พิมพ์เขียวที่ไม่ถูกเผยแพร่

"คุณกำลังพยายามลบประวัติศาสตร์ด้วยการเซ็นชื่อบนกระดาษแผ่นเดียว... ทนายรินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นในความสลัวของห้องเก็บแบบแปลน กลิ่นอายของกระดาษเก่า หมึกพิมพ์ และฝุ่นผงจากการก่อสร้างที่ถูกทิ้งร้างมานานลอยอบอวลอยู่ในบรรยากาศ คีรินยืนพิงโต๊ะเขียนแบบตัวใหญ่ แสงไฟนีออนดวงเดียวที่กะพริบติดๆ ดับๆ เหนือศีรษะส่องให้เห็นเงาสันทรายบนใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นและสติปัญญา เขากำลังจ้องมองร่างเพรียวในชุดสูทเข้ารูปสีเข้มของรินรดาที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ห่างออกไปเพียงแค่ก้าวเดียว รินรดาไม่สะทกสะท้านต่อรังสีความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวสถาปัตยกรรมหนุ่ม เธอปรายตามองแฟ้มเอกสารในมือของเขาด้วยนัยน์ตานิ่งเรียบดุจผิวน้ำในคืนไร้จันทร์ เปลือกตาแต่งแต้มด้วยอายแชโดว์สีเข้มขยับน้อยๆ เมื่อริมฝีปากสีแดงก่ำคลี่ยิ้มเยาะหยัน "ประวัติศาสตร์ไม่มีวันถูกลบได้ด้วยกฎหมายหรอกค่ะคุณคีริน... มันแค่ถูกย้ายไปอยู่ในหน้าที่ได้ผลประโยชน์มากกว่าต่างหาก" น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมของเธอรา与ใบมีดที่อาบยาพิษ "และหน้าที่คุณกำลังถืออยู่ มันก็เป็นแค่เศษกระดาษไร้ค่า หากเทียบกับอำนาจในการเซ็นอนุมัติโครงการมูลค่าพันล้านของธนภัทร" คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ เขายกแฟ้มกระดาษไขแผ่นใหญ่ขึ้นมาระดับสายตา ก่อนจะสะบัดข้อมือเบาๆ ให้แผ่นพิมพ์เขียวเก่าคร่ำคร่าร่วงหล่นลงบนโต๊ะไม้ กลิ่นอายของความจริงที่ถูกซุกซ่อนกำลังส่งกลิ่นคละคลุ้งออกมาจากเส้นสายทางสถาปัตยกรรมที่ถูกขีดเขียนด้วยมือเมื่อหลายสิบปีก่อน "เศษกระดาษงั้นหรือ?" คีรินก้าวเข้ามาชิดจนรินรดาต้องถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว แต่กรอบโต๊ะด้านหลังก็หยุดยั้งเธอไว้ กลายเป็นกรงล้อมทางกายภาพที่เขาสร้างขึ้นโดยเจตนา "นี่คือพิมพ์เขียวโครงสร้างรับน้ำหนักของตึกร้างแห่งนี้... และนี่คือสิ่งที่ธนภัทรไม่อยากให้คุณเห็นตั้งแต่แรก" นิ้วเรียวยาวของสถาปัตยกรรมหนุ่มจิ้มลงบนจุดที่เป็นรอยแก้ไขด้วยหมึกสีแดงบนแปลนอาคาร รินรดาก้มลงมองตาม สัญชาตญาณความเป็นทนายความมืออาชีพทำให้สมองของเธอนำข้อมูลทั้งหมดมาประมวลผลอย่างรวดเร็วดุจคอมพิวเตอร์ โฉนดที่ดินที่เธอถือครองทางกฎหมายเพื่อเคลียร์พื้นที่ให้ธนภัทร มีความกว้างและแนวเขตที่ "เหลื่อมล้ำ" กับโครงสร้างจริงของอาคารอย่างมีนัยสำคัญ "แปลนนี้ถูกแก้ทีหลัง... หลังจากการตายของผู้ถือหุ้นเดิม" รินรดาพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่เบาลง ดวงตาคู่สวยหรี่ลงอย่างใช้ความคิด ความเย็นชาบนใบหน้าเริ่มถูกแทนที่ด้วยความตื่นตัวระดับสูง "ถูกต้อง" คีรินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่เหนือกรอบหน้าผากของเธอ กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และสนิมเหล็กผสานกันเป็นเสน่ห์อันตรายที่ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ "ธนภัทรไม่ได้แค่ซื้อที่ดินเพื่อสร้างคอมפล็กซ์ใหม่... แต่เขาซื้อเพื่อ 'ฝังกลบ' หลักฐานบางอย่างที่เชื่อมโยงถึงการฮุบกิจการและการฆาตกรรมอำพราง และคุณ... ทนายสาวผู้ไร้พ่าย กำลังช่วยฆาตกรฟอกขาวให้กลายเป็นผู้บริสุทธิ์" คำพูดนั้นรุนแรงและตรงจุดจนรินรดาต้องเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่หลบเลี่ยง ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนเหลือเพียงช่องว่างแคบๆ ที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด ทั้งสองต่างเป็นนักล่าในThe Fieldของตัวเอง คนหนึ่งใช้กฎหมายเป็นอาวุธ อีกคนใช้ความจริงเป็นโล่ป้องกัน และตอนนี้... พวกเขากำลังยืนอยู่บนเส้นแบ่งบางๆ ระหว่างความถูกต้องกับความปรารถนาที่กำลังปะทุขึ้นเงียบๆ ในความมืด "คุณคิดว่าหลักฐานชิ้นนี้จะล้มธนภัทรได้หรือคะ?" รินรดาย้อนถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าลงเล็กน้อย แต่ยังคงไว้ซึ่งความหยิ่งทะนง เธอยื่นมือเรียวออกไปหมายจะหยิบพิมพ์เขียวแผ่นนั้นมาพิจารณาให้ละเอียด แต่คีรินกลับไวกว่า เขาคว้าข้อมือของเธอไว้ด้วยความรวดเร็ว แรงบีบที่พอเหมาะไม่ได้สร้างความเจ็บปวด แต่ตรึงเธอไว้ให้อยู่ในอาณัติของเขา ดวงตาคมกริบของสถาปนิกหนุ่มมองสำรวจริมฝีปากสีแดงสดที่เผยอขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ก่อนจะไล่สายตากลับขึ้นมาสบตากับเธอ "มันจะล้มเขาได้ก็ต่อเมื่อคุณยอมร่วมมือกับผม... รินรดา" เสียงกระซิบของเขาชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจังจนน่ากลัว "เกมนี้คุณไม่ได้เล่นแค่เพื่อเงินค่าจ้างก้อนโต แต่มันคือเกมที่กำลังเดิมพันด้วยจิตวิญญาณของคุณเอง" รินรดานิ่งงังไปชั่วขณะ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอภายใต้ชุดสูทราคาแพงกลับเต้นรัวระรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อคำขู่ แต่เป็นเพราะความใกล้ชิดที่อันตรายและสายตาที่อ่านทะลุปรุโปร่งทุกความรู้สึกของเขา ร่างกายของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ท่ามกลางความเย็นเยียบของตึกร้าง ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ สายตาของคีรินก็เหลือบไปเห็นความผิดปกติบางอย่างที่มุมกระดาษของพิมพ์เขียวแผ่นนั้น รอยประทับตราครั่งสีแดงที่เลือนรางและถูกปิดทับด้วยสติกเกอร์บาร์โค้ดปลอม... มันคือตราประทับของสำนักงานกฎหมายที่พ่อของรินรดาเคยสังกัดอยู่ มือหนาที่จับข้อมือเธออยู่ค่อยๆ เลื่อนลงมาประสานปลายนิ้วเข้าหากันอย่างแน่นหนา รินรดาสะดุ้งเฮือกแต่ไม่ได้สะบัดหนี ดวงตาสีเข้มของเธอเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นสิ่งที่คีรินกำลังชี้ให้ดู "ไม่ใช่แค่เรื่องที่ดินรินรดา..." คีรินกระซิบด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าลง ลลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอของเธอจนขนลุกชัน "แต่พินัยกรรมฉบับสุดท้ายที่พ่อของคุณทิ้งไว้... มันไม่ได้สูญหายอย่างที่เข้าใจ แต่มันซ่อนอยู่ใต้พื้นคอนกรีตตรงจุดที่คุณกำลังยืนอยู่ตอนนี้เอง" ขอบพระคุณที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในเกมแห่งอำนาจนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ