวาดผืนนั้นออกมาจากผนังอย่างช้าๆ เผยให้เห็นรอยเขียนตัวอักษรยุกยิกที่สลักไว้บนปูนเก่าๆ ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อความนั้น มันไม่ใช่รอยขีดเขียนทั่วไป แต่มันคือชื่อของเธอ... ที่ถูกเขียนด้วยคราบสีแดงเข้มที่แม้เวลาจะผ่านไปหลายสิบปีก็ยังไม่จางหายไปไหน "คุณไม่ได้เป็นคนทำเพียงลำพังหรอกนะรินรดา" ธันวากระซิบ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นโทนต่ำที่สั่นประสาท "ยังมีใครบางคนในบ้านหลังนี้ ที่อยากให้คุณเชื่อว่าคุณคือฆาตกร... เพื่อที่เขาจะได้ครอบครองสิ่งที่อยู่หลังภาพวาดนี้ไปตลอดกาล" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน เสียงเคาะประตูสามครั้งที่แสนสุภาพแต่น่าขนลุกดังขึ้นพร้อมกับเสียงเรียบเฉยของคุณหญิงเพ็ญแขที่แทรกผ่านเข้ามา "รินรดา... ตาธันวาซ่อมภาพเสร็จหรือยังคะ? ข้างล่างมีแขกคนสำคัญมารอพบคุณอยู่... คนที่มาเพื่อเฉลยว่าใครกันแน่ที่อยู่กับคุณในคืนที่พ่อแม่ตาย" รินรดาหันไปมองธันวา ชายหนุ่มตรงหน้าขยิบตาให้เธอเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะหันไปคว้ามีดแกะสลักเล็กๆ ในกระเป๋าเสื้อขึ้นมา แล้วตวัดคมมีดไปที่รอยร้าวบนผนังจนเศษปูนร่วงกราวเผยให้เห็นสิ่งที่ถูกซ่อนอยู่ข้างใน... สิ่งที่ทำให้รินรดาต้องทรุดเข่าลงกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง เพราะสิ่งที่ซ่อนอยู่หลังภาพวาดนั้น ไม่ใช่จดหมาย ไม่ใช่สมบัติ แต่มันคือกล้องถ่ายภาพตัวเล็กๆ ที่เลนส์ยังคงทำงานอยู่ และมีไฟสีแดงกะพริบถี่ๆ ราวกับกำลังถ่ายทอดสดทุกความเคลื่อนไหวของเธอให้ใครบางคนได้ดูอยู่ในขณะนี้ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งไปกับความมืดมิดของรอยร้าวในอดีตไปพร้อมกับ 'กำมะหยี่สีแดง' นะคะ