ความเปราะบางที่เผยออกมา

“คุณกำลังพยายามทำลายกำแพงของผม หรือกำลังพยายามตอกฝังตัวเองลงในรอยร้าวที่สร้างขึ้นกันแน่ รินรดา?” เสียงทุ้มต่ำของคีรินดังกังวานท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานที่แสงไฟจากหลอดนีออนสลัวๆ สะท้อนผ่านแผ่นพิมพ์เขียวที่วางระเกะระกะ รินรดาชะงักมือที่กำลังถือแก้ววิสกี้ เธอยืนอยู่ห่างจากเขาเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นอายของความกดดันในอากาศมันเข้มข้นจนเกือบจะเปลี่ยนเป็นความปรารถนาที่แผดเผา “ทนายความไม่มีนิสัยชอบทำลายอะไรที่ไร้ประโยชน์หรอกค่ะคีริน โดยเฉพาะสิ่งที่ฉันยังไม่มั่นใจว่ามันเป็น ‘อาวุธ’ หรือ ‘กับดัก’” เธอกล่าวพลางวางแก้วลงบนโต๊ะไม้สัก แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ดูดลึกและเต็มไปด้วยความลับของสถาปนิกหนุ่ม “คุณเก็บซ่อนแบบแปลนโครงสร้างของตึกร้างนั่นไว้ทำไม ทั้งที่มันคือหลักฐานชิ้นเดียวที่จะมัดตัวธนภัทรได้” คีรินขยับตัวเข้าหาเธออย่างเชื่องช้า ความกดดันแผ่ซ่านออกมาจากท่าทางที่ดูสง่างามแต่แฝงไปด้วยอันตราย เขาหยุดลงตรงหน้าเธอ ระยะห่างเพียงไม่กี่เซนติเมตรทำให้รินรดาได้กลิ่นจางๆ ของไม้สนและเหล้าเชอร์รี่ที่ติดตัวเขามา “ถ้าผมส่งมันให้คุณ คุณจะชนะคดีนี้ แต่นั่นหมายถึงคุณจะต้องก้าวเข้าสู่โลกของธนภัทรอย่างเต็มตัว... คุณพร้อมจะเผชิญหน้ากับความว่างเปล่าที่อยู่หลังฉากหน้าความสำเร็จนั้นแล้วหรือยัง?” เขาใช้นิ้วชี้เชยคางเธอขึ้นเบาๆ สัมผัสที่เย็นเยียบแต่กลับกระตุ้นกระแสไฟฟ้าให้แล่นพล่านไปทั่วสันหลังของเธอ “หรือจริงๆ แล้ว สิ่งที่คุณกลัว ไม่ใช่การแพ้คดี แต่คือการพบว่าตัวเองก็เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่ถูกเขี่ยทิ้งได้เหมือนกัน” รินรดาไม่ได้ถอยหนี เธอท้าทายเขากลับด้วยสายตาที่เยือกเย็นพอกัน “อย่าเอาความเห็นอกเห็นใจมาปะปนกับจรรยาบรรณวิชาชีพค่ะ เราสองคนต่างก็ไม่ใช่คนดีที่ควรรอรับความเห็นใจจากใคร” คีรินหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเร้าอารมณ์ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนสัมผัสที่ข้างแก้มเธอ “งั้นลองพิสูจน์ดูไหมว่า ภายใต้ใบหน้าที่แข็งกร้าวเหมือนรูปปั้นน้ำแข็งของคุณน่ะ... มันมีความเปราะบางซ่อนอยู่ลึกแค่ไหน” เขาสอดมือเข้าที่ท้ายทอยของเธอ แรงกดเบาๆ นั้นไม่ได้เป็นการบังคับ แต่เป็นการเชื้อเชิญ รินรดารู้สึกถึงชีพจรที่เต้นถี่รัวในอก ก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะทาบทับลงมา—ไม่ใช่จูบที่อ่อนหวาน แต่เป็นการรุกรานที่เร่าร้อนและดุดัน รสสัมผัสของวิสกี้ที่ผสมผสานกับความร้อนผ่าวของลิ้นทำให้สมองของเธอกลายเป็นสีขาวโพลน รินรดารู้สึกถึงความเปราะบางที่เธอกลบฝังไว้ถูกรื้อฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง มือของเธอขยุ้มเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นขณะที่เขาช้อนตัวเธอขึ้นวางบนโต๊ะไม้กว้าง แรงกระแทกเบาๆ ทำให้เอกสารบนโต๊ะกระจัดกระจายไปทั่วพื้น แต่ไม่มีใครสนใจภาพเหล่านั้นอีกแล้ว ทุกสัมผัสของคีรินราวกับการสำรวจโครงสร้างของตึกที่เขาเป็นคนออกแบบ เขาไล้นิ้วผ่านความโค้งเว้าของแผ่นหลังเธออย่างเชี่ยวชาญ สัมผัสที่หนักแน่นและเร่าร้อนเปลี่ยนบรรยากาศในห้องจากสนามรบทางความคิด กลายเป็นสมรภูมิแห่งสัญชาตญาณ เสียงครางแผ่วเบาในลำคอของรินรดาเป็นดั่งสัญญาณที่ทำให้คีรินยิ่งรุกเร้า เขาถอดถอนความยับยั้งชั่งใจที่เคยมีออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความปรารถนาที่ดิบเถื่อนและลึกซึ้ง “คุณคือปริศนาที่ผมอยากแก้โจทย์ที่สุด...” เขาพึมพำชิดริมฝีปากเธอ ก่อนจะซุกไซ้ใบหน้าลงกับซอกคอขาวเนียน สัมผัสที่ร้อนแรงจากริมฝีปากและไรฟันทำให้เธอสั่นสะท้านไปถึงทรวงอก ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะป้องกันถูกหลอมละลายจนสิ้นท่ามกลางความเร่าร้อนที่ถาโถมเข้ามาเป็นระลอกคลื่น รินรดารู้สึกถึงตัวตนของเขาที่สอดประสานเข้ามาด้วยความนุ่มนวลทว่าหนักแน่น ความรู้สึกวาบหวามแล่นพล่านไปทั่วทุกอณูขุมขน เธอไม่อาจเก็บงำความต้องการที่แท้จริงไว้ได้อีกต่อไป กรงเล็บที่เคยแหลมคมถูกเปลี่ยนเป็นอ้อมกอดที่โหยหา ทั้งคู่หลอมรวมกันท่ามกลางความเงียบของค่ำคืนที่ไร้ซึ่งกฎเกณฑ์ใดๆ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่และจังหวะของความเร่าร้อนที่ไม่มีวันจบสิ้น ทว่า... ในขณะที่อารมณ์พุ่งทะยานถึงขีดสุด เสียงกุกกักจากด้านนอกห้องทำงานก็ดึงให้รินรดากลับมาสู่ความเป็นจริง ความเงียบงันที่ผิดปกติในโถงทางเดินไม่ใช่เสียงฝีเท้าของพนักงานทำความสะอาด คีรินชะงักไปครู่หนึ่ง สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นคมกริบดุจมีดโกน เขาเอื้อมมือไปคว้าสมาร์ทโฟนที่วางทิ้งไว้ข้างโต๊ะก่อนจะกดเปิดแอปพลิเคชันกล้องวงจรปิดที่ซ่อนอยู่ในตึกร้าง ภาพบนหน้าจอที่ปรากฏขึ้นทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ธนภัทรกำลังยืนอยู่หน้าประตูห้องทำงานของเขา พร้อมกับลูกน้องชายฉกรรจ์สองคนที่ดูเหมือนพกอาวุธมาด้วย และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... ในมือของธนภัทรไม่ได้ถืออาวุธใดๆ แต่เขากำลังถือแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินที่ประทับตรา ‘ลับเฉพาะ’ ของสำนักงานอัยการ ซึ่งเป็นเอกสารที่รินรดาควรจะเก็บไว้อย่างมิดชิดในเซฟที่บ้าน! “ดูเหมือนว่า ‘ความเปราะบาง’ ของเราจะไม่ใช่แค่เรื่องอารมณ์แล้วนะรินรดา...” คีรินกระซิบเสียงเย็นเยียบพลางผละออกมาจากเธออย่างรวดเร็ว “เกมที่เธอเล่น... มีหนอนบ่อนไส้อยู่ในฝั่งของเธอแล้ว” ประตูกำลังจะถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาลจากภายนอก! ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยหัวใจที่เต้นระรัวนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - มิดไนท์คิส