ร่องรอยอาชญากรรม

เสียงกระดาษเนื้อหยาบที่ถูกฉีกกระชากดังแคว่นท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานใต้ดินในตึกร้าง โครงสร้างเหล็กขึ้นสนิมแผ่ไอเย็นเยียบผสมกลิ่นอับชื้นของปูนซีเมนต์เก่า ทว่าอุณหภูมิรอบตัวรินรดาเวลานี้กลับร้อนระอุด้วยแรงปะทะทางความคิดที่เฉือดเฉือนจนแทบไม่ได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง "คุณกำลังเล่นกับไฟ รินรดา" คีรินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่กลับหนักแน่นดุจค้อนเหล็กที่ตอกลงบนลิ่มสลัก สถาปัตยกรรมแห่งคำโกหกพกลมที่ธนภัทรบรรจงสร้างขึ้นมาตลอดสิบปีพังทลายลงในพริบตา เมื่อแฟ้มเอกสารการเงินลับฉบับจริงถูกกางอยู่บนโต๊ะทำงานไม้สักที่เต็มไปด้วยคราบฝุ่น รินรดากวาดสายตาคมกริบไล่ตามตัวเลขงบประมาณการก่อสร้างที่ถูกปัดส่วนต่างเข้ากระเป๋าบริษัทในเครือของธนภัทรอย่างแนบเนียน เธอแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเย้ยหยัน นิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือหนังสีดำกดทับลงบนกระดาษแผ่นสำคัญที่ระบุตัวเลขส่วนต่างนับร้อยล้าน "ไฟหรือคะ คีริน... ฉันต่างหากที่เป็นคนจุดมันขึ้นมา และฉันก็รู้ดีว่าควรจะเผาใครให้เป็นจุลบ้าง" เธอย้อนกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมบาดลึก ดวงตาสีเข้มเงยขึ้นสบกับดวงตาคมปลาบของสถาปนิกหนุ่มผู้กุมความลับทั้งหมด "ธนภัทรคิดว่าเขาฉลาดที่สุดที่ใช้ช่องโหว่ทางกฎหมายซ่อนชื่อตัวเองไว้เบื้องหลังนอมินี แต่เขาคงลืมไปว่า นักกฎหมายที่เก่งที่สุดไม่ได้มองแค่ตัวอักษรบนกระดาษ...แต่มองเห็นร่องรอยเลือดที่ซ่อนอยู่ใต้พรม" คีรินก้าวเท้าเข้าไปประชิดร่างเพรียวบางของทนายความสาว ระยะห่างที่ลดลงทำให้บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก เขายื่นมือหนาลงไปทาบกับขอบโต๊ะ กักขังเธอไว้ในวงแขนอย่างจงใจ กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นฝุ่นปูนและบุหรี่จางๆ ลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส จนรินรดาต้องเผลอกลั้นหายใจชั่วขณะ "คุณมั่นใจนักหรือว่าหลักฐานชิ้นนี้จะลากคอมหาเศรษฐีอย่างธนภัทรลงมาได้?" คีรินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจที่รินรดากำลังพยายามควบคุมให้สม่ำเสมอ "เขาไม่ได้มีแค่เงินในบัญชีลับ...แต่เขามีกฎหมายอยู่ในมือคุณธรรมครึ่งหนึ่งที่ซُرซื้อไว้ด้วย" "ถ้ากฎหมายมันสกปรกนัก ฉันนี่แหละค่ะที่จะเป็นคนล้างมันให้สะอาดด้วยมือของฉันเอง" รินรดาไม่ถอยหนี เธอเชิดหน้าขึ้นท้าทาย แววตาคู่สวยสะท้อนภาพใบหน้าคมคายที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม เคมีอันตรายระหว่างคนทั้งสองพุ่งพล่านจนเกิดประกายไฟในความมืด ความโกรธเกรี้ยว ความหวาดระแวง และแรงปรารถนาที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ภาพลักษณ์มืออาชีพ กำลังกัดเซาะกำแพงป้องกันของกันและกันทีละน้อย คีรินมองลึกเข้าไปในดวงตาที่แข็งกร้าวแต่วาบหวามของเธอ รอยยิ้มหยันปรากฏบนริมฝีปากหยักลึก ก่อนที่มือหนาจะเลื่อนขึ้นไล้กรอบหน้าเนียนนุ่มอย่างถือวิสาสะ สัมผัสเย็นเฉียบจากปลายนิ้วของสถาปนิกทำให้รินรดาสะดุ้งเฮือกเล็กน้อย ทว่าเธอไม่ได้ปัดป้อง "คุณมันดื้อรั้น... รินรดา" เสียงกระซิบพร่าเลือนดังชิดริมฝีปาก ก่อนที่ริมฝีปากร้อนผ่าวจะทาบทับลงมาอย่างไร้การเตือนล่วงหน้า สัมผัสแรกเต็มไปด้วยความดุดันและดื้อดึง ราวกับเป็นการลงทัณฑ์ความอวดดีของทนายความสาว รินรดาลมหายใจสะดุดกึก สมองที่เคยมีตรรกะเหนืออารมณ์พังทลายลงในวินาทีที่เรียวลิ้นร้อนล้ำลึกเข้ามาตักตวงความหวาน รสชาติของการปะทะคารมแปรเปลี่ยนเป็นรสสัมผัสแห่งความวาบหวามที่เร่าร้อนและบ้าคลั่ง มือเรียวที่เคยถือแฟ้มหลักฐานคดีพลิกผัน บัดนี้จิกเข้าที่ปกเสื้อเชิ้ตของคีรินแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างตัวเองไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น คีรินรวบเอวคอดกิ่วของเธอเข้าหาตัวแนบแน่น ไออุ่นจากสรีระแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วจนแทบจะเป็นจังหวะเดียวกัน ความโหยหาที่ถูกซ่อนเร้นมาตลอดการเผชิญหน้าหลายสัปดาห์ปะทุขึ้นอย่างไร้การควบคุม เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดดังสะท้อนก้องในห้องใต้ดินที่มืดมิด มีเพียงแสงไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือที่วางคว่ำอยู่สาดส่องกระทบโครงหน้าและเงาดำที่ทาบทับกันอย่างแนบเนียน ริมฝีปากที่เคยใช้เอ่ยคำพูดเชือดเฉือน บัดนี้บดเบียดแลกเปลี่ยนลมหายใจและความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินกว่าจะหาคำนิยาม รินรดาแอ่นอกรับสัมผัสวาบหวามที่คีรินมอบให้ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงเมื่อริมฝีปากของเขาเคลื่อนต่ำลงมาซุกไซ้ซอกคอขาวผ่อง ขบเม้มเบาๆ จนร่างบางสะท้านเฮือกและเผลอครางแผ่วเบาออกมาอย่างลืมตัว ในห้วงเวลาที่สติสัมปชัญญะเกือบจะหลุดลอยไปกับความหอมหวานอันตรายนี้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังสะท้อนก้องมาจากบันไดด้านบนก็ทำลายภวังค์ความเงียบงันลงอย่างฉับพลัน! คีรินผละออกจากริมฝีปากอิ่มบวมเจ่ออย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบฉายแววระแวงระวังเต็มพิกัด เขาดึงรินรดาเข้ามาชิดมุมเสาปูนเปลือย บังร่างเธอไว้มิดชิดด้วยสรีระกำยำ ขณะที่รินรดายกมือขึ้นปาดริมฝีปากตัวเองลวกๆ สติกลับคืนมาเต็มร้อยในเสี้ยววินาที แสงไฟฉายกราดส่องผ่านช่องประตูเหล็กเข้ามายังห้องทำงานใต้ดิน พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ... และเสียงเปิดประตูที่ดังเอี๊ยดอ๊าดบาดแก้วหู เงาร่างของใครบางคนทาบทับลงบนกองเอกสารการเงินที่พวกเขากำลังตรวจสอบอยู่... และเสียงทุ้มต่ำคุ้นหูก็เอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืดมิด "ไม่นึกเลยนะครับว่าทนายความผู้แสนเยือกเย็น จะแอบมาหาหลักฐานลับในสุสานของบริษัทผมยามวิกาลแบบนี้" —ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยหัวใจที่เต้นระรัวนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - มิดไนท์คิส