คำเตือนจากศัตรู

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มบนโต๊ะทำงานราคาแพงระยับไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศในห้องประชุมกระจกใสชั้นสี่สิบเอ็ดของตึกระฟ้าใจกลางกรุงเทพฯ ดูผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย รินรดายืนนิ่งอยู่หลังบานกระจก มองทัศนียภาพเบื้องล่างที่รถราวิ่งพลุกพล่านราวกับฝูงมดปลวก ทว่าความสนใจทั้งหมดของเธอกลับไม่ได้อยู่ที่วิวทิวทัศน์ หากแต่สะท้อนอยู่บนเงาสะท้อนของกระจก—ภาพร่างของธนภัทรที่กำลังหมุนแก้วบรั่นดีในมือช้าๆ รอยยิ้มมุมปากของเขาอาบเคลือบด้วยความเยือกเย็นที่ทนายความสาวคุ้นเคยดี แต่วันนี้... มันแฝงรังสีคุกคามที่รุนแรงกว่าทุกครั้ง "คุณรินรดาดูจะเหนื่อยล้ากับการปกป้องคนผิด... หรือกำลังตื่นตระหนกกับสิ่งที่ตัวเองกำลังค้นพบกันแน่นะครับ" เสียงทุ้มต่ำของธนภัทรดังแทรกความเงียบขึ้นมา เขาลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่ในสูทตัดเย็บชั้นดีก้าวเข้ามาใกล้ทีละน้อยอย่างไร้เสียง รินรดายังคงรักษาท่าทีนิ่งสงบ ใบหน้ารูปไข่เรียบเฉยราวน้ำแข็งสลัก เธอหันกลับมาเผชิญหน้ากับลูกค้าคนสำคัญผู้กุมชะตากรรมทางอาชีพของเธอไว้ครึ่งหนึ่ง ดวงตาคู่คมกวาดมองผู้ชายตรงหน้าด้วยสายตาวิเคราะห์เจาะลึก "หน้าที่ของดิฉันคือการตีความตามตัวบทกฎหมาย ไม่ใช่การตัดสินว่าใครถูกหรือผิด คุณธนภัทรเองก็ควรจำขอบเขตนี้ไว้ให้ดีเช่นกันค่ะ" ธนภัทรหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและน่าขนลุก เขาก้าวประชิดจนกลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นแอลกอฮอล์ลอยเข้าแตะจมูก ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง มือหนายื่นออกไปปัดปอยผมที่ตกลงมาคลอเคลียกรอบหน้าของเธอแผ่วเบา เป็นสัมผัสที่เจือความคุกคามมากกว่าความเสน่หา "กฎหมายเหรอครับรินรดา... บนโลกใบนี้ กฎหมายเป็นเพียงเครื่องมือของคนที่มีอำนาจมากที่สุดเสมอ และตอนนี้... คุณกำลังเล่นอยู่กับไฟกองใหญ่ ไฟที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่าง แม้แต่เกียรติยศและใบอนุญาตทนายความที่คุณภาคภูมิใจนักหนา" ธนภัทรกระซิบชิดใบหู น้ำเสียงกดต่ำลงจนน่ากลัว "ถ้าคุณยังขุดคุ้ยเรื่องตึกร้างนั่นต่อ... หรือยังติดต่อกับไอ้สถาปนิกหัวรั้นอย่างคีริน ผมเกรงว่าความลับที่ครอบครัวคุณพยายามซ่อนไว้ใต้พรมมาตลอดชีวิต จะถูกเปิดเผยออกสู่สาธารณชนในเช้าวันพรุ่งนี้ทันที" หัวใจของทนายความสาวกระตุกวูบไปชั่วเสี้ยววินาที แต่กิริยาภายนอกกลับยังคงนิ่งสนิท ราวกับผิวทะเลสาบที่ไม่มีแม้ระลอกคลื่น ปมในอดีตที่เธอฝังกลบไว้เพื่อแลกกับการปีนป่ายขึ้นมาสู่จุดสูงสุดทางวิชาชีพถูกธนภัทรหยิบขึ้นมาขู่ราวกับมันเป็นของเล่นราคาถูก สายตาที่เธอมองเขากลับจึงเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่ถูกกดทับไว้ด้วยสติปัญญาอันเฉียบคม "คุณกำลังขู่ดิฉัน" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ไม่สั่นไหวแม้แต่น้อย แม้ข้างในจะเริ่มปั่นป่วน "ผมไม่ได้ขู่... ผมแค่เตือนในฐานะคนที่หวังดี" ธนภัทรยิ้มเหี้ยม มือที่แตะอยู่ข้างแก้มเธอลูบไล้ลงมาที่คางเรียว บีบกระชับเบาๆ แต่หนักหน่วงพอที่จะแสดงอำนาจเหนือกว่า "จำใส่สมองอันปราดเปรื่องของคุณไว้รินรดา ปิดตา ปิดหู แล้วเซ็นเอกสารปิดคดีนั่นซะ ไม่อย่างนั้น... คุณจะไม่เหลือแม้แต่แผ่นดินให้ยืน" เขากระชากมือกลับพร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้รินรดายืนอยู่ลำพังท่ามกลางความเย็นเยียบของห้องปรับอากาศ อะดรีนาลีนในกายพุ่งพล่าน ร่างกายของเธอสั่นเทาด้วยความโกรธแค้นและแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามาพร้อมๆ กัน ทว่าในความมืดมนของเกมอำนาจนี้ เธอกลับไม่ได้รู้สึกโดดเดี่ยวอย่างที่เคยเป็น ภาพใบหน้าของคีริน สถาปนิกหนุ่มผู้ดื้อรั้นและฉลาดลึกซึ้งคนนั้นผุดขึ้นมาในห้วงความคิดอย่างห้ามไม่ได้ รupดารีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดต่อสายหาเป้าหมายเดียวที่เธอรู้ว่าสามารถต่อกรกับอิทธิพลมืดนี้ได้ เสียงรอสายดังขึ้นเพียงไม่กี่ครั้งก่อนปลายสายจะกดรับ "ว่าไงครับ คุณทนายคนเก่ง... เสียงคุณดูไม่ค่อยสืบสวนสอบสวนเท่าไหร่เลยนะวันนี้" น้ำเสียงนุ่มทุมที่เจือความเย้าหยแห้งแล้งดังขึ้นผ่านลำโพง "เราต้องเจอกัน... คีริน" รินรดากล่าวเสียงเครียด "คืนนี้ ที่เดิม... ฉันมีเรื่องที่ต้องบอกคุณ และคุณเองก็คงอยากรู้เรื่องที่ธนภัทรเพิ่งขู่ฉันมาเหมือนกัน" ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงถอนหายใจเบาๆ จะลอดผ่านเข้ามา พร้อมกับคำตอบที่ทำให้เกมนี้พลิกผันไปตลอดกาล "ผมรอคุณอยู่แล้ว... และบังเอิญว่า ผมเพิ่งเจอหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะทำให้ธนภัทรดิ้นไม่หลุดอยู่พอดี รีบมาเถอะครับ ก่อนที่ 'ใครบางคน' จะรู้ตัวเสียก่อน" เสียงตัดสายดังขึ้น ทิ้งให้รินรดารีบคว้ากระเป๋าแล้วก้าวฉับๆ ออกจากห้องทำงานเพื่อมุ่งหน้าไปสู่กับดักและทางรอดเดียวที่เหลืออยู่ แต่ในขณะที่เธอกำลังก้าวเท้าออกจากลิฟต์ชั้นจอดรถที่มืดสลัว กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยบางอย่างก็ลอยมาแตะจมูก พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวจากด้านหลังอย่างรวดเร็ว— —ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยหัวใจที่เต้นระรัวนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - มิดไนท์คิส